TinTime Story แฟนใหม่ผมเป็มาเฟีย
Mammysmile
Ep.15 หลง
"ไอ้ติณห์กูเจ็บ!" มันกำข้อมือผมแน่น มันพยายามจะลากผมให้เดินตามมันมายังรถคันหรูที่จอดรอไว้อยู่แล้ว
"กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามา ทำไมมึงดื้อจังวะธาม มึงก็เห็นว่าเมื่อกี้ว่ามันมองมึงแบบจะกลืนกินอยู่แล้ว"
"ไอ้ติณห์มึงมากกว่ามึงบ้าหรือไง มึงไปพูดแบบนั้นต่อหน้าไอ้เอิร์ท "
"ทำไมกูจะพูดไม่ได้ ในเมื่อมันเป็ความจริง มึงเป็เมียกู กูหวงของกู กูผิดตรงไหน "
"มึงผิดทุกตรงนั้นแหละ เชอะ!" ผมี้เีจะยืนเถียงกับมัน ถึงผมจะเถียงมันยังไงผมก็เถียงมันไม่ชนะอยู่ดี ผมเลือกที่จะขึ้นรถอย่างไม่สบอารมณ์ดีกว่า
บรื้น!
ความเงียบเริ่มปกคลุมไปทั่วรถและระหว่างไอ้ติณห์กับผม....
"ธามกูขอโทษ ที่กูใส่อารมณ์กับมึงั้แ่เช้า"
"มึงเป็ไบโพรล่ารึไง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ผีเข้าผีออก"
"ก็กูหึงมึงธาม มึงดูฮอตกับคนรอบตัวมึง ใครก็จับจ้องมึง กูหวงของกู"
"มึงบ้าคิดไปเองมากกว่า มึงหึงเืขึ้นตารึไง มึงกลัวไม่รู้รึไงว่ามึงเป็มาเฟีย มึงมาตามกูแค่นี้ มึงเล่นยกบอดี้การ์ดมาทำไมเยอะแยะ"
"กูมาคนเดียว "
"อย่ามาหลอกกู กูเห็นรถข้างหลังตามมาตั้งนานแล้ว"
"กูมาเชียงใหม่กูมากับตุลย์แค่สองคน "
"แล้วรถข้างหลังไม่ใช่กิตกับพุตหรอ แล้วเป็รถใคร"
ปัง!
เสียงปืนลั่นทำให้ผมกับมันสะดุ้งเล็กน้อย เสียงปืนทำให้ไอ้ติณห์ต้องใส่เกียร์หมา เหยียบคันเร่งตีนผีทันที ซึ่งตัดมาที่ผมแทบจะคว้าตัวจับบนรถแทบไม่ทัน
ปัง!
เชี้ย!!!!
" ไอ้ติณห์มึงไปกวนส้นตีนใครไว้ห่ะ ถึงเล่นกันถึงตายแบบนี้ " ความเร็วตอนนี้ยิ่งกว่าในหนัง Fast 8 เสียอีก ยิงแบบไม่เกรงใจใคร
"คนที่อยากจะเก็บกูมากที่สุดก็พี่ชายกู เฮียคิม"
"ถ้าเป็พี่ชายมึงจริง ยอมลงทุนขนาดนี้ คงจะแค้นมึงมากกะจะให้มึงตายแล้วฮุบสมบัติไว้คนเดียวเลยมั้ง"
"แล้วอีกคนนึงคือมิสเตอร์เฉินที่น่าจะเป็ไปได้"
"แล้วใครคือมิสเตอร์เฉินมึงนี่มีศัตรูเยอะเหมือนกันนะไอ้ติณห์"
"มันคงจะแค้นกูที่กูชนะการประมูลคาสิโนที่ลาวสำเร็จ"
ปัง!
"เวรเอ๊ย! ขับดี ๆ ไอ้ติณห์เดี๋ยวก็ตายห่ากันหมดหรอก"
"กูพยายามอยู่ มันเล่นจี้ตามมาไม่หยุด"
ตอนนี้ผมสุดจะเกรงนั่งไม่ติดเบาะเอาเสียเลย มันคงจะแค้นมาส่งคนกะเอาตายเลยทีเดียว แล้วผมก็ต้องเอาชีวิตมาผูกติดกับไอ้ติณห์ไปด้วย
"ธาม มึงโทรหาตุลย์ที "
"ห๊ะ! เอ่อๆ เชี้ย!!!!!!"
โครม!
..............
"เป็ไงบ้างตุลย์ โทรติดป่ะ"
"มือถือเฮียผมโทรติดแต่ไม่มีคนรับสาย "
"ไอ้ธามน้องเวรนี่ก็เสือกปิดเครื่อง จะรู้ไหมว่าที่บ้านเป็ห่วง "
"มือถือพี่ธามอาจจะแบตหมดก็ได้" ในระหว่างที่เธียร์กับตุลย์กำลังกระวนกระวายอยู่กับมือถือ
"คุณเธียร์ครับ"
"อ้าว ลุงใจมีเบาะแสของธามไหม"
"เมื่อวานตอนหัวค่ำคนงานเห็นคุณธามเรียกรถมาแล้วก็ออกจากไร่ แล้วก็ประมาณ 4-5ทุ่มรถของเพื่อนคุณ ๆ ก็ขับออกจากไร่เหมือนกันครับ"
"งั้นหรอ สองคนนี้ต้องอยู่ด้วยกันแน่ๆ ประเด็นคือมันอยู่ที่ไหนกันตอนนี้
"พี่เธียร์! ผมเจอสัญญาณมือถือเฮียผมแล้ว"
"อยู่ที่ไหน!"
"ห่างจากไร่แค่ 5 ก.ม "
"แถวนั้นเป็ทางเปลี่ยวนิ มีแต่ป่าแล้วพวกมันไปทำอะไรแถวนั้น"
"ผมว่าท่าไม่ดี ให้คนออกตามหาพวกเถอะ "
" อื้ม ลุงใจเกณฑ์คนให้ไปหาแถวนั้นที เดี๋ยวผมจะแจ้งตำรวจให้ช่วยหาอีกที "
"ผมจะโทรหาพุตลูกน้องเฮียให้มาช่วยหาอีกแรง "
"โอเค เอาตามนี้
..............
ธาม! ธาม! ธาม!
เสียงเรียกชื่อผมและตัวของผมที่ถูกเขย่าเบา ๆ ทำให้ผมได้สติ ค่อย ๆ ลืมตาพบว่าไอ้ติณห์กำลังจ้องผมอยู่
"ไอ้ติณห์"
"ฟื้นสักที กูเป็ห่วงมึงจะแย่ " จากนั้นมาก็ดึงผมเข้าไปอยู่อ้อมกอดมัน จากนั้นมันก็ก้มมาจูบที่หัวผมหนึ่งที
"แล้วกูเป็อะไร โอ๊ย! "
"มึงหัวแตกน่ะ แล้วพวกเราก็ลื่นกลิ้งลงมาจากข้างบนนู่น "
ใช่ภาพสุดท้ายผมกับมันหนีตายจากพวกที่จะมาเก็บไอ้ติณห์ จนรถมาชนข้างทาง พวกเราเลยวิ่งหนีเข้าป่า เหมือน์จะไม่เข้าข้างพวกเราลื่นกลิ้งลงมาจากข้างบนนั้นโดยผมอยู่ในอ้อมแขนไอ้ติณห์มัน จากนั้นภาพผมก็ถูกตัดอัตโนมัติ
"เอาผ้าสะอาดกดแผลที่หัวมึงไหว " มันก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กมากดที่หัวทันที
"ว่าแต่มึงเป็อะไรไหม"
"เจ็บแขนนิดหน่อย " มันก็ยกแขนมาให้ผมดู ซึ่งผมคิดว่ามันไม่หน่อย เพราะภายใต้เสื้อของมันมีเืซึมออกมา
"กูว่าไม่หน่อยนะ มึงถูกยิงหรอ"
" แค่ถาก ๆ น่ะ แค่นี้กูไม่ตายหรอก เป็ห่วงกูหรอ"
"เปล่าสักหน่อย กูแค่ถามกลัวมึงจะตายห่าในนี้กลายเป็ผีมาหลอกอะดิ"
"ปากแข็ง ห่วงก็พูดห่วงออกมาสิ ไม่ต้องเขินหรอกตอนนี้มีกูกับมึงสองคน"
"มันใช่เวลาไหมไอ้ติณห์ เราจะตายห่ากันอยู่แล้ว "
"ก็คนอยากได้ยินมึงพูดว่าเป็ห่วงกู "
"เออๆ กูเป็ห่วงมึงพอใจยัง"
"คนเป็ห่วงกันไม่พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้กันหรอกนะ"
"ไอ้ติณห์ มึงจะเอายังไงกันแน่ ก็กูพูดไปแล้ว มึงจะเอาอะไรอีก"
(......)
"ผัวจ๋า~ เจ็บตรงไหนไหม เมียเป็ห่วงผัวจังเลย~~~~ พอใจมึงยังห่ะ! O^0!!"
ผมพูดเสร็จขนแขนผมลุกซู่ทันที เมือไอ้ติณห์ยื่นหน้ามาจุ๊บที่หน้าผากผม 1 ที
"นี่แหละที่กูอยากยินจากมึง"
"มึงมันบ้า! เหตุการณ์แบบนี้มามีอารมณ์แบบนี้ไปได้"
"นานๆ ทีจะได้เป็เปลี่ยนบรรยายกาศอยู่กันสองคน หรือ ว่ามึงกับกูจะ......."
ตุ๊บ!
"โอ๊ย! เจ็บนะธาม"
"เจ็บสิดี มึงจะได้เลิกคิดเื่บ้าๆ ออกจากหัว แล้วมาช่วยหาวิธีดีกว่าว่าจะหลบไอ้พวกนั้นยังไงให้ถึงพรุ่งนี้เช้า"
"รู้แล้วหน่า คนอะไรดุจัง"
"ถ้ามึงยังคิดและบ่นอีกมึงจะโดนอีกรอบ"
"ครับบบบ~~"
" ตกลงเอาไงต่อ"
"กูกับมึงกลิ้งตกก็สูงอยู่เหมือนกัน กูว่าคืนนี้คงไม่ได้ออกจากป่าง่ายๆ หรอก กูได้ยินเสียงน้ำใกล้ ๆ ไปพักแถวนั้นดีกว่า"
หลังจากพูดจบผมก็เห็นด้วยกับความคิดของติณห์มัน ไม่นานพวกผมก็เจอลำธารตามที่มันบอกจริงๆ ด้วย
"ไอ้ติณห์มึงจะทำอะไร"
"ก็ก่อไฟไง"
"มึงทำอย่างงั้นเมื่อไหร่จะติด"
"เชื่อกูเถอะ มึงไม่เคยเรียนลูกเสือรึไง"
"เคยเรียนแต่ กูไม่ทำแบบมึง"
"ไปนั่งรอตรงนู่นไป อีกแปบเดี๋ยวก็ติด"
"ชาติหน้าคงจะติดหรอก เอานี่ไป" ผมยื่นไฟแช็ตที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยื่นให้คนตรงหน้า แต่ดูคนตรงหน้าจะทำหน้าประหลาดใจไม่น้อย
"ทำหน้า งง อะไร เอาไปดิ "
"มึงมีทำไมไม่บอกกูวะ ปล่อยให้กูนั่งทำตั้งนาน"
"ก็กูเห็นมึง มีความตั้งใจมุ่งมั่นขนาดนั้นกูก็เลยไม่อยากขัดมึงไง" หลังจากก่อไฟเสร็จผมกับมันก็นั่งอยู่หน้าก่อไฟกับบรรยากาศดาวเต็มฟ้า บรรยากาศชวนน่าเกรงเว่อร์
"ยังเจ็บที่หัวอยู่ป่ะ" ไอ้ติณห์เอามาใกล้ผมพร้อมกับเอานิ้วมาเขี่ยเส้นผมเบาๆ ตอนนี้หัวใจของผมเต้นสั่นรัว
"ก่อนจะมาถามกู ดูตัวเองก่อนเถอะ เืซึมเยอะขนาดนั้น"
"แค่เฉียดๆ ไม่เป็อะไรหรอก"
"ทำเป็ปากดีไปนะมึง ปากซีดเป็ไก่ต้มขนาดนั่น"
"โอ๊ย! อยู่ๆ ก็เจ็บแขนขอนอนตักมึงหน่อยย~"
ผมยังไม่ได้ตอบรับ มันก็มาหนุนตักผมเป็ที่เรียบร้อย
"อื้ม~ สบายจัง"
"ไอ้ติณห์กูหนัก ลุกขึ้นเลยนะ"
"ขอนอนแบบนี้แปบนึง ตัวมึงอุ่นดีเหมือนกันนะ"
"ไอ้ติณห์มึงตัวร้อนนิ"ผมลองเอามือทาบไปที่หน้าผากมัน ตอนนี้ตัวมันร้อนเพราะพิษไข้จากาแ สาเหตุที่ทำให้มันหน้าซีดเผือกขนาดนั้น
"ไอ้ติณห์มึงไม่สบาย "
"อื้ม~"มันหลับตาพริ้มตอบกลับมาเพียงสั้นๆ
สุดท้ายผมก็ต้องยอมมันอยู่ดี ผมไม่รู้ว่าผมกับมันอยู่ในสถานะอะไร แต่ทุกครั้งที่มีเื่ไม่ผมก็มันก็ต้องยอม และครั้งนี้ก็ด้วย
.............
แสงแดดอ่อนๆ ค่อยสาดส่อง ทำให้คนนอนหลับค่อย ๆ ลืมตาช้า ๆ พบว่าเขามาหลับพิงหินแล้วก็มีเสื้อมาห่มตัวไว้ แต่พอหันสำรวจไปรอบ ๆ พบว่าคนรักของเขาหายไปไหนไม่รู้
"ธาม! "
"ธามมึงอยู่ไหน"
"ไอ้ติณห์มึงจะร้องแหกปากให้พวกมันหาเราเจอรึไง"
"ก็กูตื่นมาไม่เห็นมึง กลัวว่ามึงโดนพวกมันเจอมึงกูเลยในิดหน่อย"
"กูแค่เห็นมึงหลับอยู่ก็เลยจะไปหาของที่กินได้แถวนี้ดู มึงนั้นร้องะโแหกปากเสียงดัง "
"เมื่อคืนกูจำได้ว่ากูนอนหนุนตักมึงทำไมก็ถึงมานอนนี้ได้แล้วมึงก็ถอดเสื้อมาห่มกูอีก"
"ก็เมื่อคืนมึงไข้ขึ้นตัวร้อนกูก็เลยพามึงมานั่งที่นี่เช็คตัวทั้งคืน มึงนอนพูดว่า หนาว หนาว กูเลยถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกห่มให้มึง"
"เอานี้ไปแถวนี้มีให้กินแค่นี้แหละ"พูดแล้วธามก็ยัดกล้วยที่เหลือเข้าปาก"
"อย่ามาเื่มากแดก ๆ ไปเหอะ ทำเป็ไม่เคยแดกกล้วยน้ำว้ารึไง" ว่าแล้วติณห์ก็กินกล้วยน้ำว้ารองท้องไปก่อน เพราะไม่รู้ทางข้างจะหน้าจะเจออะไรรึเปล่า
"คุณติณห์ครับ~ คุณติณห์อยู่ที่ไหนครับ" เสียงเรียกดังก้องกังวานทำให้ธามและติณห์หันไปหาต้นเสียงพร้อมกัน
"ไอ้ติณห์ เสียงคนดังมาจากทางนี้ "
"กูอยู่นี่!"
"มึงแน่ใจหรอว่าไม่ใช่พวกนั้นน่ะ"
"พวกมันคงคิดว่าเราตายไปแล้วมั้ง ดูก็รู้ว่ามันทำงานกันไม่ได้เื่ "
"ไม่เื่แต่ก็เกือบทำให้พวกกูตายอยู่ในป่าอยู่แล้ว"
"คุณติณห์ครับ~ คุณติณห์อยู่ที่ไหนครับ"
ไม่นานเสียงที่ได้ยินก็เริ่มดังเข้ามาใกล้ๆ และมาหยุดตรงหน้าพวกเราสองคน
"อยู่นี่เองนะพวกมึง พวกมึงทำให้พวกกูเสียเวลามามากล่ะ " ตอนนี้คนที่มาเจอพวกผมก็คือแก๊งค์ที่พยายามไล่ยิงพวกผมเมื่อคืน
"ใครส่งพวกแกมา"ไอ้ติณห์ถาม
"กูไม่มีเวลามานั่งตอบคำถามแกหรอกนะ " จากนั้นมันก็เอาปืนมาจ่อที่พวกผมสองคน "
"ลูกพี่นายใหญมันสั่งให้ฆ่าไอ้หน้าหล่อนี้คนเดียวไม่ใช่หรอ"
"พวกมันมาด้วยกันก็ฆ่าพร้อมกันนี่แหละ มึงจะปล่อยให้มันแจ้งตำรวจจับมึงรึไง ไอ้โง่! "
"นายใหญ่ที่แกว่า มิสเตอร์เฉิน หรือ เฮียคิม ใช่ไหม! หึ! ขี้แพ้ชวนตีนี้หว่า กระจอก " ไอ้ติณห์พูด
"ปากดีไปนะมึง ระวังจะมีลูกปืนจะอยู่ในปากแกไม่รู้ตัว"
"มึงคิดว่าฆ่าพวกกูแล้วพวกมึงจะรอดหรอ พวกโง่! ตอนนี้บอดี้การ์ดกับตำรวจล้อมที่นี่ไว้แล้ว พวกมึงไม่รอดหรอก"
"ไอ้ติณห์มึงรู้ได้ไงว่าบอดี้การ์ดมึงจะมา" ธามกระซิบถามคนนั่งข้างอย่างสงสัย
"ตอนนี้พี่ชายมึงกับน้องชายกูตามหามึงกับกูไม่เจอก็ต้องแจ้งตำรวจแล้วป่ะ ส่วนไอ้ตุลย์คงจะโทรไปหาลูกน้องกูให้มาช่วยตามหากูแล้วแหละ"
"คิดว่ากูจะโง่ให้โดนจับรึไง รีบฆ่ามันจะได้เงินสักที เสียเวลามามากแล้ว "
ปัง!
...............................
ก็จบกับอีพีนี้นะทุกคน แล้วติณห์กับธามจะรอดจากพวกนักฆ่าไหมโปรดติดตามอีพีต่อไปด้วยน้าาา
นักเขียนขออภัยในความที่ลงนิยายแต่ละตอนช้ามากๆ เพราะ่นี้นักเขียนยุ่งเหลือเกินไม่มีเวลาลงนิยายสักที ทำให้นักอ่านขาดตอนไปกันเยอะ นักเขียนสัญญาว่าจะพยายามมาลงนิยายให้เร็วกว่านี้นะทุกคน I'M so sorry ^^
135
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)
