ในวันนี้ท่านพ่อได้นัดช่างที่จะมาสร้างบ้านมาพูดคุยรายละเอียดเกี่ยวกับงานและข้อตกลงในการจ่ายค่าจ้าง ท่านพ่อยกเื่การสร้างบ้านให้นางจัดการ ..เื่ใช้เงินแบบนี้ขอให้บอก...ลั่วซวงจัดให้
ก่อนหน้านี้ท่านพ่อได้เจรจาขอซื้อที่ดินกับท่านผู้ใหญ่บ้าน เป็ที่ดินรกร้างใกล้ๆ บริเวณบ้าน ที่ดินแถบนี้ไม่ค่อยมีนายทุนสนใจนักเพราะดินแห้งแล้งปลูกพืชชนิดใดก็ไม่เกิดผล เื่แก้ปัญหาหน้าดินไม่ยากเกินความสามารถของนาง นางจะนำความรู้ในโครงการแกล้งดิน ที่เป็พระราชดำริของในหลวง ร.9 มาใช้ให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุด
ครอบครัวลั่วในวันนี้มีที่ดินในเป็ของตัวเองเพิ่มมาอีก50ไร่ เมล็ดพืชที่นางมีตอนนี้ไม่ค่อยหลากหลายนัก ที่สามารถหาซื้อมาได้ก็มีเพียงถั่วเหลือง ข้าว ผักบุ้ง แตงกวา และส้มเขียวหวานที่นางนำเมล็ดมาเพาะไว้
วันที่นางไปซื้อเมล็ดพันธ์นั้นสินค้าส่วนใหญ่หมดเฒ่าแก่ร้านบอกว่าคงต้องรอให้ชาวตาสีฟ้าเขามาขายจึงจะมีเมล็ดพันที่แปลกใหม่ นางเดาว่าคงต้องเป็ชาวยุโรปเป็แน่ ตอนนี้ปลูกเท่าที่มีก่อน ค่อยๆ หามาปลูกทีละอย่างก็แล้วกัน ถึงจะรวยช้าแต่นางขอมีกินก่อนจะไม่ยอมอดอยากอีกเด็ดขาด
"ซวงเออร์ช่างมารอหน้าบ้านแล้วลูก "
เมื่อได้ยินเสียงท่านพ่อบอกนางก็รู้ว่าช่างมารออยู่ที่หน้าบ้านแล้ว
นางจึงหยิบแผ่นภาพบ้านที่ได้ออกแบบไว้ถือออกมาให้ช่างได้ดู ยุคสมัยนี้ยังไม่มีปูน นางจึงเน้นส่วนประกอบเป็ไม้และดินเหนียว ให้สร้างบ้านดินสไตล์ยุโรปสองชั้น ตู้ เตียง โต๊ะ สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆให้เน้นไม้เป็หลัก แบบบ้านให้สร้างเป็บ้านแฝด2หลังติดกัน แต่ละหลังให้มี3ห้องนอนมีห้องน้ำในตัว ให้สร้างห้องรับแขกและห้องอาหารอย่างละ1 ห้อง ที่สำคัญเลยให้มีห้องครัวทุกหลัง
ให้สร้างบ้านคล้ายๆ เรือนไทยเอาไว้สำหรับเป็ที่พักให้แขก ถึงตอนนี้จะไม่มีญาติหรือแขกมาหา แต่ในอนาคตมีแน่นอน นางรู้สึกเช่นนั้น แค่สร้างบ้านสามหลังก็กินพื้นที่ไป10ไร่แล้ว
นางบอกให้ช่างช่วยขุดสระให้ด้วย เพื่อที่จะได้เลี้ยงปลาและกักเก็บน้ำไว้ใช้เมื่อมีภัยแล้ง
ทุกอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีความแน่นอนป้องกันไว้ดีที่สุด
"ท่านลุงคิดค่าแรงเท่าไหร่และต้องใช้เวลานานแค่ไหนเ้าคะ จึงจะสร้างบ้านเสร็จ "
นางถามขึ้นด้วยความอยากรู้ เื่เงินทองไม่เข้าใครออกใคร หากเจอคนดีก็ดีไปหากเจอคนที่เห็นแก่ได้เมื่อไหร่มีแต่จะเสียเปรียบ เกิดว่านางไม่คุยเื่ค่าจ้างไว้ั้แ่แรก เมื่อเขาสร้างบ้านเสร็จขึ้นมาเขาโกงค่าแรงเพิ่มจะทำอย่างไร สมัยนี้สัญญาจ้างที่เป็ลายลักษณ์อักษรก็ไม่มี ใช้เพียงคำพูดและความเชื่อใจกันล้วนๆ
"ถ้าบอกช่างมาช่วยหลายคนค่าแรงก็จะเยอะหน่อยแต่จะสร้างบ้านเสร็จภายใน15วัน
แต่ถ้า้าประหยัดก็จะใช้เวลาในการสร้างประมาณ 50วันเห็นจะได้
ส่วนค่าอุปกรณ์ในการสร้างบ้านนั้นไม่รวมอยู่ในค่าแรงของคนงาน จะหมดค่าใช้จ่ายในส่วนนี้เยอะหน่อยนะนังหนู" เขาอธิบายอย่างละเอียดเพื่อไม่ให้นางกังวลและลดการเกิดปัญหาตามมาทีหลัง
"ข้า้าให้บ้านสร้างเสร็จเร็วๆ ท่านลุงจะจ่างช่างมากี่คนก็ได้เ้าคะ ส่วนค่าอุปกรณ์ในการสร้างบ้านนั้นท่านสามาเบิกเงินกับท่านพ่อข้าได้เลยข้าไม่มีปัญหาในเื่นี้ เมื่อหาคนงานได้ครบแล้วสามารถเริ่มสร้างบ้านพรุ่งนี้ได้เลยนะเ้าค่ะท่านลุง"
ที่นางต้องรีบสร้างบ้านใหม่ให้เสร็จนั้น เหตุผลหลักๆ คือนาง้าอยู่อย่างสุขสบายนะสิ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว การมีงินมันดีแบบนี้นี่เอง นางตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่า นางจะรวย ต้องรวย และรวยกว่านี้
"แต่นังหนูบ้านลักษณะแบบนี้ข้ายังไม่เคยเห็นและไม่เคยทำมาก่อน ข้าจะพยายามทำให้สุดความสามารถที่ข้ามี " เขาต้องออกตัวไว้ก่อนกลัวจะสร้างออกมาไม่ค่อยถูกใจเ้าของบ้านนัก
"ข้าเชื่อมันในความสามารถและประสบการณ์ของท่านเ้าค่ะ ว่าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังแน่นอน" เมื่อได้ยินดังนั่นเขาก็มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นจึงได้ขอตัวกลับไปเกณฑ์ช่างที่มีฝีมือและชาวบ้านผู้ชายวัยใช้แรงงานที่รูปร่างกำยำแข็งแรงให้มาช่วยงานในวันพรุ่งนี้ทันที
"พรุ่งนี้จะมีอะไรทำให้คนงานได้กินบ้างนะ" เมื่อคิดได้ว่าของในครัวที่มีตอนนี้คงไม่พอทำอาหารกลางวันเลี้ยงคนงานเป็แน่ นางจึงคิดจะชวนท่านพ่อท่านแม่และน้องชายขึ้นเขาไปหาของป่ากันวันนี้ เผื่อจะเจออะไรดีๆ ติดไม้ติดมือมาบ้าง นางไม่ได้ขี้งกเลยจริงๆ
ปกติช่างที่มาสร้างบ้านในแถบนี้จะนำข้าวมากินเอง บางคนที่ไม่มีจะกินก็นั่งมองคนอื่นเขากิน คนเ่าั้หวังเพียงแค่ค่าแรงในแต่ละวันเพื่อนำเงินไปจุนเจือครอบครัว ช่างเป็ภาพที่หดหู่ยิ่งนัก นี่ก็เป็เหตุผลนึงที่นางอยากจะทำอาหารให้ทุกคน เหตุผลหลักๆ ก็คือนางอยากให้ทุกคนมีแรงจูงใจในการทำงาน หากได้กินของอร่อยๆ พวกเขาจะได้ตั้งใจและทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานตรงหน้า บ้านของนางก็จะสร้างเสร็จสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว
หลังจากที่นางได้อธิบายรายละเอียดบ้านให้ช่างฟังแล้ว ถึงเวลาที่นางจะต้องนำเมล็ดผักที่ซื้อมาจากตลาดวันนั้นไปปลูกลงดินสักที มีที่ดินจะปลูกอะไรก็ได้ ครอบครัวของชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถบนี้ค่อนข้างยากจนนัก ทุกวันจะต้องเดินเท้าเข้าไปหางานทำในตัวเมือง ครอบครัวไหนพอมีเงินจ่ายค่ารถม้าก็นั่งรถม้าไป นางอยากให้ทุกคนมีรายได้ที่สามารถเลี้ยงชีพตัวเองรอด นางอยากใช้ที่ดินนี้ให้เกิดประโยชน์ที่สุด จะปลูกทุกอย่างที่สามารถทำเงินได้ เงินที่ได้จากการขายเห็ดครั้งนั้นจะนำมาจ้างชาวบ้านให้มาช่วยงานที่ไร่ เมื่อทุกอย่างลงตัวนางจะหาตลาดในเมืองหลวงเพื่อกระจายสินค้าออกไป คนรุ่นใหม่อย่างนางไม่กลัวว่าจะหาตลาดไม่ได้ ขอแค่มีสินค้าเพียงพอสำหรับนางแล้วตลาดก็หาได้ไม่ยาก
707
