ติ๊งน่อง... ติ๊งน่อง... ติ๊งน่อง... ติ๊งน่อง…
เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์บนสมาร์ตโฟนของแม่พิมพ์ดังกระหน่ำรัวั้แ่ยังไม่แปดโมงเช้า วินที่กำลังนอนคว่ำหน้าหมดสภาพอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย
"โอ๊ย... ใครทักมาแต่เช้าละเนี่ย แล้วทำไมมัน... เหมื่อยทั้งตัวขนาดนี้วะ"
เด็กหนุ่มในร่างหญิงสาวพูดด้วยเสียงที่ไม่ค่อยมีแรง ในขณะที่ขยับตัวเพื่อพยายามจะหยิบโทรศัพท์ ความรู้สึกปวดร้าวละบมก็แล่นไปทั่วร่างกาย
บทเรียนราคาแพงจากการโดนพ่อธรรศรุกอย่างหนักหน่วงติดต่อกันสองคืนเริ่มส่งผลกระทบต่อร่างกายแม่พิมพ์เข้าให้แล้ว
วินหันไปมองด้านข้างของเขา... พ่อธรรศคงออกไปทำงานและน่าจะพามิกซ์ไปโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว และคงปล่อยทิ้งให้เขานอนจมกองผ้าห่มอยู่คนเดียว
เขาใช้มือเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มากดเปิดดู และนั่นทำให้ดวงตากลมโตของแม่พิมพ์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อจำนวนข้อความที่ไม่ได้อ่านในโปรแกรม ไลน์แสดงตัวเลขข้อความค้างอยู่หลายข้อความ
กลุ่มนั้นคือ "สมาคมแม่บ้านหมู่บ้านแสนสุขพาร์ค"
แม่น้องซัน: คุณพิมพ์คะ วันนี้ตอนสิบโมงมีงานทำบุญหมู่บ้านอย่าลืมมานะคะ?
แม่บ้านฝน: ถ้าไม่ลำบากจะรบกวนช่วยสั่ง ขนมไทยเ้าประจำของคุณพิมพ์มาให้ด้วยได้ไหมค่ะ
แม่บ้านเอ๋: อยากรบกวนคุณพิมพ์ด้วยค่ะ ขนมไทยเ้าประจำของคุณพิมพ์อร่อยมากเลย
แม่บ้านก้อย: ฝากสั่งเผื่อด้วยได้ไหมค่ะ นาน ๆ จะได้กินขนมไทยอร่อยแบบนี้สักที
"ฉิบหายแล้ว..."
วินอุทานเสียงหลง ขนมไทยอะไรกัน! ั้แ่เกิดมาเขารู้จักแต่ทองหยิบทองหยอดในเซเว่นเท่านั้น ขนมไทยเ้าประจำของคุณน้าพิมพ์คืออะไรและอยู่พิกัดไหนเขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มเริ่มลนลานรีบกดเข้าช่องค้นหาในแชทเก่า พิมพ์คำว่า 'ขนม' เพื่อหาประวัติการสั่งซื้อขนมที่เคยมีอย่างเร่งด่วน
โชคดีที่ระบบค้นหาไปเจอประวัติการสั่งซื้อขนมจากร้านขนม 'หวานละมุน ขนมไทยโบราณ' ที่แม่พิมพ์เคยสั่งซื้อเอาไว้ วินไม่รอช้ารีบสั่งขนมเดิม ไม่ว่าจะเป็ขนมทองเอกและขนมบุหลันดั้นเมฆ ที่เขายังไม่รู้เลยว่าหน้าตาขนมดังกล่าวหน้าตาเป็อย่างไร แล้วรีบพิมพ์ตอบกลับกลุ่มแม่บ้านหมู่บ้านด้วยภาษาสุภาพที่สุดเท่าที่จะเลียนแบบได้
พิมพ์: อ๋อ... พอดีวันนี้พิมพ์รู้สึกไม่สบาย น่าจะเป็ไข้น่ะค่ะ คงไม่ได้เข้าร่วมทำบุญหมู่บ้านวันนี้ แต่เื่ขนมไทย พิมพ์จัดการไลน์สั่งเ้าประจำให้เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวให้เขาไปส่งที่สโมสรให้นะคะ
แม่บ้านเอ๋: รับทราบค่ะคุณพิมพ์ พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ ขอบพระคุณมากค่ะ
แม่บ้านฝน: ขอบคุณมากค่ะ ขอให้หายป่วยเร็ว ๆ นะคะ
วินเป่าปากฟู่ รอดตายไปหนึ่งเปาะ แต่วิบากกรรมยามเช้ายังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อเขาเลื่อนลงมาเปิดดูไลน์ก็เจอไลน์อีกกลุ่ม "ผู้ปกครองห้อง 4/2"
ในกลุ่มนี้มีคุณครูประจำชั้นที่คอยอัปเดตรูปภาพบรรยากาศการเรียนมาให้เป็ระยะ ๆ วินเลื่อนดูรูปไปเล่น ๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายมุมตรงหน้ากระดานดำ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งท่าทางคุ้น ๆ นั่งหลังตรงแน่ว ดูมีความตั้งใจเรียน และเมื่อซูมเข้าไปดูก็พบว่าเด็กผู้ชายคนนั้นก็คือร่างของเขานั่นเอง ในภาพนั้นตัวของเขาเองกำลังนั่งเรียนด้วยแววตามุ่งมั่นตั้งใจอยู่แถวหน้าสุดของห้อง!
"เฮ้ย! นั่นมันน้าพิมพ์ นี่หว่า!"
วินกุมขมับอุทานเสียงหลง
โดยปกติแล้วที่โรงเรียน ตัวจริงของวินคือเด็กหลังห้องที่คอยแอบเอาขนมขึ้นมากิน หรือแอบเล่นเกมใต้โต๊ะ และบางทีก็แอบนอนตอนที่อาจารย์สอนเื่ยาก ๆ แล้วไม่เข้าใจ แต่นี่... คุณน้าพิมพ์ในร่างของเขากลับทำตัวเป็เด็กเนิร์ดนั่งเรียนอยู่หน้าห้องและสบตาอาจารย์อย่างตั้งใจ
"นั่งหน้าห้องแบบนี้... ถ้าเรากลับคืนร่างเดิมไป แล้วอยากหลบไปนั่งหลังห้องเหมือนเดิม ไม่โดนอาจารย์เพ่งเล็งแล้วเรียกให้กลับมานั่งหน้าห้องเหมือนเดิมต่อเหรอเนี่ย โธ่... น้าพิมพ์ ทำลายวิถีเด็กหลังห้องของเราไปหมดเลย!"
ระหว่างที่วินกำลังเครียดอยู่ เขาก็ได้หันไปมองกระจกบานใหญ่ และเพิ่งนึกออกว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่างแม่พิมพ์อยู่ และเขากำลังใส่ชุดนอนผ้าซาตินบางเบาที่โชว์สัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงแดดยามเช้า... เมื่อเห็นดังนั้น ความเป็เด็กหนุ่มของวินก็อดไม่ได้ที่จะััร่างตัวเอง และเริ่มลูบไล้หน้าท้องที่แบนราบของตัวเองเบา ๆ ความเครียดเมื่อครู่พลันมลายหายไป เปลี่ยนเป็ความรู้สึกหลงใหลในความงามและชีวิตที่สุขสบายนี้ขึ้นมาอีกครั้ง
"เอาน่า... อย่างน้อยตอนนี้เราก็อยู่คนเดียว พ่อธรรศไปทำงาน ส่วนไอ้มิกซ์ก็อยู่โรงเรียนค่อยมีเวลาหายใจหายคอหน่อย ขอลุกไปอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ แล้วออกไปเที่ยวข้างนอกหาอะไรทำบ้างดีกว่า!"
วินยิ้มกริ่ม ก่อนจะค่อย ๆ พาร่างของแม่พิมพ์ลงจากเตียง มุ่งหน้าสู่ห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวสำหรับภารกิจเดินเล่น
(จบบทที่ 12)
2K
