เนตรสวรรค์ พันธะวิญญาณ

        เลือดสดๆทะลักออกมาจากท้องของหวูเอินเมื่อจิงอี๋เหนียงชักดาบที่แทงเข้าไปจนมิดด้ามออกมาเขาเงยหน้ามองนางด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าซีดเผือด

        สื่อชิงฉีกับเฝอจูจีมองผู้ที่ตนเคารพเรียกว่าพี่ใหญ่ด้วยสีหน้าตะลึงลานทั้งคู่หวูเอินที่ทรุดอยู่กับพื้นดินค่อยๆ ล้มตัวลงจมกองเลือด สายตายังจับจ้องอยู่ที่จิงอี๋เหนียงและกล่าวออกมาคำหนึ่งก่อนที่จะกระอักเลือดและขาดใจตาย

        “ข้า…รักเจ้า…..”

        จิงอี๋เหนียงยืนถือดาบเปื้อนเลือดมองหวูเอินด้วยสายตาไร้ความรู้สึกใดๆ“แต่ข้าไม่” กล่าวจบนางก็ยกดาบขึ้นมาพาดคอตนเอง “ฟางจิง แม่จะไปอยู่กับลูกแล้วนะ”จิงอี๋เหนียงหลับตาและกดดาบลงไปที่คอ

        แต่ยังมิทันได้ลงมือดาบในมือของนางก็ถูกบางอย่างพุ่งเข้าใส่จนกระเด็นไปปักอยู่กับพื้นดิน

        จิงอี๋เหนียงลืมตามองด้วยความตกใจดาบที่ปักอยู่ที่พื้นนั้นมีเถาวัลย์พันเกี่ยวที่ด้ามและมีไม้ปลายแหลมราวกับธนูปักอยู่ข้างๆ

        เฉินอี้รีบวิ่งเข้ามาหาจิงอี๋เหนียงหน้าตาตื่น“เจ้าอย่าได้ทำเช่นนั้นนะฟางเหนียง!”

        จินลี่หยางกับจางฝูลู่วิ่งตามเฉินอี้มาติดๆทั้งที่ยังรู้สึกงงงันไม่หาย

        ทั้งสองคนเห็นเฉินอี้หยิบยันต์ขึ้นมาใบหนึ่งและกล่าวออกมาหนึ่งประโยคจากนั้นยันต์ก็กลายเป็นไม้ปลายแหลมและมีหางเป็นเหมือนเถาวัลย์ยาวพุ่งตรงไปที่จิงอี๋เหนียงทันที

        จิงอี๋เหนียงมองเฉินอี้น้ำตาริน“เฉินอี้เด็กดี เจ้าอย่าห้ามข้าเลย ข้าอยากไปอยู่กับลูกของข้า นางต้องทนเหน็บหนาวโดดเดี่ยวมาหลายปีแล้วข้าจะไปอยู่กับนาง”

        เฉินอี้ส่ายหน้า “ฟางเหนียง เจ้าไม่เข้าใจ หากเจ้าฆ่าตัวตาย มิเพียงจะมิได้พบฟางจิง แต่เจ้าจะต้องลงไปอยู่ในนรกทันที”

        จิงอี๋เหนียงมองเฉินอี้ด้วยดวงตาเจ็บช้ำ“เหตุใดต้องเป็นเช่นนี้ ยามมีชีวิตก็มิอาจอยู่ร่วมกันยามตายก็ยังต้องพรากจากกันอีก ต้องทำอย่างไรข้าจึงจะได้พบลูกกับสามีของข้ากันเล่าฮือๆๆ”

        เฉินอี้ถอนใจด้วยความเวทนาสงสารเขามองไปที่ฟางจิงกับฉุนอวี๋ ทั้งสองต่างก็ร้องไห้มองจิงอี๋เหนียงเช่นเดียวกัน

        ทั้งที่อยู่ต่อหน้าของกันและกันห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือคว้าแต่ด้วยสถานะของมนุษย์และวิญญาณทำให้ราวกับอยู่ห่างกันไกลแสนไกลดั่งคนละฟากฟ้าฟากแผ่นดิน

        เฉินอี้นิ่งไปครู่หนึ่งเขาล้วงยันต์ทั้งหมดออกจากอกเสื้อและทิ้งไป นำขวดแก้วหลิวหลีฝากไว้กับจางฝูลู่

        จางฝูลู่มองเขาอย่างงงัน“อาอี้ เจ้าจะทำอันใด”

        เฉินอี้หันไปหาฟางจิงและยื่นมือออกไปหานาง“ฟางจิง ข้าอนุญาตให้เจ้าใช้ร่างของข้า”

        ตงเปียนกับหลิวซูเจี๋ยที่สร้างเกราะคุ้มภัยให้เฉินอี้อยู่มองเฉินอี้ราวกับมองเห็นคนเสียสติ

        ทันทีที่คำกล่าวอนุญาตจบลงเกราะคุ้มภัยก็สลายไป ฟางจิงยื่นมือมาจับมือของเฉินอี้และวิญญาณของเด็กน้อยก็เคลื่อนเข้ามาอยู่ในตัวของเฉินอี้ได้อย่างแนบสนิทราวกับร่างนี้เป็นร่างของนางเอง

        เฉินอี้รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่างและทรุดตัวลงนั่งกับพื้นจิงอี๋เหนียงมองเฉินอี้ด้วยความประหลาดใจ

        ทุกคนที่ยืนล้อมรอบเฉินอี้กับจิงอี๋เหนียงต่างพากันเงียบกริบจนกระทั่งได้ยินแต่เสียงแมลงและหรีดหริ่งเรไรในยามค่ำคืนเท่านั้น

        เหม่ยลี่เต๋อไป๋หู่ที่เดินทางข้ามเขาซีฝู่ไปแล้วพลันชะงักอยู่กลางอากาศและหันกลับมามองไปยังทิศที่นางเพิ่งจากมาเมื่อครู่

        เจ้ามารน้อยอย่าบอกนะว่าเจ้าทำเรื่องโง่ลงไปแล้วเมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็รีบพุ่งตัวกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว

        เฉินอี้มีท่าทางทรมานอยู่ครู่หนึ่งแล้วเขาก็นิ่งสงบพลางเงยหน้ามองจิงอี๋เหนียง “ท่านแม่”

        จิงอี๋เหนียงมองเฉินอี้ด้วยความตื่นตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและยกมือขึ้นจับที่ใบหน้าของเขาพลางกล่าวเสียงสั่น“ฟางจิง”

        ทุกคนที่ยืนอยู่ล้อมรอบสองคนนั้นเริ่มค่อยๆถอยห่าง แต่จางฝูลู่กับจินลี่หยางต่างยืนค้างตัวแข็งอยู่กับที่

        “ฟางจิง! ฟางจิงลูกแม่จริงๆ หรือ!” จิงอี๋เหนียงน้ำตาไหลด้วยความดีใจถึงแม้ร่างกายนี้จะเป็นของเฉินอี้แต่นางรู้สึกได้ถึงฟางจิงที่อยู่ข้างใน

        จิงอี๋เหนียงกอดเฉินอี้ไว้แน่นเขาเองก็กอดนางเช่นกัน

        จินลี่หยางกับจางฝูลู่ยืนตกตะลึงตาค้าง

        หากในร่างนี้คือลูกของจิงอี๋เหนียงจริงๆแล้วเฉินอี้เล่าเขาไปอยู่ ที่ไหน

        ลู่จางเหว่ยกับลู่เจียวซินต่างก็มองจิงอี๋เหนียงกับเฉินอี้ด้วยความงุนงงปนกับความตกใจเช่นเดียวกัน

        หลิวซูเจี๋ยกับตงเปียนต่างก็ยืนมองเฉินอี้ด้วยความคาดไม่ถึงว่าเขาจะเสียสละตนเองเช่นนี้

        “เรียกแม่นางอาหลิ่งออกมาดีหรือไม่” หลิวซูเจี๋ยเอ่ยถามตงเปียนด้วยความร้อนใจ ตงเปียนส่ายหน้า

        “ไม่ทันการแล้ว”

        “แต่ถ้าหากนางรู้เรื่องในภายหลัง ข้าคงโดนนางฆ่าตายเป็นแน่”หลิวซูเจี๋ยหน้าเศร้า

        “ถ้าหากนางออกมาตอนนี้ เจ้าก็ตายตอนนี้เลย” ตงเปียนกล่าวหลิวซูเจี๋ยหน้าเสีย

        “เช่นนั้น ก็ให้นางรู้ภายหลังก็แล้วกัน”

        “ฟางจิง ลูกเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่” จิงอี๋เหนียงละล่ำละลักถาม

        “ข้าสบายดีเจ้าค่ะท่านแม่ ตอนนี้ท่านพ่อก็อยู่กับข้าท่านมิต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ”

        “จริงหรือ” จิงอี๋เหนียงสะอื้น “ดีจริงๆ ที่พ่ออยู่ดูแลเจ้า แม่ไม่เอาไหนแม่ดูแลเจ้ามิได้ ฮือๆๆ”

        “ท่านแม่ อย่าร้องไห้สิเจ้าคะ” ฟางจิงเช็ดน้ำตาให้นาง จิงอี๋เหนียงพยายามยิ้ม “ท่านแม่เจ้าคะท่านแม่อย่าตายนะเจ้าคะ”

        “เหตุใดเล่าลูก แม่อยากไปอยู่กับลูกด้วยนะเราจะได้เป็นครอบครัวกันอีกครั้งอย่างไรเล่า”

        ฟางจิงส่ายหน้า“มิได้อยู่เจ้าค่ะ ถ้าท่านแม่ตายตอนนี้เราจะมิได้อยู่ด้วยกัน”ฟางจิงเช็ดน้ำตาให้มารดาที่สะอื้นไห้อย่างหนัก “แต่ถ้าท่านแม่ยังอยู่ข้ากับท่านพ่อก็จะยังอยู่ข้างท่านแม่ได้เจ้าค่ะ”

        “จริงหรือลูก พ่อกับลูกจะอยู่กับแม่ไปตลอดใช่ไหม”

        ฟางจิงพยักหน้า“อยู่ตลอดเลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อจะเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ให้ท่านแม่เจ้าค่ะ”

        “วิญญาณผู้พิทักษ์หรือ” จิงอี๋เหนียงถามทั้งที่น้ำตานองหน้า ฟางจิงพยักหน้า

        “เจ้าค่ะ พี่เฉินอี้กับเพื่อนของเขาก็มีกันทุกคน”

        จิงอี๋เหนียงและคนอื่นๆหันมามองจินลี่หยางกับจางฝูลู่ ทั้งสองคนทำหน้าไม่ถูก

        “ขอเพียงแต่นี้ต่อไป เวลาที่ท่านแม่คิดถึงข้ากับท่านพ่อท่านก็ให้ความช่วยเหลือต่อผู้ที่ตกทุกข์ได้ยาก มิว่าจะเป็นคนหรือว่าสัตว์พลังบุญที่ท่านได้ทำก็จะมาถึงข้ากับท่านพ่อเจ้าค่ะ”

        “ได้! ได้! แม่จะทำ แม่จะทำทุกอย่างเพื่อทดแทนให้ลูกกับพ่อนะ”จิงอี๋เหนียงยิ้มทั้งน้ำตาและกอดฟางจิงอีกครั้ง

        “ท่านแม่” ฟางจิงเรียกนางขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของมารดา

        “ว่าอย่างไรลูก”

        “ข้ารักท่านแม่มากๆๆๆๆๆ เลยนะเจ้าคะ”

        จิงอี๋เหนียงหัวเราะทั้งน้ำตา

        ฟางจิงชอบพูดเช่นนี้กับนางตั้งแต่เด็กน้อยเริ่มพูดได้คล่อง

        “ข้ากับท่านพ่อจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไปเจ้าค่ะ”

        จิงอี๋เหนียงพยักหน้ากอดฟางจิงแน่นขึ้นไปอีกน้ำตาไหลริน

        “ท่านแม่ ข้าต้องไปแล้ว พี่เฉินอี้ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”

        จิงอี๋เหนียงปล่อยฟางจิงออกจากวงแขนฟางจิงยิ้มให้นางอีกครั้งและค่อยๆ หลับตาลง

        เลือดกำเดาไหลออกมาจากจมูกของเฉินอี้หยดลงบนมือของจิงอี๋เหนียง ร่างของเขาโงนเงนไปมา จิงอี๋เหนียงรีบประคองร่างของเฉินอี้ไว้ก่อนที่เขาจะฟุบลงกับพื้นจินลี่หยางกับจางฝูลู่รีบเข้าไปหาเฉินอี้ทันที

        “อาอี้! ใต้เท้าจิน อาอี้ตัวเย็นเหมือนน้ำแข็งเลย!”จางฝูลู่ร้อนใจดั่งไฟสุม ใช้ผ้าเช็ดเลือดกำเดาให้เขามือไม้สั่น

        จินลี่หยางถอดเสื้อของตนเองออกมาคลุมตัวให้เฉินอี้

        ลู่จางเหว่ยรีบสั่งให้คนเก็บกิ่งไม้ใบไม้แห้งมาเพื่อก่อไฟให้เฉินอี้ ลู่เจียวซินรีบวิ่งเข้ามาหาจินลี่หยาง“ข้าพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ขอข้าดูเขาหน่อย”

        จินลี่หยางพยักหน้าลู่เจียวซินถลกแขนเสื้อเฉินอี้ขึ้นเพื่อจับชีพจร แต่แค่เพียงสัมผัสโดนผิวของเขาเท่านั้นลู่เจียวซินก็ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เหตุใดตัวของเขาจึงเย็นชืดราวกับศพเช่นนี้

        ลู่จางเหว่ยให้ทหารก่อไฟขึ้นมากองหนึ่งได้อย่างรวดเร็วตอนนี้ ลู่ฉงเยวี่ย จงฉง และต้วนห่าวอู๋ตามมาสมทบกันบนเขาทั้งหมดแล้ว

        “เด็กคนนั้นคือเฉินอี้งั้นหรือ” จงฉงเอ่ยถาม ลู่จางเหว่ยพยักหน้า

        “ขอรับท่านเจ้าเมือง”

        ลู่ฉงเยวี่ยรีบเข้าไปหาลู่เจียวซิน“เขาเป็นอย่างไรบ้าง”

        ลู่เจียวซินมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

        “มาเถิด พ่อจะดูอาการให้เขาเอง”ลู่เจียวซินถอยออกมาเพื่อให้บิดาเป็นผู้ตรวจดูอาการให้เฉินอี้

        ไฟที่ถูกก่อขึ้นส่องสว่างไปทั่วความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาตามความสว่างของแสงไฟแต่ร่างกายของเฉินอี้ไม่รับรู้ถึงความอบอุ่นนั้น

        ลู่ฉงเยวี่ยมองหน้าจางฝูลู่กับจินลี่หยางที่มองมาที่เขาด้วยความคาดหวัง

        “เขาตายแล้ว” ลู่ฉงเยวี่ยกล่าว สีหน้าสลดลง

        จางฝูลู่มองหน้าลู่ฉงเยวี่ยใบหน้าของเขาไร้สีเลือด จินลี่หยางเองแม้จะได้ยินประโยคนั้นแต่ราวกับเสียงทะลุผ่านตัวเขาไป เขาไม่เข้าใจมันเลยสักนิด

        “อาอี้” จางฝูลู่ก้มหน้าลงไปมองคนในอ้อมแขนที่นอนหลับตา ดวงหน้าขาวซีด

        “อาอี้ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าหิวมิใช่หรือ” จางฝูลู่ไม่มีน้ำตา แต่หัวใจของเขาราวกับสลายไปหมดแล้ว“ข้ายังมิได้ซื้อถังหูลู่ให้เจ้าเลย ข้าจะซื้อให้นะ เจ้าตื่นก่อนสิ”

        จินลี่หยางที่นั่งอยู่ข้างๆยื่นมือไปจับใบหน้าของเฉินอี้ข้างที่มีแผลฟกช้ำเบาๆ และค่อยๆก้มลงไปแตะหน้าผากของเขากับหน้าผากของเฉินอี้

        ลู่จางเหว่ยกับลู่ฉงเยวี่ยสั่งให้คนรอบๆถอยออกไป เพื่อให้พื้นที่กับทั้งสองคนได้โศกเศร้าเสียใจกันตามลำพัง

        ลู่เจียวซินมองร่างของทั้งสามคนน้ำตาซึมจิงอี๋เหนียงปิดปากร้องไห้ แต่ก็ยอมลุกเดินตามทหารที่คุมตัวนางไป

        จินลี่หยางเงยหน้าขึ้นมาตาแดงก่ำกลิ่นหอมจากผิวกายและเส้นผมของเฉินอี้ยังติดจมูก เขามองใบหน้าเฉินอี้อีกครั้งไม่ว่าจินลี่หลินหรือเฉินอี้ เขาช่วยใครไว้ไม่ได้เลยสักคนเดียว