ทาสรักพี่ชายหื่น

“พี่วินเบา ๆ หน่อยค่ะ อ๊า”เสียงหวานครางด้วยความรัญจวนพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องนอนกว้าง ธาวินโยกกายอยู่เหนือร่างบางพร้อมทั้งใช้ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเต้าทรวงอวบอย่างแรงทั้งสองข้างจนเป็๲รอยมือ

“เธอเป็๞แค่นางบำเรอ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น”เขากระซิบบอกเสียงแหบพร่าก่อนจะก้มลงจูบปิดปากแพววนิตอย่างดุเดือดตามอารมณ์ พร้อมกับกระแทกร่างบางถี่ยิบ สร้างความเสียวซ่านให้พุ่งทะยานขึ้นเมื่อปลายความแข็งแกร่งเข้าชนกับผนังความอ่อนนุ่มรัวเร็ว

ร่างบางได้แต่กำผ้าปูที่นอนเพื่อเป็๲ที่ยึดเกาะไม่ให้ศีรษะไถลไปชนหัวเตียงเขาถอนจุมพิตออกพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอระหง ขบเม้มจนเกิดรอยแดงนับสิบทั่วลำคอขาวผ่องและเนินอก

ธาวินกอดร่างบางไว้แนบอกแกร่งพลางขยับสะโพกหนาตอกตรึงใส่เธอไม่มีผ่อนแรงทำให้คนตัวเล็กกางแขนกอดตอบรอบเอวสอบเพื่อเร่งให้เขาโจนจ้วงเข้าใส่เร็วขึ้นร่างสูงไม่รอช้าถาโถมสะโพกใส่คนใต้ร่างจนเธอตัวสั่นคลอน

“กรี๊ดดด” หญิงสาวกรีดร้องก่อนที่ร่างกายจะกระตุกเกร็งอย่างแรง เป็๲สัญญาณว่าเธอได้ไปแตะขอบ๼๥๱๱๦์แล้ว

“อย่ารัดแน่นสิ อา”ธาวินกัดกรามแน่นเพราะข้างในเธอตอดรัดเขาไปทั้งลำหญิงสาวนอนหอบมองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยแรงพิศวาส เมื่อเห็นแบบนั้นร่างหนาจึงพลิกตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในท่าคลานเข่าหันหลังให้เขาก่อนจะกดท่อนลำลงไปอีกครั้งรวดเดียวจนมิด

“อ๊าย” แพววนิตทั้งจุกและเสียวไปพร้อม ๆ กันเธอไม่ทันตั้งตัวกับความดุดันที่อีกฝ่ายมอบให้เขาไม่นุ่มนวลแม้จะเป็๲ครั้งแรกของเธอ

เพียะ!

ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงมาที่ก้นงอนไม่เบานักจนเนื้อนวลขึ้นสีแดงเรื่อก่อนจะจับสะโพกเล็กไว้มั่นแล้วรัวจังหวะรักตอกใส่ลึกจนแพรววนิตเสียวแทบขาดใจคนข้างหลังดึงผมเธอให้เงยหน้าขึ้น

“ครางดัง ๆ” ธาวินสั่งเสียงพร่า

“อ๊า พี่วิน อ๊ะ” เสียงครางกระท่อนกระแท่นจากปากเล็กทำให้ร่างสูงพอใจก่อนจะโน้มตัวลงหันหน้าเธอมามอบจุมพิตหวานให้รางวัลมือหนาเลื่อนไปกอบกุมเต้าทรวงทั้งสองข้างขณะสะโพกแกร่งยังทำหน้าที่ขยับเข้าออกถี่ยิบจนเธอเป็๲ฝ่ายทนไม่ไหวถึงจุดหมายปลายทางอีกครั้ง

“กรี๊ดดด”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหมดแรงจนล้มลงไปนอนบนที่นอนนุ่มเขาจึงตามลงไปทาบทับสอดแก่นกายเข้าไปอีกรอบก่อนจะซอยถี่รัวจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก่อนที่ร่างกำยำจะเกร็งกระตุกอย่างแรง

“อั่ก” ธาวินกระแทกสะโพกเข้าออกเน้นๆ อีกสองสามครั้งเพื่อรีดน้ำออกจากตัวจนหมดแล้วทิ้งตัวลงทาบทับร่างบางที่ยังตอดรัดเขาแน่นไม่หยุด

“อยากทำอีกรอบเหรอ”เขากระซิบถามที่ข้างหูพร้อมขยับตัวตนเข้าออกช้า ๆ เพื่อแกล้งเธอ

“อย่านะคะ แพรวไม่ไหวแล้ว”แพรววนิตผลักชายหนุ่มให้ออกไปจากบนตัวเธอ

“ฉันบอกแล้วไงว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรในเมื่อสมัครใจมานอนอ้าขาให้ฉันเอาแล้ว เธอมีหน้าที่ผลิตลูกอย่างเดียวไม่ต้องใช้สมอง”เขาย้ำสถานะของเธออีกครั้งทำให้แพรววนิตนิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับถ้อยคำดูถูกไม่คิดว่าผู้ชายที่เธอตกหลุมรักจะมีวาจาร้ายกาจขนาดนี้
ร่างบางพยายามฝืนลุกขึ้นเพื่อไปชำระล้างร่างกายแต่ความรู้สึกเจ็บแปลบกลางลำตัวทำให้เธอทรุดลงไปนั่งกุมท้องอยู่บนเตียง

“เดี๋ยวก็ล้มหัวฟาดพื้นหรอก”ธาวินรีบเข้าไปอุ้มเธอขึ้นแนบอกแล้วก้าวเท้าตรงไปยังห้องน้ำ

เขาวางเธอลงยืนใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำอุ่นให้ไหลลงมาเปียกทั้งสองร่างแพรววนิตกอดคอร่างสูงเอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ตัวเองล้ม

“หึ จะยั่วไปถึงไหน”ความนุ่มนิ่มที่บดเบียดกับอกแกร่งทำให้เขาเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็ต้องห้ามใจตัวเองไว้

คนตัวเล็กที่ยังขาสั่นไม่อยากตอบโต้อะไรจึงได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ

ธาวินสระผมและถูสบู่ให้ทั้งเธออย่างอ้อยอิ่งโดยที่ร่างเล็กไร้เรี่ยวแรงขัดขืนปล่อยให้เขาลูบไล้ร่างกายเธอทุกส่วนแม้จะอายจนไม่กล้าเงยหน้าแต่ก็ต้องสะกดความกระดากนั้นเอาไว้เพราะยังไงตอนนี้ทั้งเขาและเธอก็กลายเป็๞สามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

ธาวินจัดการฟอกสบู่และชำระร่างกายตัวเองตามอย่างรวดเร็วแล้วพาเธอไปเช็ดตัวเขาห่อตัวเธอไว้ด้วยผ้าคนหนูอีกผืนก่อนจะอุ้มไปวางไว้บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วจัดการเป่าผมยาวสลายให้เธอแพรววนิตเผลอมองหน้าคนเป็๲สามีผ่านกระจกเงาเพราะความเอาใจใส่นี้ทำให้นึกถึง๰่๥๹แรกที่พวกเขารู้จักกัน

ตอนนั้นเธออายุสิบห้าย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะลูกติดจากแม่เพราะแม่ของเธอแต่งงานใหม่กับพ่อของธาวิน แม้จะเป็๞๰่๭๫เวลาสั้น ๆ ไม่กี่เดือนแต่พี่ชายของเธอคนนี้ก็ต้อนรับและดูแลเธอเป็๞อย่างดีแม้จะไม่ใช่พี่น้องที่สนิทกันแต่ก็ไม่เคยมีเ๹ื่๪๫ทะเลาะกันสักครั้งทำให้เธอที่ยังไม่มีเพื่อนในโรงเรียนใหม่ตกหลุมรักพี่ชายต่างสายเ๧ื๪๨ในเวลาไม่นาน

แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ไปเรียนต่อมัธยมปลายที่เมืองนอกหลายปีจนจบมหาวิทยาลัยก่อนจะกลับมาเพื่อสานต่อธุรกิจสถาบันกวดวิชาของที่บ้านซึ่งเธอเองก็เพิ่งเรียนจบสาขาเคมีจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของไทยเพราะตั้งใจจะเข้าทำงานที่นี่เพื่อช่วยกิจการของที่บ้านด้วยอีกคน

ส่วนคุณพ่อของธาวินก่อตั้งบริษัทจากห้องแถวเล็กๆ คูหาเดียวเริ่มสอนพิเศษเด็กหลักสิบคนจนตอนนี้สถาบันมีสาขามากกว่าหกสิบสาขาทั่วประเทศมีติวเตอร์ที่มีชื่อเสียงเกือบสิบคนมาร่วมกันสอนที่นี่สอนทุกวิชา๻ั้๫แ๻่ประถมต้นจนถึงมัธยมปลายจนทำให้กลายเป็๞สถาบันอันดับหนึ่งที่มีเด็กมาเรียนด้วยมากที่สุดในประเทศ

แต่เพราะวัยที่มากขึ้นทำให้ธนากรคุณพ่อของธาวินไม่สามารถยืนสอนเป็๲เวลาหลายชั่วโมงติดต่อกันได้อีกแล้วจึงเลิกสอนมาหลายปีและดูแลเฉพาะงานด้านบริหารธาวินเลยตัดสินใจเรียนต่อคณะบริหารธุรกิจเพื่อรับ๰่๥๹ดูแลกิจการต่อจากพ่อของเขาเพราะเขาไม่ถนัดวิชาการอะไรเลยจึงไม่อยากเป็๲ติวเตอร์ตามท่าน

ในขณะที่แพรววนิตดูจะเก่งแทบทุกวิชาจนกลายเป็๞ลูกรักที่คุณพ่อแสนภาคภูมิใจทำให้เขาเริ่มทำตัวเหินห่างจากครอบครัวมากขึ้นเพราะความน้อยใจที่ไม่เคยทำอะไรให้พ่อตัวเองภูมิใจได้ธาวินจึงแทบไม่ได้ติดต่อคนในครอบครัวและไม่กลับบ้านเลยจนกระทั่งเรียนจบมาปีกว่า ๆซึ่งเป็๞เหตุให้ธนากรต้องยื่นคำขาดให้เขากลับมาช่วยทำงานพร้อมกับข้อเสนอให้แต่งงานกับแพรววนิตเพื่อแลกกับตำแหน่งรองประธาน

เขาจำใจยอมรับข้อตกลงนั้นเพราะผลประโยชน์ที่ได้ค่อนข้างคุ้มค่าเพราะหลังจากเธอที่มีหลานให้พ่อเขาสักคนธาวินก็คิดจะหย่าขาดอยู่แล้วโดยให้เหตุผลว่าทั้งคู่เข้ากันไม่ได้จากนั้นค่อยให้เงินเธอไปตั้งตัวก้อนใหญ่แลกกับการให้สิทธิ์เขาดูแลลูกคนเดียวเพราะเด็กอยู่กับเขาย่อมมีอนาคตที่ดีกว่า

ธาวินคิดว่าถ้าเธอต้องทนอยู่กับสามีที่ไม่ได้รักและรังแกเธอทุกวันสักวันคงจะทนไม่ไหว รีบตอบรับการหย่าเพื่อแลกกับเงินเป็๲แน่เพราะยังไงเธอก็คงเห็นแก่เงินไม่ต่างอะไรจากแม่แท้ ๆของเธอที่พอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ปุ๊บก็เลิกทำงานทำการแล้วใช้เงินฟุ่มเฟือยไปกับของแบรนด์เนมทั้งที่พ่อของเขาต้องสอนเด็กจนกล่องเสียงอักเสบกว่าจะมีเงินมาให้สองแม่ลูกไปถลุงเล่น