โฉมงามสามลิขิต

        ...ผ่านไปหนึ่งเดือน...

        ณเชิงเขาที่หลบซ่อนตัวจากโลกภายนอก อันเป็นสถานที่ที่หนึ่งอาจารย์หนึ่งศิษย์อาศัยอยู่ด้วยความสุขสงบ

        สตรีนางหนึ่งเพิ่งกลับมาจากด้านนอกก็เข้ามาทำความเคารพอาจารย์ที่กำลังนั่งสมาธิปรับลมปราณอยู่ที่หน้าบ้าน

        พอรับรู้ว่ามีคนกำลังเข้ามาหาผู้อาวุโสท่านนั้นก็ลืมตาขึ้น แววตายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

        “ไปเยี่ยมบ้านมาแล้วหรือ ฮวาเอ๋อร์”

        นางพยักหน้าส่งยิ้มตอบอาจารย์เล็กน้อยแต่แววตาเจือความเศร้าหมองอย่างชัดเจน

        "เจ้าค่ะอาจารย์ แม้จะผ่านไปหนึ่งปีแล้ว..." กลับรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นานนี้เองเหตุการณ์อันน่าสลดของตระกูลลี่ในวันนั้น นางยังจำได้ทุกสิ่ง

        "แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้ารู้สึกแปลกยิ่งนัก..."

        ท่านผู้อาวุโสยักคิ้วเป็นเชิงถามว่า‘เรื่องอันใดหรือ’

        "ภายในจวนได้รับการบูรณะซ่อมแซมอย่างเรียบร้อย ข้าวของจัดวางเป็นระเบียบผิดไปจากวันที่มีผู้บุกรุกนอกจากท่านพ่อที่ยังคงนอนอยู่ที่เดิมในห้องลับนั่นคนสกุลลี่ทั้งหมดถูกฝังในสุสานที่สร้างขึ้นด้านข้าง"สายตาของเฟิงฮวาเต็มไปด้วยความสงสัยเป็นอย่างมากนางนึกไม่ออกเลยว่าจะยังมีใครที่หวังดีต่อสกุลลี่อีกหรือ

        จากนั้นสีหน้าของนางก็ค่อยๆฉายแววของความปวดร้าว

        "ข้าได้จัดการให้ท่านพ่อได้นอนพักผ่อนอย่างสงบเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"ข้า...คงทำได้เพียงเท่านี้

        ยังมิรู้ว่าเป็นใครที่คิดร้ายต่อครอบครัวของนางเลยด้วยซ้ำจะตามแก้แค้นได้อย่างไรก็ยังมองมิเห็นหนทาง

        "อืม...ที่ต้องทำ ก็ได้ทำแล้ว" ถ้อยคำปลอบโยนของผู้อาวุโสเอ่ยขึ้น

        "เจ้าค่ะ" นางตอบรับด้วยสีหน้านิ่งสงบ

        "เรื่องของพิษซิงเจียวเป็นอย่างไรบ้าง"

        "ได้พบผู้เฒ่ายาแล้วเจ้าค่ะเขาฝากข้อความมาถึงอาจารย์ด้วยว่า...มิมีสิ่งใดติดค้างกันอีกแล้ว"

        "อย่างนั้นหรือ" ผู้อาวุโสเฟิงลูบเครา มองทอดสายตาไกลออกไปก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วออกมาพร้อมกับกล่องไม้ใบหนึ่ง

        เขาได้ยื่นกล่องไม้นั้นมาตรงหน้าเฟิงฮวาพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู

        นางยื่นสองมือออกไปรับตามมารยาทส่งสายตาสอบถามอาจารย์ 'นี่มัน อะไรหรือเจ้าคะ'

        แต่อาจารย์มิได้เอ่ยตอบอันใดนอกจากพยักหน้าให้เปิดออกดู

        ด้านในกล่องไม้เป็นคัมภีร์โบราณอันหนึ่งบนนั้นเขียนตัวอักษร 'ลี่' ไว้เพียงหนึ่งตัว

        "ทายาทสายตรงของราชตระกูลลี่เท่านั้นที่จะฝึกวิชาลับในคัมภีร์นี้ได้สำเร็จ..."

        เอ๋แล้วอาจารย์มอบให้ข้าทำไมหรือ ข้าเกี่ยวข้องอันใดกับราชวงศ์ลี่กันเล่าท่านน่าจะเข้าใจอะไรผิด

        เห็นสายตาของเฟิงฮวาเขาพลันรับรู้ความคิดของนางได้

        "มิแปลกที่เจ้าจะไม่รู้ตัวตนของเจ้าหากปล่อยให้คนอื่นล่วงรู้ว่าเจ้าเป็นใครเกรงว่าจะรักษาชีวิตไว้ไม่ถึงป่านนี้"

        หาา...สีหน้าเฟิงฮวาอึ้งงันหมายความว่านางเป็นสายเลือดของราชวงศ์ลี่อย่างนั้นหรือ

        มิรอให้นางตั้งสติได้ผู้อาวุโสเฟิงก็กล่าวต่อ "ไม่มีใครรู้ว่าวิชาในคัมภีร์เป็นอย่างไรเจ้าคงต้องลองหาคำตอบด้วยตนเอง"

        นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่

        "เอ่อ...อาจารย์ ท่านมิได้จำคนผิดหรอกนะเจ้าคะ"

ผู้อาวุโสเฟิงส่ายศีรษะช้าๆใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม

        "เฮ้อ...ถ้าอย่างนั้นอาจารย์พอรู้อะไรเกี่ยวกับคำสาปราชวงศ์เฉิงหรือไม่"

        "มีข่าวลือว่า บุรุษในราชตระกูลลี่จะไม่สามารถมีทายาทสืบสกุลได้จึงต้องอาศัยสตรีเพื่อให้สายเลือดยังคงดำรงอยู่แต่สตรีที่คลอดลูกแล้วก็จะป่วยโดยไร้สาเหตุและจากไปดังนั้นอย่าว่าแต่แก้แค้นราชวงศ์เฉิงเลยเอาแค่มีทายาทสืบสกุลยังเป็นไปได้อย่างยากลำบาก"

        "พิษซิงเจียว มีไว้เพื่อต่อรองกับราชวงศ์เฉิงหรือเจ้าคะ"

        "มีไว้เพื่อให้ราชวงศ์เฉิง ไร้ทายาทสืบทอดเช่นกันต่างหากพิษนั้นมิใช่ว่าจะถอนพิษได้ง่ายๆหรอกฮวาเอ๋อร์"

        สีหน้าของเฟิงฮวายังคงนิ่งอึ้ง

        เรื่องบาดหมางของคนในอดีตแต่กลับส่งผลกระทบไปถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน...มันช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้

        "ลี่อิงฮวา...เรื่องนี้จะจบลงอย่างไร ก็คงขึ้นอยู่กับตัวเจ้าแล้ว"

        ผู้อาวุโสเฟิงเค่อหันไปหยิบกระบี่ยาวสีขาวเล่มหนึ่งที่เขาใช้ติดตัวมาโดยตลอดยื่นมาให้เฟิงฮวา

        นางเห็นดังนั้นก็พลันตกใจ'นี่หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ'

        "อิงเอ๋อร์ ต่อจากนี้เจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดีที่ต้องสอนข้าก็ได้สอนไปจนหมดแล้ว ถึงเวลาที่ข้าต้องออกเดินทางครั้งใหม่จากกันครานี้ มิรู้ว่านานเพียงใดจะได้พบกันอีก กระบี่นี้เป็นกระบี่ที่อาจารย์ของข้ามอบให้ไว้และข้าก็พกติดตัวมิได้ห่าง บัดนี้ข้าขอมอบให้กับเจ้า"

        "ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้ามิอาจรับไว้ได้เจ้าค่ะอาจารย์"เฟิงฮวาประสานมือคารวะ

        "เหอะๆ...กระบี่เล่มนี้อยู่กับไม้ใกล้ฝั่งอย่างข้าคงจะมิได้มีประโยชน์มากนักเจ้ารับไว้เถอะ"

        มิอาจปฏิเสธได้อีกเฟิงฮวาจึงยื่นมือทั้งสองออกไปรับแต่โดยดีปลอกกระบี่สีขาวนวลราบเรียบยามกระทบแสงกลับยิ่งเปล่งประกาย ตัวกระบี่สลักอักษร‘เฟิง’ ที่หมายถึงวายุไว้หนึ่งตัวประกายกระบี่ถ่ายทอดเจตนาหวังดีและห่วงใยเปรียบดังสายลมที่โอบกอดอย่างอบอุ่น

        “ขอบคุณอาจารย์ที่เมตตา…เสียดายที่ข้ายังมิได้ตอบแทนบุญคุณท่านเลย”

        ผู้อาวุโสเคราขาวส่ายหัวเล็กน้อย“เจ้าจะต้องประสบพบเจออะไรอีกมาก ยึดมั่นในความดีก็ถือว่าตอบแทนอาจารย์แล้ว”จากนั้นเขาก็โบกมือเป็นเชิงว่าให้นางไปพักผ่อนได้

        ค่ำคืนนั้นมืดมิดยิ่งนักเฟิงฮวานอนหลับสนิทไม่รับรู้ความเคลื่อนไหวใดใดพอเข้ายามเหม่านางก็สะดุ้งตัวตื่นขึ้น ความรู้สึกวังเวงแปลกๆเข้ามาแทนที่ในจิตใจนางจึงออกไปดูที่ห้องอาจารย์ก็พบว่าเขาได้จากไปแล้วออกเดินทางอย่างที่แจ้งไว้จริงๆ โดยที่นางไม่รู้ตัวเลยสักนิดนางก้มลงทำความเคารพเต็มพิธีการ ณ สถานที่นั้น ด้วยความซาบซึ้งสูงสุด

        หวนนึกถึงเรื่องที่อาจารย์บอกเมื่อวาน...

        นางเชื่อว่าต่อให้การแก้พิษซิงเจียวจะยากเย็นเพียงใดแต่ฝีมือระดับฝ่าบาทเฉิงท่านนั้นคงจะเป็นเรื่องง่ายอยู่ดีนางมิค่อยกังวลกับเขาเท่าใดนัก แต่เรื่องของคำสาปราชวงศ์เฉิงนี่สิ...เห็นทีนางคงต้องตามหาลัทธิเสวียนอู่อย่างจริงจังแล้วกระมัง

        หลังจากที่ล้างหน้ากินอาหารเช้าแล้ว นางก็เก็บสัมภาระเตรียมตัวออกเดินทาง

        ไปครานี้มิรู้จะได้หวนกลับมาที่นี่อีกหรือไม่...

        คิดแล้วก็ใจหายแต่อย่างไรก็คงต้องไปอยู่ดี...

        นางออกเดินทางโดยมิได้เหลียวกลับไปมองมุ่งหน้าเข้าไปในเมืองที่เป็นแหล่งรวบรวมของข่าวสารในใต้หล้าแห่งนี้...‘เมืองตงกวน’