ตอนที่ 5 ความเท็จ ความรู้สึกรักใคร่มิเสื่อมคลาย
เว่ยเย่ว์อู่มองผ่านช่องว่างระหว่างฉากกั้น ได้เห็นชายที่นางเคยเห็นในป่าคืนนั้น ยามนี้นั่งอยู่ไม่ไกลจากตัวนาง!
ดวงตาคู่นั้น นางไม่มีวันลืม...
โม่หฺวาถิงเหลือบมองชายรูปงามที่กล่าวออกมาอย่างเปิดเผยราวกับเป็เื่ปกติทั่วไปอย่างระมัดระวัง ท่าทางอึดอัดระคนสับสน
“ซื่อจื่อล้อกระหม่อมเล่นแล้ว หากนางเป็อะไรไปจริงๆ กระหม่อมก็...จะไว้ทุกข์ให้นางเป็เวลาหนึ่งปี”
การแสดงความรู้สึกรักใคร่บนใบหน้าของโม่หฺวาถิงนี้ ทำให้เว่ยเย่ว์อู่ที่ได้เห็นได้ยินยิ่งรู้สึกขบขันนัก!
โม่หฺวาถิงช่างวางแผนการได้ดียิ่ง!
บรรลุเป้าหมายในการฆ่าคู่หมั้นของตนโดยไม่มีใครรู้ ซ้ำแล้วตัวเองยังได้รับชื่อเสียงดีงามกลับคืนมาอีก
ฮึ เพียงแต่ ข้าจะปล่อยให้เ้าได้ในสิ่งที่้าได้อย่างไรกัน!
“เกิดเหตุไม่คาดคิดเช่นนี้ ไม่ทราบว่าจิ้งหย่วนโหวได้ตรวจสอบแล้วหรือไม่ว่าเป็ฝีมือผู้ใด” ชายหนุ่มไม่ตอบรับคำเสแสร้งของโม่หฺวาถิง เพียงย้อนถามกลับไปอย่างสบายๆ
“ตรวจสอบแล้ว! ตามที่ชาวบ้านใกล้เคียงบอก ระยะนี้มีโจรอยู่แถวนั้น เป็ไปได้ว่าอาจมีกลุ่มโจรผ่านมาและเห็นรถม้าของคุณหนูเว่ย แม้ว่าคุณหนูเว่ยจะมีผู้ติดตามไม่น้อย แต่กับคนที่ใช้ชีวิตอยู่นอกกฎหมายเช่นนี้ นับว่าไม่มีประโยชน์อันใด ตอนที่กระหม่อมไปถึง คุณหนูเว่ย...ก็ตายอยู่กลางเกี้ยวแล้ว...ใบหน้าไม่ชัดเจน...”
ใบหน้าไม่ชัดเจน!
หัวใจของเว่ยเย่ว์อู่พลันกระตุก กระแสแห่งความโศกเศร้าแล่นเข้ามา
เ้าเด็กโง่! ฉินรั่วเ้าช่างโง่งมจริงๆ!
ไม่เพียงล่อคนชุดดำที่กำลังไล่ตาม ยังทำลายใบหน้าของตัวเองอีก
เพื่อให้ข้าหนีรอดไปได้!
ฉินรั่ว...ฉินรั่ว...!
เว่ยเย่ว์อู่เช็ดน้ำตาบนใบหน้า ระงับความโศกเศร้าและความโกรธเอาไว้ ‘ฉินรั่ว เ้าวางใจเถิด! แค้นนี้ข้าต้องชำระให้เ้าแน่ ข้าต้องทำให้โม่หฺวาถิง หนี้! เื! ชดใช้! ด้วยเื!’
โต๊ะเก้าอี้ด้านนอกฉากกั้นสั่นไหว เมื่อเว่ยเย่ว์อู่มองไปอีกครั้ง โม่หฺวาถิงก็ออกไปพร้อมผู้ติดตามแล้ว
ชั่วขณะนั้นผู้คุ้มกันร่างบางที่อยู่ด้านหลังโม่หฺวาถิง เว่ยเย่ว์อู่จ้องมองเขาอีกครั้ง...
รอกระทั่งคนจากไปไกล บ่าวรับใช้ก็เข้ามายกฉากกั้นที่อยู่เบื้องหน้าเว่ยเย่ว์อู่ออกไป เด็กสาวที่ดูเหมือนยังไม่โตหลังฉากกั้นนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเงียบๆ เปิดดวงตาลึกล้ำคู่นั้นขึ้นมา จ้องมองชายหนุ่ม
ขณะที่กำลังจะพูด จู่ๆ ก็เห็นองครักษ์คนหนึ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของชายหนุ่ม
เพราะตัวนางยืนอยู่ใกล้ๆ กัน ทำให้เว่ยเย่ว์อู่ได้ยินคำสองสามนั้นอย่างชัดเจน “คุณหนูรอง...จวนหฺวาหยางโหว...จิ้งหย่วนโหว”
เยี่ยนไหฺวจิงยิ้มเล็กน้อย โบกมือให้องครักษ์ เขาจึงถอยออกไปอย่างเงียบๆ
“คุณหนูเว่ย โม่หฺวาถิงอาจจะไม่เชื่อว่าเ้าตายแล้ว ตอนนี้ยังตามสืบเบาะแสของเ้า ตอนนี้มีอยู่สองทางเลือก หนึ่งคือเ้ากลับเมืองหลวงไปพร้อมกับโม่หฺวาถิง อีกทางคือเ้าตามข้ากลับเมืองหลวง ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณหนูเว่ยจะเลือกหนทางใด”
92K
