พลิกบทนางร้าย : ทะลุมิติมาเป็นปีศาจบุปผาสื่อรัก

บทที่ 35  รักแรกพบแบบน้ำเน่า

อาหวงเห่าอยู่ข้างหลังหนานลี่ "มนุษย์! เจ้าตากผ้าเสร็จยัง เร็วๆเข้าข้าหิวจะตายอยู่แล้ว ข้าอยากกินเนื้อสัตว์ ... กินเนื้อสัตว์เยอะๆ!"

หนานลี่หันไปมองสุนัขดำที่กำลังส่ายหาง มุมปากมีน้ำลายไหล ชี้ไปยังรอยเท้าที่ชัดเจนบนเสื้อผ้า "เจ้าซักผ้าไม่สะอาดแบบนี้ยังอยากจะกินเนื้อสัตว์อีกหรือ ฝันไปเถอะ!"

อาหวงมองหนานลี่อย่างน่าสงสาร ใช้ขาหน้าค่อยๆคลานเข้าไปใกล้จนกระทั่งมันสามารถกัดชายเสื้อของหนานลี่ได้ก็กัดไว้แน่น แล้วพยายามลากออกไป" มนุษย์! เพราะข้าหิวมากจึงทำงานที่เจ้าสั่งไม่ลุล่วง พวกเราไปกินเนื้อกันก่อนเถอะ"

....

บนท้องถนน ผู้คนพลุกพล่าน หนานลี่กับอาหวงยืนอยู่หน้าร้านขายเนื้อย่าง ทั้งคู่สูดหายใจเข้าลึกๆ มองเนื้อสัตว์ที่กำลังถูกย่างอยู่บนเตาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากอาหาร หนานลี่ยื่นมือออกไปสองข้าง "เถ้าแก่ เอาเนื้อย่างสิบไม้เจ้าค่ะโรยยี่หร่าเยอะๆ ขอเผ็ดๆ"

เถ้าแก่พยักหน้ารับรู้แล้วก็รีบทาเครื่องปรุงรส ยื่นให้หนานลี่ "ทั้งหมดสิบอีแปะ"

หนานลี่คลำเสื้อผ้าแล้วเลื่อนลงคลำกางเกง รับเนื้อย่างมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดอย่างใจเย็นว่า "ขอติดไว้ก่อน พรุ่งนี้จะมาจ่ายให้สิบเอ็ดอีแปะ ส่วนที่เกินมาหนึ่งอีแปะถือว่าเป็นดอกเบี้ยเจ้าค่ะ" พูดจบก็หันหลังวิ่งหนีไป

"เอ้า! นี่เจ้าคิดกินแล้วชักดาบเรอะ!" เถ้าแก่น้ำเสียงเปลี่ยนทันที รวบแขนเสื้อขึ้น หยิบมีดที่อยู่บนเขียงขึ้นมา วิ่งไล่ตามหนานลี่ไป

"โฮ่งๆๆ มนุษย์ เจ้าไม่พกเงินติดตัวเลยหรือ พาข้าออกมาขายหน้าจริงๆ!"

"ไอ้สุนัขบ้า อย่าตามข้ามา ไปขวางเขาไว้เร็ว!" หนานลี่หันกลับไปตะโกนใส่อาหวง นางไม่ใช่ไม่จ่ายเงิน ก็บอกว่าพรุ่งนี้จะมาจ่ายไง นางเป็นคนที่รักษาสัญญา แต่เถ้าแก่ไม่เชื่อใจนาง นางจึงได้แต่ส่งอาหวงไปเจรจากับเขา

ไม่นาน หนานลี่ก็สลัดอาหวงทิ้ง วิ่งผ่านถนนสายยาว เลี้ยวเข้าไปในตรอกซอยแห่งหนึ่ง พิงหลังกับกำแพงกินเนื้อย่างจนหมด โชคดีที่อาหวงไม่ตามมา จึงไม่มีใครมาแย่งนางกิน

"ท่านหัวหน้า ข้าเพิ่งไปสืบเรื่องที่ตระกูลหยุนมา บ่าวที่เทขยะบอกว่าหยุนฝานไม่ตาย พวกเราจะทำอย่างไรดีขอรับ?"

"ตาแก่นี่ดวงดีจริงๆ ข้าแทงเขาไปตั้งสามมีดยังไม่ตายอีก แต่ถ้าเขาไม่ตาย พวกเราก็ต้องตาย เช่นนั้นครานี้ข้าจะแฝงตัวเข้าไปในตระกูลหยุน แล้วฆ่าเขาให้ตายคามือ!"

"พี่สาม พวกเราใจร้อนไม่ได้ คุณหนูลงมือไปแล้ว พวกเราคอยดูสถานการณ์ก่อนเถอะขอรับ"

"ให้คุณหนูไปยั่วยวนเจ้าทึ่มตระกูลหยุนจะได้ผลเรอะ?"

"แผนกับดักหญิงงามต้องได้ผลแน่นอนขอรับ คุณหนูสวยขนาดนั้น เจ้าทึ่มนั่นเห็นคุณหนูเข้าคงเข่าแทบทรุด!"

หนานลี่ : ข้าแค่อยากจะกินเนื้อสัตว์อย่างสงบ เหตุใดถึงได้เจอคนคิดวางแผนจะฆ่าคนตระกูลหยุน? ระบบ หรือว่านางเอกในโลกนี้จะเป็นหัวหน้าโจร?

ระบบ :  ถูกต้อง ยินดีด้วยที่ท่านตอบถูก มารดาของนางเอกในโลกนี้เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ทำผิด นางถูกเนรเทศ ถูกหัวหน้าโจรหมายตา พากลับไปเป็นภรรยา นางเอกจึงมีหน้าที่ต้องกู้ชื่อเสียงให้กับตระกูลของทางฝั่งตาเจ้าค่ะ"

หนานลี่ : โจรปล้นขบวนสินค้าตระกูลหยุนข้าเข้าใจ แต่เหตุใดถึงต้องฆ่าหยุนฝานด้วย ครอบครัวของนางเอกกับครอบครัวของพระเอกไม่ได้เป็นศัตรูกันนี่

ระบบ : เรื่องนี้มันซับซ้อน บิดาของนางเอกกับบิดาของพระเอกเคยเป็นสหายร่วมเรียนกัน ต่อมาก็เข้าร่วมศึกแย่งชิงบัลลังก์ ครอบครัวของพระเอกเป็นพ่อค้าคอยให้เงินสนับสนุนองค์ชายรัชทายาทในตอนนั้น ส่วนบิดาของนางเอกเป็นแม่ทัพที่คุมกองทัพสองแสนนาย แต่หลังจากที่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์แล้ว ก็มีข่าวออกมาว่าเขาร่วมมือกับองค์ชายรองก่อกบฏ ในชั่วข้ามคืน บิดาของนางเอกก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง และถูกประหาร ส่วนคนอื่นๆในครอบครัวของเขาก็ถูกเนรเทศ"

มารดาของนางเอกคิดว่าบิดาของพระเอกที่ใส่ร้ายจึงผูกใจเจ็บ ดังนั้นทุกครั้งที่ขบวนขนส่งสินค้าของตระกูลหยุนผ่านภูเขาของกลุ่มโจร จึงมักตกเป็นเป้าหมายในการปล้นอยู่เสมอ

หนานลี่ : เรื่องราวช่างซับซ้อนจริงๆ ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าช่วยหยุนฝานไว้ ใช้ความพยายามไปตั้งเยอะ จะยอมให้คนอื่นมาทำลายความพยายามของข้าได้อย่างไร

ระบบ : โฮสต์ ท่านจะก่อเรื่องอีกแล้วหรือ!

หนานลี่โยนไม้เสียบเนื้อทิ้ง  ปัดๆมือแล้วก็ฟาดฝ่ามือไปที่กำแพงข้างหลังทันที กำแพงสูงเป็นจั้งก็ส่งเสียงดัง "ครืนนน" แล้วก็พังลงมาทับพวกโจรที่กำลังปรึกษาแผนการอยู่ ใต้กำแพงเกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย ไม่รู้ว่าพวกโจรที่ถูกกำแพงทับเป็นหรือตายไปแล้ว

ระบบ : โฮสต์ถึงท่านจะทำเรื่องวุ่นวายแค่ไหนก็อย่าทำให้เนื้อเรื่องหลักเปลี่ยน คราวนี้ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ ท่านต้องติดอยู่ที่โลกนี้ตลอดไป

หนานลี่ : รู้แล้วน่า ข้ารู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ พลังของข้าฟื้นฟูขึ้นมามากแล้ว ต้องกินเนื้อสัตว์เยอะๆถึงจะบำรุงร่างกายได้ คราวหน้าจะได้แสดงฝีมือได้ดีขึ้น...

ระบบ : ...

หนานลี่เดินไปตามตรอกซอกซอยที่คดเคี้ยว พอถึงทางออกก็เห็นเงาที่คุ้นเคยอยู่ไม่ไกล นางโบกมือแล้วก็ตะโกนว่า "กบเขียว ... ไม่สิ หยุนอิน!"

หยุนอินได้ยินเสียงก็หันกลับไปมอง เห็นหนานลี่วิ่งมาถึงหน้าเขาแล้วกระโจนเข้ากอดเขา ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปด้วยกัน ในตอนนั้นเอง ก็มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฝุ่นฟุ้งกระจาย

ระบบ : โฮสต์ ท่านเป็นปีศาจหรือไร ท่านจงใจหลีกเลี่ยงฉากที่พระเอกกับนางเอกได้พบกัน!

หนานลี่หันไปมองรถม้า นางเอกอยู่ในรถม้าคันนั้นหรือ! นางเลิกคิ้วขึ้น เตะก้อนหินที่อยู่ข้างๆเท้าไปโดนรถม้าดังปัง รถม้าที่กำลังวิ่งอยู่ก็หยุดลงกะทันหัน เหมือนกับถูกกดปุ่มหยุด เสียงรอบข้างก็เงียบสงัดลง

หยุนอินปล่อยหนานลี่ มองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า "เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่"

หนานลี่ส่ายหน้า ม่านรถม้าถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามของสตรีผู้หนึ่ง เพียงนางเผยโฉม โลกหล้าคล้ายหม่นหมองลง

หนานลี่แอบทำเสียงจุ๊จุ๊ นางเอกช่างสวยจริงๆ

อย่างไรก็ตาม สายตาของหยุนอินกลับจ้องมองแค่หนานลี่ ไม่แม้แต่จะมองไปที่รถม้า

เพื่อแก้ไขเนื้อเรื่องให้กลับมาคงเดิม หนานลี่จึงประคองใบหน้าของหยุนอิน หันไปอีกทาง "ท่านดูสิ สตรีผู้นั้นสวยหรือไม่"

ก๊าๆๆ! เหมือนได้ยินกาฝูงหนึ่งบินอยู่เหนือหัว

หยุนอินทำหน้างง แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรง --อาลี่กำลังใช้มือจับแก้มเขา!

หญิงงามผู้นั้นมองหนานลี่และหยุนอิน โค้งคำนับอย่างสุภาพ "ขออภัยเจ้าค่ะ เมื่อครู่รถม้าของข้าวิ่งเร็วไปหน่อย หวังว่าจะไม่ทำให้พวกท่านตกใจนะเจ้าคะ"

หนานลี่สะกิดหยุนอินที่กำลังเหม่อลอยอยู่ กระซิบข้างๆหูของเขาว่า "นี่ท่านชอบหญิงงามคนนั้นเข้าแล้วหรือ"

หยุนอินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ในสายตาของเขามีแค่อาลี่เท่านั้นที่สวยที่สุด

"โฮ่งๆๆ!" เสียงของอาหวงดังขึ้นจากระยะไกล ตามมาด้วยเสียงก่นด่าของเถ้าแก่ขายเนื้อย่าง หนานลี่สะดุ้ง รีบลูบหน้าอกของหยุนอิน คลำหาของ  "ท่านเอาถุงเงินมาไหม"

ใบหูของหยุนอินแดงก่ำเหมือนคนที่ถูกภรรยาแกล้งกลางถนน จึงรีบหยิบถุงเงินให้นาง

หนานลี่หยิบเงินหนึ่งตำลึงออกมาโยนให้เถ้าแก่ขายเนื้อย่าง "นี่เงินของเจ้า เลิกตามตื๊อข้าได้แล้ว"

"ฮ่าๆๆๆๆ..." ผู้คนที่อยู่รอบๆ พอรู้ที่มาที่ไปต่างก็หัวเราะออกมา

หยุนอินรู้สึกความอับอายมาก เขาคว้ามือหนานลี่ จูงมือนางฝ่าฝูงชนออกไป

หยุนอิน "อาลี่ เหตุใดเจ้าถึงได้ถูกผู้อื่นไล่ตามเช่นนี้"

หนานลี่ถอนหายใจ "ก็เถ้าแก่คนนั้นไม่ให้ข้าติดเงิน ข้าบอกแล้วว่าพรุ่งนี้จะมาจ่าย" 

เหตุใดถึงไม่เชื่อ? นางก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ พูดแล้วไม่คืนคำหรอก!

หยุนอินสำลักน้ำลาย รู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองพังทลาย "อาลี่ ต่อไปข้าให้เจ้าเก็บถุงเงินของข้าไว้ เจ้าจะได้ไม่เจอเรื่องแบบวันนี้อีก"

หนานลี่มองหยุนอินอย่างสงสัย สายตาของนางเหลือบไปเห็นหูของเขาที่ยังแดงอยู่ "เหตุใดหูของท่านถึงได้แดงเช่นนี้ ... แย่แล้ว! พวกเราลืมถามชื่อหญิงงามคนนั้นซะสนิทเลย"

หยุนอินหน้าดำคล้ำ "อาลี่เจ้ายกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดทำไม?"

หนานลี่ : อ้าว? ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องสนใจนางหรอกหรือ เหตุใดแสดงท่าทีเช่นนี้? 

ระบบ : ข้าก็รับไม่ได้เหมือนกัน กับเนื้อเรื่องที่บิดเบือนไปขนาดนี้!