พิมฐาได้เก็บห้องของเธอ เอาเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจัดเก็บให้เป็ระเบียง ตามแบบฉบับสาวเรียบร้อย พิมฐาได้หยิบรูปถ่ายครอบครัวของเธอ ซึ่งเธอหยิบติดมือมาด้วย ในภาพ ตอนนั้นเธอมีความสุขมากและไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ครอบครัวของเธอไม่เป็ครอบครัวอีกต่อไปเมื่อคิดเช่นนั้น ทำให้พิมฐาน้ำตาไหลออกมา แต่เธอต้องเข้มแข็งและไม่มีวันกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก …
เมื่อเธอจึดทุกอย่างเข้าที่ตามใจเธอเสร็จแล้ววันนี้เธอได้มานั่งทบทวนเื่ราวต่าง ๆ ทำให้เธอยิ่งคิดว่าทำไมเหตุการณ์ถึงเลยเถิดมาขนาดนั้น ยิ่งใช้สมองคิดมากเท่าไรท้องที่ได้กินข้าวแค่มื้อเดียวทำให้มันประท้วงเธออย่างดัง…เสียงท้องร้องของเธอทำให้เธอต้องแอบเปิดประตูห้องนอนมาหาของกินเธอเปิดตู้เย็นหาของที่พอจะประทังท้องเ้ากรรมไม่ให้ร้องได้
ศักลวัฒน์ ได้นั่งทำงานอยู่นั้นได้ยินเสียงดังออกมาจากด้านนอก เลยออกมาดูกับเห็นภรรยาสาวของเขาทำท่าเดินเบา ๆและเปิดประตูตู้เย็นเบา ๆ หาของกินเหมือนกลัวว่าเ้าของบ้านได้ยินเมื่อได้ยินท้องของเ้าหล่อนที่ร้องเหมือนฟ้าผ่าทำให้เขารู้ทันทีว่า พิมฐาได้กินข้าวแค่มื้อเที่ยงมื้อเดี่ยวเองจริง ๆ เขาก็หิวเหมือนกันแต่ด้วยงานที่ต้องรีบเคลียร์ทำให้เขายุ่งโดยลืมความหิวไปเลย
“ไม่มีอะไรกินเลย…โอ้ออ หยุดร้องได้แล้ว … ฉันก็หิวเหมือนกัน” พิมฐาพูดและเอามือลูบท้องตัวเองเบา ๆ เหมือนว่าจะช่วยทำให้มันอิ่มได้
“ไม่มีอะไรกินหรอ …”
พิมฐาเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่ยผู้เป็สามีตามกฎหมายพูดขึ้นท่ามกลางไฟ้ที่ดับสนิท
“ฉัน… ทำเสียงดังทำให้คุณตื่นหรือเปล่า”
ศุกลวัฒน์เดินมาเปิดไฟให้สว่างทั่วบ้านเพราะจะได้เห็นอีกฝ่ายชัด ๆ
“ผมยังไม่ได้นอน … แต่พอดีได้ยินเสียงหัวขโมยกำลังแอบหาอะไรกินตอนดึกเลยออกมาดูสักหน่อย”
“ฉัน… หิวนี้ทั้งวันฉันกินข้าวแค่มื้อเดียวเอง และวันนี้ฉันก็เหนื่อยมาก ๆ ด้วย”พิมฐารีบแก้ตัวทันควัน ทำหน้าตาเหมือนแมวน้อย ที่โดนจำได้ว่ากำลังแอบขโมยปลาย่างทำให้ศุกลวัฒน์แอบขำให้ใจ และอยากเข้าไปหอมแก้มที่แดงก่ำด้วยความรักน่านั้น
“ฉันไปนอนละ”พิมฐางอกที่เขาว่าเธอเป็หัวขโมย และเดินหันหลังจะเข้าห้องนอน
“ผมขอโทษ… ผมพูดเล่น…อย่างโกรธเลยนะ เด็กดี” ศุกลวัฒน์ทำเสียงเหมือน คุณพ่อกำลังงอกลูกสาวตัวน้อยทำให้พิมฐาอีกงอกและโกรธเข้าไปใหญ่
“ฉันไม่ใช่เด็กนะ”
“แต่…ผมว่าก็ยังไม่โตนะ”ศักลวัฒน์มองด้วยน้ำเสียงล้อเลียนและมองไปที่หน้าอกหน้าใจของเธออย่างคนชนะทำให้พิมฐา ทั้งอายและโกรธเขา และเดินกระทืบเท้าจะเดินเข้าห้องจริง ๆทำให้ศักลวัฒน์เหมือนดังนั้น ก็รีบวิ่งมากอดเธอไว้จากด้านหลัง
“โอ้อออ …ผมพูดเล่นนะครับ อย่างโกรธผมเลยนะ นั้นเป็การง้อจะทำข้าวไข่เจียวกับข้าวสวย ๆให้ทานนะครับ” ศักลวัฒน์พูดและจับพิมฐาหันหน้ามามองตาเขา
พิมฐาได้ยินเขาพูดว่าข้าวไข่เจียวทำให้เธอ ลืมเื่ที่งอกเขา ก็นั้นมันของโปรดเบอร์ 1 ของเธอเลยไงล่ะ
เมื่อเขาบอกจะทำข้าวไข่เจียวให้เธอกินพิมฐาก็ทำตาโต ส่องประกายอย่างเด็กที่ พ่อแม่ได้ให้ของเล่นชิ้นโปรด…ทำให้ศักลวัฒน์คิดในใจว่า นี้เขาได้เมียหรือลูกกันแน่
……..
ข้าวไข่เจียวธรรมดาพร้อมข้าวสวยหุงขึ้นหม้อใหม่ ๆ ถึงจะเป็แค่อาหารธรรมดาทั่วไป แต่สำหรับพิมฐาแล้วเอาอาหารหรูเลิศรสมาแลกก็ไม่ยอม
เธอกินอย่างเอร็ดอร่อยศักลวัฒน์ได้มองการกระทำที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติ ไม่ได้ต้องปรุงแต่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาคบผู้หญิงมากหน้าหลายตาเป็คนมีระดับเดียวกับเขาหรือเป็ผู้หญิงที่มีหน้ามีตาทางสังคมแต่พวกหล่อนหวังแค่เงินและร่างกายของเขาเท่านั้นแต่นั่นละ มันก็สมเหตุสมผล เพราะเขาเองก็ไม่เคยให้ความรักพวกหล่อนซึ่งที่เขาหวังและยอมจ่ายค่าอาหารแพง ๆ โรงแรมหรู ๆก็เพื่อ้าแค่ร่างกายพวกหล่อนเท่านั้นเขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนแบบที่ทำกับพิมฐากับใครมาก่อน แต่ด้วยความเป็ธรรมชาติของเธอทำให้เขาไม่ต้องว่างตัวและปล่อยวางทุกอย่าง แสดงความเป็เขาออกมาเองโดยที่เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะมีอิทธิพลกับเขามากมายขนาดนั้นนี่แค่วันเดียวเธอกับได้หัวใจของเขาไปหมดแล้ว….
“มีอะไรติดหน้าฉันหรอคะ” พิมฐาถามศุกลวัฒน์อย่างสงสัย เพราะเขาได้มองหน้าเธอมานานแล้วไม่ยอมกินข้าวของตัวเองสักที เดี๋ยวก็แย่งเลย คนยิ่งหิวอยู่
“อ่อ… เปล่าหรอเห็นเธอกินน่าอร่อยเลยคิดว่า แค่ข้าวไข่เจียวมันอร่อยขนาดนั้นเลยหรอ”พิมฐาไม่ได้ตอบ แต่กับป้อนข้าวเขา
“อ้า… อ้าปากกินถ้าจะได้รู้ว่าฝีมือคุณอร่อยแค่ไหน” พิมฐาพูด แต่ยังมีข้าวเต็มปาก
ศักลวัฒน์ได้อ้าปากรับข้าวคำโตจากภรรยาของเขาและเคี้ยวมันอย่างอร่อย
พิมฐาทำหน้าลุ้นอย่างมากว่าจะได้คำตอบว่าอะไร ทั้งที่อาหารมื้อนี้ ศักลวัฒน์เป็คนแสดงฝีมือแท้ ๆ
“อ่อ …อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลย”
“เห็นไหม…อร่อยที่สุดในโลกเลย”
ความรักที่เริ่มเกาะกินหัวใจของศักลวัฒน์มันกำลังเริ่มมาด้วยเื่วุ่นวายมากมาย ๆ เขาไม่เคยได้เตรียมพร้อมรับมือกับมันแค่เขาจะไม่ยอมปล่อยมือผู้หญิงที่เขารอคอยมาทั้งชีวิตให้หลุดมือไปไหนอีก!!