ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 380 กฎของสวรรค์(ฟรี)

หวังเถียฉุยแทบไม่ได้นอนทั้งคืน เขาขับยานบินลาดตระเวนตลอดแนวป้องกัน ทหารรับจ้างผลัดกันต่อสู้

กระแสสัตว์กลายพันธุ์ครั้งนี้ไม่ได้มาเหมือนคลื่นที่ซัดเข้ามาอย่างรุนแรง แต่แบ่งเป็นกลุ่มเล็กๆ จำนวนมาก โผล่มาโจมตีแนวป้องกันอย่างไม่คาดคิด

พวกสัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่ในครั้งนี้เป็นแมวป่ากลายพันธุ์ มันเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ระเบิดและกระสุนแทบไม่ได้ผลกับพวกมัน เว้นแต่จะใช้การทิ้งระเบิดพรมแบบเต็มพื้นที่ แต่ฐานไม่เพียงขาดแคลนระเบิดจำนวนมาก การทิ้งระเบิดยังจะทำให้พื้นที่นอกแนวป้องกันเต็มไปด้วยหลุมระเบิดอีกด้วย

ภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อจะยิ่งเอื้อต่อการซ่อนตัวและโจมตีของพวกสัตว์กลายพันธุ์

ในตอนกลางวัน เหลียนอี้และกองทัพได้กำจัดแมวป่ากลายพันธุ์ส่วนใหญ่ในภูเขาภายในแนวป้องกัน แต่เมื่อผ่านไปหนึ่งคืน ก็มีแมวป่ากลายพันธุ์อีกหลายร้อยตัวเข้ามาในแนวป้องกัน เขตเมืองต้องประกาศภาวะฉุกเฉินอีกครั้ง ชาวบ้านไม่เพียงถูกห้ามไม่ให้เข้าไปในภูเขา แต่ยังแนะนำไม่ให้ออกจากบ้านอีกด้วย

เหลียนเซวียนตัดสินใจเข้าไปในภูเขาด้วยตัวเอง อาวุธธรรมดาอาจมีปัญหาในการจัดการกับแมวป่ากลายพันธุ์ แต่สำหรับเธอ มันเป็นเรื่องง่าย เพียงแค่นึกในใจ สัตว์กลายพันธุ์ในรัศมีร้อยกิโลเมตรก็จะตายหมดภายในคืนเดียว

เธอสามารถขับยานบิน และภายในหนึ่งวัน ก็แก้ไขวิกฤตสัตว์กลายพันธุ์ที่ฐานทั้งหมดในขอบเขต "รัฐในอุดมคติ" ของเธอได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงแนวป้องกัน เหลียนเซวียนเปิดระบบเพื่อตรวจสอบที่เก็บปืนใหญ่ แต่กลับพบว่าปืนใหญ่หายไปแล้ว ในตำแหน่งที่เคยเก็บปืนใหญ่มีเพียงข้อความระบบสั้นๆ

"เนื่องจากคุณได้เปิดใช้งานโล่ป้องกันรัฐในอุดมคติ ปืนใหญ่ของระบบถูกเรียกคืนโดยอัตโนมัติแล้ว เพื่อชดเชยความสูญเสีย ระบบได้มอบ 'คะแนนพรสวรรค์ของพลเมือง' ในจำนวนที่เหมาะสม โปรดคลิกเพื่อรับ

(หมายเหตุ: ในฐานะเจ้าของรัฐในอุดมคติ ตราบใดที่อยู่ในอาณาเขตนี้ เจ้าของจะไม่ต้องกลัวการโจมตีในรูปแบบใดๆ)"

เหลียนเซวียนตกตะลึงทันที!

ไม่นึกว่าการเปิดใช้งานโล่ป้องกันรัฐในอุดมคติจะทำให้ปืนใหญ่ของเธอถูกเรียกคืน!

ระบบบ้านี่ก็ไม่เคยแจ้งเธอด้วย!

แย่จัง!

น่าเสียดายที่เธอค้นหาทั่วทั้งระบบก็ไม่พบวิธีซื้อปืนใหญ่กลับคืนมา จึงจำใจคลิกรับ "คะแนนพรสวรรค์ของพลเมือง" ที่ระบบชดเชยให้

เปิดดูคำอธิบาย

ข้อความอธิบายสั้นๆ บอกว่า คะแนนพรสวรรค์ของพลเมือง: จะเพิ่มพรสวรรค์ของพลเมืองทุกคนที่มีคุณสมบัติ "ความดี" ในอาณาเขตของรัฐในอุดมคติ

บางคนมีความสามารถในการต้านทานรังสีสูง ด้วยการเสริมพลังของคะแนนพรสวรรค์ คุณสมบัติการต้านทานรังสีจะได้รับการยกระดับ

บางคนมีคุณสมบัติการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ก็จะได้รับการเสริมกำลังด้วย

พรสวรรค์รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: พรสวรรค์ด้านการเพาะปลูก พรสวรรค์ด้านการเลี้ยงสัตว์ พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ พรสวรรค์ด้านการสำรวจ พรสวรรค์ด้านโชคดี พรสวรรค์ด้านการสร้างเครื่องจักรกล และอื่นๆ

ตอนนี้เหลียนเซวียนเข้าใจแล้ว ระบบได้ลดทอนความสามารถส่วนตัวของเธอ แล้วกระจายความสามารถนี้ให้กับพลเมืองในฐาน!

ระบบได้เรียกคืนคุณสมบัติด้านการโจมตีของเธอ แต่ก็ให้โล่ป้องกันที่แข็งแกร่งมากแทน ตราบใดที่เธอไม่ออกนอกขอบเขตของรัฐในอุดมคติ เธอจะไม่ต้องกลัวการโจมตีในรูปแบบใดๆ ทักษะในการรักษาชีวิตเต็มคะแนน เธอก็ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างดี

แม้จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็รู้สึกเหมือนวางภาระหนักนับพันกิโลกรัมลง นับจากนี้ไป ความปลอดภัยของพลเมืองในรัฐในอุดมคติจะถูกคุ้มครองโดยพลเมืองเอง ไม่จำเป็นต้องให้เธอวิ่งไปมาสังหารสัตว์กลายพันธุ์เพื่อปกป้องชาวบ้านอีกต่อไป

เหลียนเซวียนนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาทันที เมื่อระบบเรียกคืนปืนใหญ่ของเธอ แล้วสิ่งอื่นๆ ล่ะ?

เช่น ยาขับพิษรังสี?

เธอรีบค้นหาหน้าจอแลกเปลี่ยนยาขับพิษรังสี และพบว่าฟังก์ชันนี้ปิดไปแล้วเช่นกัน มีข้อความสั้นๆ แสดงว่า: "ในอาณาเขตของรัฐในอุดมคติ พลเมืองยิ่งมีค่าความดีสูง ความสามารถในการต้านทานรังสีก็จะยิ่งสูง"

จริงอย่างที่คิด ต่อไปนี้ระบบจะไม่จัดหายาขับพิษรังสีให้เธอและพลเมืองอีก แต่ถ้าพวกเขามีความคิดที่ดี ความสามารถในการต้านทานรังสีก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แม้สภาพแวดล้อมไม่ได้ดีขึ้น พวกเขาก็จะมีสุขภาพที่ดีขึ้นเรื่อยๆ และมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนคนที่เห็นแก่ตัวและโลภมาก ในสภาพแวดล้อมเดียวกัน อาจได้รับอันตรายจากรังสีมากกว่า และเป็นโรคที่เกิดจากรังสีหลายชนิด

เหลียนเซวียนนึกถึงข่าวลือที่แพร่สะพัดในฐานเมื่อเร็วๆ นี้: สวรรค์กำลังเก็บเกี่ยวคนชั่ว

มีคนบอกว่าช่วงไม่กี่วันนี้ พลเมืองที่เข้าไปในภูเขาเพื่อเก็บของ ถ้าเป็นคนที่ทำชั่วมากตอนปกติ ก็จะตายจากการโจมตีของสัตว์กลายพันธุ์ แต่คนที่มักจะมีความคิดดีๆ แม้จะมีสัตว์กลายพันธุ์วิ่งผ่านเหนือศีรษะ ก็ไม่ถูกโจมตี

จริงๆ แล้วเป็นระบบที่กำลังกำจัดคนชั่วหรือ?

และระบบนี้...ไม่ได้ถูกควบคุมโดยจิตใต้สำนึกของเธอหรอกหรือ?

ก็คือในจิตใต้สำนึกของเธอเอง ต้องการให้คนชั่วทั้งหมดในโลกถูกกำจัด เหลือแต่คนที่มีจิตใจดีงามเท่านั้นหรือ?

ในชาติก่อน ไม่ว่าคนจะดีหรือชั่ว การตอบแทนก็มักจะไม่รวดเร็วนัก จนผู้คนได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญาว่า "คนดีอายุสั้น คนชั่วมักอายุยืน"

เธอเองก็เคยคิดว่า ถ้าคนไม่ดีในโลกนี้ถูกกำจัดไปหมด เหลือแต่คนดี โลกนี้จะเป็นอย่างไร จะไม่มีความสกปรกและน่ารังเกียจอีกมากมายหรือไม่

หรืออาจเพราะการแย่งชิงทรัพยากร คนดีที่อยู่ในตำแหน่งบางอย่าง เมื่อพวกเขามีอำนาจและความสามารถมากพอที่จะปกปิดการกระทำชั่วร้ายของตนเอง ก็จะค่อยๆ แสดงด้านโลภและเห็นแก่ตัวในธรรมชาติของมนุษย์ออกมา กลายเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึก และในที่สุดก็เติมเต็มช่องว่าง กลายเป็นคนชั่วคนใหม่!

นี่อาจเป็นกฎของสวรรค์: มีบวกก็ต้องมีลบ มีหยินก็ต้องมีหยาง มีความดีก็ต้องมีความชั่ว

แต่...

โลกนี้ชัดเจนว่าแตกต่างจากชาติก่อน กฎของสวรรค์ที่นี่ถูกกำหนดตามความต้องการของเธอ เหลียนเซวียน แล้วใครจะรับประกันได้ว่าที่นี่จะไม่เกิดกฎสวรรค์ใหม่:

"ครอบครัวที่สั่งสมความดี ความสุขจะมาถึงในพริบตา

ครอบครัวที่สั่งสมความชั่ว หายนะใหญ่จะมาเยือน"

เมื่อกฎของสวรรค์เช่นนี้เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในหมู่ผู้คน จะยังมีใครกล้าทำชั่วอีกหรือ?

แม้แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความโลภและความเห็นแก่ตัวที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ คงจะถูกคนนั้นกำจัดด้วยตัวเอง ไม่เพียงแต่ไม่กล้าทำชั่ว แม้แต่จะคิดสักนิดก็ยังกังวลว่าหายนะจะมาเยือน

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง โลกจะดีขึ้นหรือไม่?

ด้วยความคาดหวังเช่นนี้ เหลียนเซวียนจึงไม่คิดมากอีกต่อไป

เธอเปิดระบบ คลิกใช้งาน "คะแนนพรสวรรค์ของพลเมือง" ที่ได้รับ บางทีในอนาคต อาจจะมีเทพสงครามมากขึ้น ช่างเครื่องจักรกลที่มีพรสวรรค์มากขึ้น ผู้ศักดิ์สิทธิ์เก็บของเก่า และเจ้าของไร่ผู้ยิ่งใหญ่

ปิดระบบแล้ว เหลียนเซวียนหยิบปืนล่าสัตว์ลงจากยานบิน แม้จะไม่สามารถฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ทั้งหมดได้ด้วยการโจมตีครั้งเดียว แต่เธอก็ยังสามารถต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์ได้ เพราะอย่างไรพวกมันก็ทำร้ายเธอไม่ได้

เธอผิวปากเรียก หมาป่าใหญ่หัวโจกก็วิ่งมาจากที่ไกล ขนนุ่มฟูทั่วร่างเป็นประกายระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ เหลียนเซวียนยกมือลูบหัวหมาป่าใหญ่ แล้วมุ่งหน้าเข้าป่าพร้อมกับหวังหงและเหลียนอี้

หัวโจกนำฝูงหมาป่าไล่ล่าแมวป่ากลายพันธุ์ แค่ไล่พวกมันไปที่ทหารรับจ้าง พอโผล่หน้ามา ก็จะถูกยิงหัวทันที

กองทหารรับจ้างทั้งหมดถูกแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งกำจัดสัตว์กลายพันธุ์ภายในแนวป้องกัน อีกส่วนหนึ่งต่อสู้นอกแนวป้องกัน

ทันใดนั้น ในกองทหารดูเหมือนจะมีมือปืนแม่นยำเกิดขึ้นมากมาย แม้แมวป่ากลายพันธุ์จะเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แต่พอโผล่หัวออกมา ก็แทบจะถูกกระสุนยิงเข้าในทันที

เสียงเฮดังขึ้นในกองทหารรับจ้าง 

"ว้าว! ชีอังเก่งจริงๆ นี่ก็ยิงโดนได้!"

"พี่วัวก็เก่งนะ ยิงไปสามตัวแล้วใช่ไหม"

"ฮ่าๆๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แมวป่ากลายพันธุ์พวกนี้ ถ้ากล้าโผล่หัวออกมา ก็ต้องตายแน่ๆ!"

"เฮ้ เฮ้ หัวหน้า หัวหน้า พิกัด XXX เรียกทีมกู้ภัย มีทหารบาดเจ็บ มีทหารบาดเจ็บ ตกจากหน้าผาสูงสิบกว่าเมตร ขาหัก ขอความช่วยเหลือด่วน ขอความช่วยเหลือด่วน!"

สถานการณ์ในภูเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เมื่อวาน ทหารยังรู้สึกหดหู่เมื่อเผชิญหน้ากับแมวป่ากลายพันธุ์ที่คล่องแคล่วและเจ้าเล่ห์ วันนี้คนส่วนใหญ่กลับมีความมั่นใจอย่างมาก การยิงของพวกเขาแม่นยำขึ้น ความเร็วเพิ่มขึ้น พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่กลัวแมวป่ากลายพันธุ์อีกต่อไป

พวกเขาถึงกับรู้สึกว่า แม้จะเจอคลื่นสัตว์ขนาดใหญ่เหมือนปีที่แล้ว พวกเขาก็กล้าที่จะสู้