หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 166: เผชิญหน้าในซากโบราณสถาน 

เสียงฝีเท้าหนักเบาสลับกันของกลุ่มคนชุดดำทั้งหกคืบคลานเข้ามาในอาณาเขตซากอารยธรรมโบราณ (古老文明遗迹) อย่างรวดเร็ว ประหนึ่งฝูงอสรพิษที่เลื้อยเข้าสู่รังเหยื่อ เจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ซ่อนกายอย่างแนบสนิทอยู่หลังซากกำแพงหินที่หนาและมั่นคงที่สุดในบริเวณนั้น กลั้นลมหายใจจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตนเอง "ขาวน้อย" (小白) เองก็พลันหายวับเข้าไปในรอยแยกของกำแพงหินอย่างรู้งาน

หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำ ชายร่างกำยำผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า กวาดสายตาอันเย็นชาและเหี้ยมเกรียมไปรอบบริเวณ คลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกจากร่างมัน สร้างแรงกดดันจนบรรยากาศโดยรอบพลันหนักอึ้งลงหลายส่วน ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่ห้วนและทรงอำนาจ "แยกกันค้นหาให้ทั่ว! 'นายท่าน' (主人) ต้องการ 'สิ่งนั้น' โดยเร็วที่สุด! หากพบร่องรอยของผู้ใดที่น่าสงสัย...จัดการได้ทันที!"

‘แรงกดดันนี้...คือผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นกลาง (筑基境中期) อย่างไม่ต้องสงสัย!’ เจี้ยนหลินคิดในใจ ส่วนอีกห้าคนที่ติดตามมานั้น แม้จะมีพลังปราณ (灵气) ที่แข็งกล้า แต่ก็ยังอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นปลาย (凝气境后期) เท่านั้น

เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามของหัวหน้ากลุ่มผู้นั้น เขาเหลือบมองเยว่ชิงหลิงอย่างรวดเร็ว สีหน้าของนางเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังหัวหน้ากลุ่มอย่างไม่กระพริบ กระแสลมเยือกเย็นเริ่มหมุนวนรอบกายนางอย่างแผ่วเบา เตรียมพร้อมรับมือ

กลุ่มคนชุดดำเริ่มจะกระจายกำลังกันตรวจค้นไปทั่วบริเวณซากโบราณสถานอย่างละเอียด

ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มพลันหยุดนิ่งอยู่หน้ากองหิน มันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตวัดเท้า! พลังที่มองไม่เห็นระลอกหนึ่งปะทุออกจากปลายเท้า เตะกองหินนั้นจนกระจัดกระจายราวกับถูกกระแทกด้วยค้อนยักษ์! เมื่อไม่พบสิ่งใด มันก็หันไปสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่ห้วนและเย็นชายิ่งขึ้น "เร่งมือเข้า! อย่าให้มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาไปได้!"

"ขอรับหัวหน้า!" กลุ่มคนชุดดำอีกห้าคนขานรับ ก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง

สถานการณ์บีบคั้นเข้ามาทุกขณะ! หนึ่งในคนชุดดำกำลังเดินตรงมายังซากกำแพงที่เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงใช้เป็นที่กำบัง!

เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงสบตากันอย่างรวดเร็ว ‘ชิงลงมือก่อน!’

ในจังหวะที่ชายชุดดำคนนั้นกำลังจะก้าวพ้นมุมกำแพง! เยว่ชิงหลิงก็พลันทะยานร่างออกไปราวกับภูตพรายไร้เงา! กระแสลมอันเยียบเย็นและคมกริบพลันปะทุออกจากร่างนางอย่างรุนแรง! กระบี่หยกขาวในมือตวัดวาบ! "คมกระบี่วายุผ่ามิติ!" คมดาบที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว พุ่งเข้าหาลำคอของศัตรูด้วยความเร็วที่เหนือกว่าระดับหลอมรวมลมปราณจะตอบสนองได้ทัน!

"อ๊อก!" ชายชุดดำเบิกตากว้าง ร้องออกมาได้เพียงเท่านั้น! โลหิตสีแดงสดพุ่งทะลักจากลำคอ! ร่างของมันทรุดฮวบลงกับพื้นทันที! แสงแห่งชีวิตดับวูบลงในพริบตา! พลังของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานนั้นรุนแรงและเด็ดขาดกว่าอย่างเทียบกันมิได้!

"มีศัตรู!" กลุ่มคนชุดดำที่เหลืออีกสี่คนและหัวหน้าของพวกมันร้องตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจและโกรธา!

เจี้ยนหลินเองก็มิได้นิ่งเฉย! ในจังหวะเดียวกัน เขาก็ใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) เคลื่อนร่างออกมา! "กระบี่ไม้" (木剑) สองเล่มปรากฏขึ้นในมือ! เขาโคจรพลังธาตุพฤกษาอย่างรวดเร็ว พลังจากผู้บรรลุขั้นหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์แผ่ซ่าน! 'เคล็ดพฤกษาผูกมัด – เถาวัลย์อสรพิษรัดพัน!' (木缚之术 – 蛇藤缠缚!) เถาวัลย์สีเขียวเข้มหลายเส้นที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่นดุจเหล็กกล้า พลันพุ่งออกมาจากรอยแยกของพื้นหิน! เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตจิตใจ เลื้อยพันเข้าใส่ขาของคนชุดดำสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุด!

"อ๊ะ!" คนชุดดำทั้งสองร้องด้วยความตื่นตระหนก! พวกมันพยายามจะดิ้นรน แต่เถาวัลย์เหล่านั้นซึ่งเปี่ยมด้วยพลังจากผู้บรรลุขั้นสมบูรณ์กลับรัดแน่นยิ่งขึ้น! เจี้ยนหลินตวัดกระบี่ไม้ในมือขวา "เพลงกระบี่เมฆาไหล – เมฆาตัดจันทรา!" แสงกระบี่สีเขียวมรกตพุ่งผ่านร่างของคนชุดดำทั้งสองอย่างรวดเร็ว!

"อ๊ากกก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเพียงชั่วครู่ ร่างของพวกมันก็ทรุดลงแน่นิ่ง!

ในเวลาเดียวกัน! เยว่ชิงหลิงก็ทะยานเข้าใส่คนชุดดำอีกสองคนที่เหลือราวกับพายุ! นางตวัดกระบี่หยกขาวอย่างต่อเนื่อง คมกระบี่นับร้อยพันที่มองเห็นเป็นเส้นสายสีฟ้าอ่อน ส่องประกายอันตราย! ศัตรูทั้งสองแม้จะพยายามต่อต้านอย่างสุดชีวิต แต่ก็มิอาจต้านทานความรุนแรงและความเร็วของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานได้! เพียงชั่วอึดใจ ร่างของพวกมันก็ถูกกระหน่ำด้วยคมกระบี่จนปรากฏบาดแผลลึกนับไม่ถ้วน ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้น!

การต่อสู้กับลูกน้องทั้งห้าคนจบลงในพริบตา! เหลือเพียงหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำที่มีรอยแผลเป็นเท่านั้นที่ยืนตะลึงมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เบิกกว้างและเต็มไปด้วยความโกรธาอย่างสุดขีด!

"พวกเจ้า...เป็นใครกันแน่!" มันคำรามลั่น ไอสังหารอันเย็นเยียบพลันปะทุออกมาจากร่างอย่างบ้าคลั่ง! ปราณสีดำทมิฬเริ่มก่อตัวขึ้นรอบดาบใหญ่ของมัน ส่งเสียงหวีดหวิวน่าสะพรึงกลัว! มันตวัดดาบใหญ่สีดำทมิฬในมือเข้าใส่ทั้งเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงพร้อมกัน! คมดาบนั้นมิได้มาเพียงลำพัง แต่ยังแผ่แรงกดดันอันหนักหน่วงที่บีบอัดอากาศจนเสียดสีเกิดเสียง! หวังจะทำให้พวกเขาสับสนและเปิดช่องว่าง! ผนังหินที่อยู่ใกล้เคียงพลันปรากฏรอยแตกละเอียดเมื่อถูกไอพลังจากดาบนั้นเฉียดผ่าน!

‘จิตสัมผัสของมันแข็งแกร่งกว่าอสูรวิญญาณตนนั้นมากนัก!’ เจี้ยนหลินรู้สึกปวดแปลบในหัว แต่ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ในทะเลจิตของเขาก็พลันส่องแสงสีเขียวมรกตออกมาต้านทานไว้ได้ส่วนหนึ่ง ส่วนเยว่ชิงหลิงนั้นเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แรงกดดันจากจิตสัมผัสระดับนี้มิอาจทำอันตรายนางได้มากนัก

"ศิษย์พี่หญิง! ร่วมมือกัน!" เจี้ยนหลินตะโกน ขณะที่ทั้งสองทะยานหลบคมดาบที่ฟาดผ่าอากาศจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าคำราม!

เยว่ชิงหลิงพยักหน้ารับ แววตาของนางมุ่งมั่น! กระแสลมหมุนวนรอบกระบี่หยกขาวของนาง เปล่งประกายเยียบเย็นพร้อมตอบโต้!

เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงประสานงานกันเข้าโจมตีจากคนละทิศทาง! เยว่ชิงหลิงรับหน้าที่เป็นพลังโจมตีหลัก! นางใช้ความเร็วและความเฉียบคมของพลังธาตุลม เข้าปะทะกับดาบใหญ่ของหัวหน้ากลุ่มโดยตรง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว! ทุกครั้งที่ปะทะ เยว่ชิงหลิงจะรู้สึกถึงแรงสะท้านที่ส่งผ่านเข้ามาอย่างรุนแรง พลังที่แฝงอยู่ในดาบของศัตรูนั้น "หนาแน่น" และ "เกรี้ยวกราด" กว่าพลังของนางอย่างชัดเจน ประหนึ่งคลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำ แต่นางก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ได้อย่างไม่เสียเปรียบมากนัก ด้วยความเข้าใจในวิถีกระบี่ที่ลึกซึ้งและกระบวนท่าที่พลิ้วไหวราวกับใบหลิวลู่ลม!

ส่วนเจี้ยนหลินใช้ความพลิ้วไหวของ "เพลงกระบี่เมฆาไหล" (流云剑法) และพลังธาตุพฤกษาในการก่อกวนและสนับสนุน! เขาควบคุมรากไม้และเถาวัลย์ให้พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินและซากกำแพงอย่างต่อเนื่อง พยายามจะสกัดกั้นการเคลื่อนไหวและสร้างจุดบอดให้กับศัตรู เปิดโอกาสให้เยว่ชิงหลิงเข้าโจมตี! การควบคุมพฤกษาของเขามีความ "ลึกซึ้ง" และ "คาดเดาได้ยาก" ยิ่งขึ้น เถาวัลย์แต่ละเส้นเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตจิตใจ สามารถหลบหลีกและจู่โจมในจังหวะที่ศัตรูคาดไม่ถึง

‘การร่วมมือกันเช่นนี้...มีโอกาส!’ เจี้ยนหลินคิดในใจขณะหลบหลีกเศษหินที่แตกกระจายจากการปะทะอย่างรุนแรง ‘แต่พลังของมันยังคงเหนือกว่าพวกเรา! ต้องหาจังหวะที่เหมาะสม! กระบี่จิตพฤกษา (草木心剑) ของข้า...บางทีอาจจะต้องนำออกมาใช้ในศึกนี้ หากสถานการณ์บีบคั้นจริงๆ!’

การต่อสู้ในซากโบราณสถานดำเนินไปอย่างตึงเครียด! เสียงระเบิดของพลังงานดังขึ้นเป็นระยะ! เศษหินและฝุ่นผงปลิวกระจายไปทั่ว! แม้จะร่วมมือกัน แต่ทั้งเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงก็ยังคงตกเป็นฝ่ายตั้งรับเสียส่วนใหญ่ พลังของระดับสร้างรากฐานขั้นกลางนั้นแข็งแกร่งเกินไป! รัศมีพลังกดดันจากดาบใหญ่สีดำทมิฬของมันทำให้พื้นดินโดยรอบแตกร้าวและยุบตัวลงเป็นหลุมเล็กๆ!

(จบตอนที่ 166)