คาวาอี้คาเฟ่ – หัวใจละลายในร้านขนม カワイイカフェKawaii Cafe โดย คางูยะฮิเมะ かぐや姫

คาวาอี้ คาเฟ่ ตอนที่2 - กลิ่นกาแฟในยามเช้า

สายวันจันทร์ที่แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดกระจกหน้าร้านเข้ามา เงาไม้พลิ้วไหวบนพื้นกระเบื้องลายอิฐ ร้าน Kawaii Cafeคึกคักด้วยลูกค้าประจำที่นั่งประจำมุมเดิมบ้างเปิดโน้ตบุ๊ก บ้างอ่านหนังสือบ้างยกแก้วกาแฟขึ้นจิบแล้วถอนหายใจเหมือนพอใจในรสชาติ

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ

“สวัสดีค่ะคุณคานะ วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ” มุกบาริสต้าสาวผมหน้าม้าในผ้ากันเปื้อนลายดอกซากุระเอ่ยทักเสียงใสขณะกำลังเทนมลงในเหยือกสำหรับตีฟอง

หญิงสาวในเดรสผ้าฝ้ายสีครีมก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางดวงตากลมโตใต้หน้าม้าตรงของเธอมองสำรวจร้านเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าทักทายอย่างนอบน้อม “สวัสดีค่ะ ขอ...ลาเต้ร้อนเหมือนเดิมนะคะ”

“รับทราบค่าเดี๋ยวมุกจัดให้พิเศษเลยนะ”

คานะเดินไปหยิบหนังสือภาษาไทยเล่มเล็กๆ จากกระเป๋าผ้าข้างตัว แล้วเลือกที่นั่งมุมริมหน้าต่าง ถัดจากกระถางไม้ใบเล็กมีเงาสะท้อนแดดยามสายเต้นระริกบนหน้าโต๊ะ

เธอเปิดหนังสือไปหน้าหนึ่งเอาปากกาน้ำเงินวงคำศัพท์คำว่า “ลาเต้” ไว้เบา ๆ

เสียงกระซิบกระซาบจากหลังเคาน์เตอร์ดังขึ้นเบาๆ จนเธอไม่ทันได้ยิน

“คานะคือเ๯้าหญิงจริงเหรออ่ะมุก?” พนักงานเสิร์ฟวัยมัธยมที่ชื่อแอนกระซิบถาม

มุกหันไปยิ้มปิดปากเบาๆ “เงียบก่อนสิ! เดี๋ยวเค้าได้ยิน...เจ๊พลอยแค่บอกว่ามาจากครอบครัวสำคัญเฉย ๆแต่ไม่ให้พูดมาก”

คานะยังอ่านหนังสือต่อไปไม่รู้ตัวว่าใคร ๆ เริ่มจับตามองเธอ

ประตูร้านเปิดอีกครั้งพร้อมเสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งธีร์ในเสื้อแจ็กเก็ตไรเดอร์ Quick Food เดินเข้ามาเหงื่อชุ่ม ๆเขาเดินมาทางเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางคุ้นเคย

“เอสเปรสโซ่เย็นหวานน้อยแก้วเดิมครับ” เขายิ้มให้มุก

“ได้เลยค่ะแต่อาจต้องรอนิดนึงนะคะ พอดีมีคิวบาริสต้าแค่คนเดียว”

“ได้ครับสั่งปุ๊บรอปั๊บ ไม่รีบครับ” เขาตอบสบาย ๆแล้วหันมองรอบร้านก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวหน้าตาน่ารักที่นั่งริมหน้าต่าง

คานะเงยหน้าขึ้นพอดีสบตาเขาเล็กน้อย

ต่างคนต่างรู้สึกคุ้น...ใช่แล้ว—เขาเองก็จำได้ว่าเธอคือคนที่เดินชนเขาเมื่อวานแต่ตอนนั้นเธอกำลังรีบและพูดขอโทษแบบตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบเดินหนีไป

ธีร์ยิ้มเขิน ๆเดินเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นแล้วเอ่ยเสียงเบา “เรา...เจอกันแล้วครั้งหนึ่งใช่ไหมครับ?”

คานะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งดวงตาเธอเบิกนิดหนึ่งแล้วพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ เมื่อวาน...ฉันชนคุณขอโทษอีกครั้งนะคะ”

“ไม่เป็๲ไรเลยครับผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ผมชื่อธีร์ครับ เป็๲ไรเดอร์ส่งอาหาร แวะมาร้านนี้บ่อยเพราะลูกค้าชอบกาแฟเขามาก”

หญิงสาวยิ้มจาง“คานะค่ะ ฉัน...ฝึกงานอยู่แถวนี้ แล้วก็มากินลาเต้ที่นี่บ่อย ๆ”

“อ้อ...งั้นไม่ต้องแนะนำเมนูแล้วสินะ”ธีร์หัวเราะแห้ง ๆ “ผมนึกว่าจะมาครั้งแรกซะอีกเห็นนั่งอ่านหนังสือแล้วดูไม่ค่อยคุ้นร้าน”

คานะส่ายหน้าน้อยๆ “เปล่าค่ะ ฉันคุ้นร้านนี้ดีค่ะ มุกก็จำฉันได้ตลอดเลย”

มุกถือถาดมาพอดีวางลาเต้ร้อนลงตรงหน้าเธอ พร้อมกับเอ่ยว่า “ลาเต้ร้อนของคุณคานะค่าพร้อมลาเต้อาร์ตรูปแมวเหมียวประจำตัวเลยนะคะ~”

คานะยิ้มมองลาเต้ก่อนจะเงยหน้าพูดเบา ๆ กับธีร์ “กาแฟที่นี่ไม่ขมเลยนะคะ รสนุ่มแล้วก็มีกลิ่นหอมแบบ...อบอุ่นดีค่ะ”

ธีร์ยิ้ม“งั้นเดี๋ยวผมต้องลองลาเต้บ้างแล้วล่ะ วันหลังนะครับวันนี้ใจยังติดเอสเปรสโซ่อยู่”

เขาโบกมือเล็กน้อยเป็๞เชิงลาก่อนจะถอยกลับไปยืนรอเครื่องดื่มตัวเองด้านหน้า

คานะก้มลงจิบกาแฟช้าๆ ความขมอ่อน ๆเคล้ากลิ่นนมสดกับกลิ่นหอมของเมล็ดอาราบิก้าทำให้หัวใจของเธอผ่อนคลายอย่างแปลกประหลาด

“タイの人たちは…本当に温かいですね。” ) [1] เธอพึมพำเบา ๆ เป็๞ภาษาญี่ปุ่น   (คนไทย...อบอุ่นจังเลยนะคะ)

จบตอนที่ 2
 

หมายเหตุ

เ๯้าหญิงคานะ (仮名 Kana)คำว่า คานะ แปลว่า สวยงาม

[1] “ไทโนะฮิโตะทะจิวะ ฮอนโตนิอะทะทะไกเดสเนะ”