Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่ 53 ยกระดับ

        วิเวียน

        เธอได้ยินรึเปล่าวิเวียน!

        วิเวียน

        เวียน!

        ถ้าได้ยินฉันหวังว่าเธอจะรู้สึกตัว

        วิโอลาจากดาวปีศาจแดง

        ดอกไม้สีแดงอายุหลายพันปี

        วิโอลากลายพันธุ์ที่วิวัฒนาการเป็นรุกขเทวดา

        ฉันมอบชื่อให้เธอว่า

        ‘วิเวียน!’

        เสียงใครกัน?

        วิเวียนคือชื่อของฉันหรอ? วิเวียน วิเวียน วิเวียน.......

        ทุกอย่างมันดูไม่ชัดเจนฉันนึกอะไรไม่ออก...วิโอลา ดอกไม้สีแดง นั่นคือฉันหรอ? อายุฉันหลายพันปีจริงหรอ?

        ไม่เข้าใจ ทำไมกันฉันไม่เข้าใจอะไรเลย ถ้าฉันคือดอกไม้ แล้วตัวตนที่ฉันเห็นล่ะตัวตนหลายตัวตนพวกนั้นเป็นใคร!?

        รุกขเทวดา? มันคืออะไรกัน วิวัฒนาการคืออะไร? แล้วใครคือวิเวียน

        อ๊ะ! เสียงนั้นดูคุ้นเคย ฉันรู้สึกคิดถึง มันดังก้องอยู่ในใจเต็มไปหมดเสียงที่คุ้นเคย อยากเข้าไปใกล้ชิด อยากอยู่ใกล้ ๆ อ่า...ฉันรู้สึกเจ็บปวด

        แกร๊ก!

        ทรมานเหลือเกินฉันเริ่มรู้สึกทรมาน มันรุนแรง อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

        ดอกไม้สีแดงดอกไม้สีแดง ดอกไม้สีแดง ฉันเห็นมัน ฉันเห็น..ความรู้สึกนี้คืออะไร

        เมล็ดพันธุ์เติบโตขึ้นงอกงามสร้างสีสัน นั่นคือฉันหรอ! ฉันไม่ใช่คนพวกนั้น?

        หนึ่งความคิดสงสัยก่อเกิดจิตวิญญาณที่เริ่มแตกสลายของวิเวียนกำลังดูดกลืนความทรงจำโดยรอบความทรงจำเหล่านั้น เริ่มเรียบเรียงตั้งแต่จุดเริ่มต้นไปจนถึงจุดสิ้นสุดอย่างช้า ๆ

        มันเริ่มต้นจากเมล็ดพันธุ์ตกสู่ดาวดวงหนึ่งและได้เจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว ภายในหนึ่งเดือนมันก็กลายเป็นดอกไม้มากความสามารถ ล่อลวงสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเข้ามาเป็นอาหาร

        หนึ่งปีผ่านไปดอกไม้นั้นเติบโตมากกว่าเดิมสามเท่า เถาวัลย์สามเถาขยับตัวไปรอบด้านคล้ายแขนขาต้นไม้บริเวณนั้นยังหายไปเกือบหมด เพราะพวกมันได้กลายเป็นปุ๋ยบำรุงดอกไม้

        สองปีผ่านรอบดอกไม้มีแต่ต้นหญ้าเขียวขจีกับต้นอ่อนของไม้ยืนต้นหลายชนิดที่เริ่มเติบโต

        ผ่านไปสิบปีดอกไม้สีขาวงดงามเริ่มมีสีชมพูอ่อนเจือจางขนาดของมันใหญ่เกินกว่าดอกไม้ทั่วไป เถาวัลย์รอบดอกไม้ยังมีถึงสิบเส้นสิ่งมีชีวิตขนาดกลางต่างถูกกลิ่นล่อลวงและเถาวัลย์ฉีกร่าง

        ครบหนึ่งร้อยปีดอกไม้นั้นกลายเป็นสีแดงอ่อนทั้งดอก เถาวัลย์หลายสิบเส้นมีตุ่มอยู่เต็มไปหมดซากกองกระดูกสิ่งมีชีวิตยังทับถมอยู่ใต้หมอกบาง ที่ปลดปล่อยกลิ่นหอมเย้ายวนใจอันเป็นเอกลักษณ์

        เมื่อดอกไม้มีอายุถึงหนึ่งพันปีดอกไม้ได้กลายเป็นสีแดง เถาวัลย์นับไม่ถ้วนเสมือนแขนขามีหนามเล็ก ๆงอกเงยเต็มไปหมด ในช่วงที่ดอกไม้สีแดงเจริญเติบโตมาถึงพันปี

        เริ่มมีสิ่งมีชีวิตเข้ามาในป่ามากขึ้นสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีหลากหลายเผ่าพันธุ์ หลากหลายชนชั้น แน่นอนว่าดอกไม้สีแดงไม่มีความนึกคิดแยกแยะแต่หากใครเข้าไปใกล้ในระยะ ล้วนต้องกลายเป็นอาหารบำรุงให้แก่มัน

        ไม่ว่าจะเงือกตัวน้อยที่พลัดตกยานลาเมียผู้แข็งแกร่งที่กำลังเดินเข้ามาสำรวจ หญิงสาวสูงส่งที่เข้ามาเดินเล่นกลุ่มคนที่เข้ามาทำวิจัย หรือเหล่าสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในป่าขอเพียงเข้ามาใกล้ล้วนไม่มีใครรอดกลับไปได้สักคน

        การดำรงอยู่ของดอกไม้สีแดงที่แสนอันตรายดำรงอยู่เรื่อยมาหลายยุคสมัย ในท้ายที่สุดจิตวิญญาณก็ถือกำเนิดการถือกำเนิดของจิตวิญญาณ รวมกับการดำรงอยู่ต่อไปอีกหลายร้อยปี

        ในที่สุดดอกไม้สีแดงก็กลายเป็นวิโอลาโตเต็มวัยมันสร้างหมอกกระจายไปทั่วป่า ตัวดอกไม้ฝังตัวลงไปในดินสร้างพื้นที่ปลอดภัยอาศัยอยู่ ภายหลังไม่ว่ามีความอันตรายใดมาเยือนมันสามารถหลบเลี่ยงได้ทั้งหมด ถึงป่าจะถูกทำลายราบเป็นหน้าในภายหลังวิโอลายังรอดพ้นมาได้

        พอเวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่งวิโอลาได้เกิดการกลายพันธุ์ การกลายพันธุ์ ช่วยยกระดับสติปัญญาขึ้นทำให้วิโอลามีวิธีหลากหลายในการล่าเหยื่อ

        ในท้ายที่สุดวิโอลาได้เริ่มเข้าสู่การวิวัฒนาการ ช่วงเวลานั้น เป็นช่วงเวลาอันยาวนานกว่าจะวิวัฒนาการสำเร็จ มันต้องพบกับผู้บุกรุกสุดแกร่งเข้ามาโจมตี

        แม้ว่าวิโอลาจะโชคดีวิวัฒนาการสำเร็จแต่น่าเสียดายมันต้องถูกจับตัวไปทดลอง เพราะมันพึ่งวิวัฒนาการไปได้ไม่นานจึงไม่ได้อยู่ในสภาพแข็งแกร่งที่สุด

        เรื่องราวทั้งหมดปะติดปะต่อเข้าด้วยกันในที่สุดวิเวียนผู้ที่จิตวิญญาณกำลังแตกสลาย ได้กลับมาจากความตายราวกับได้เกิดใหม่จิตวิญญาณของเธอเปล่งประกายสดใส คล้ายกำลังเปล่งแสงไร้สิ้นสุด

        ฉันจำได้แล้วจำได้ทั้งหมด ฉันคือดอกไม้สีแดงดอกนั้น ฉันเติบโต ฉันฆ่าทุกชีวิตช่วงชิงทุกอย่างมาเป็นของฉัน และได้พบเจอกับนายท่านในที่สุด

        แต่ฉัน ฉันฉัน...ไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงไม่รู้สึกโกรธเขา หลายสิ่งที่เขาทำกับฉันควรรู้สึกเกลียดชัง

        อ่า~ ฉันปล่อยวางเรื่องราวในอดีตและยอมรับมันยอมรับในตัวเขาอย่างไม่มีข้อกังขา

        อาจไร้เหตุผลแต่มันซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ ฉันรักนายท่านอย่างงั้นหรอ?>

        นั่นคงใช้เพราะฉันยอมรับตัวตนว่า...ฉันคือวิเวียน!

        วูบ!

        .

        .

        .

        ด้านนอกจุดทดสอบ

        แอนดรูว์ที่เฝ้ามองความสับสนวุ่นวายของภาพสะท้อนกำลังย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น..เริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไรเขาได้เห็นภาพสะท้อนจุดเริ่มต้นของวิเวียน

        ภาพสะท้อนนั้นสะท้อนอดีตที่มุ่งไปสู่อนาคตทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาได้เห็นการกำเนิดก่อนจะกลายมาเป็นวิเวียนไม่ว่าภาพสะท้อนอดีตนั้นจะสะท้อนสิ่งใด เขารับรู้ว่าพวกมันคือเรื่องจริง

        ‘นั่น! เป็นภาพหายาก ไม่คิดว่าเผ่าพันธุ์ที่ล่มสลายหลายเผ่าพันธุ์จะถูกเธอกินไปด้วย ดูแล้วพวกนั้นก็ไม่ธรรมดา น่าเสียดายที่ไม่ได้พบตัวเป็น ๆอีกต่อไปแล้ว’ แอนดรูว์คิด ก่อนภาพสะท้อนทุกอย่างจะกลายเป็นแสงสว่างเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์

        แสงสว่างนั้นสว่างอยู่นานหลายชั่วโมงยังดีแอนดรูว์หยุดยั้งโมบิทไม่ให้เริ่มกระบวนการรับมือไม่งั้นการยกระดับของวิเวียนคงถูกขัดจังหวะและเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

        เมื่อแสงสว่างหายไปในจุดทดสอบเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าของวิเวียนลอยอยู่กลางอากาศ

        “โมบิทไปเตรียมชุดให้เธออันตรายมันผ่านพ้นไปแล้ว ยกเลิกทุกอย่างยกเว้นม่านพลัง เพิ่มพลังให้สูงที่สุด”แอนดรูว์พูดขึ้น แต่เขากลับมองร่างวิเวียนแบบไม่ละสายตา ไม่ใช่ว่าเขามีความคิดไม่ดีกับร่างเปลือยเปล่าของวิเวียนเขาแค่เห็นคลื่นพลังถูกปลดปล่อยเป็นระยะ คล้ายการเต้นของหัวใจ

        ตึ้ม! เสียงระเบิดดังขึ้นจากร่างวิเวียน พลังงานมหาศาลปะทุรุนแรงสร้างความเสียหายให้ม่านพลังไปถึงสี่ชั้น ขณะม่านพลังฟื้นตัวกลับสู่สภาพเดิมเสียงระเบิดก็ดังติดต่อกันสามครั้ง

        คราวนี้ม่านพลังทั้งหมดสลายหายไปเป็นแอนดรูว์ใช้พลังจิตวิญญาณช่วยยับยั้งไม่ให้เกิดความเสียหายต่อฐานหลักถึงแม้จุดทดสอบจะเสียหายยับเยิน แต่ในจุดอื่นยังคงปลอดภัยดี

        “จบแล้วสินะ”แอนดรูว์หยุดใช้พลังจิตวิญญาณ เขามองไปยังจุดเดิมอีกครั้ง เห็นวิเวียนลืมตาขึ้นคลื่นพลังบนร่างเธอบ่งบอกว่าไม่ใช่จิตวิญญาณยกระดับอย่างเดียวร่างกายเธอยังยกระดับอย่างไม่น่าเชื่อ

        “ไม่ทำให้ผิดหวังแถมยังเกินความคาดหมาย” แอนดรูว์รู้สึกพอใจที่วิเวียนประสบความสำเร็จ

        วิเวียนหันมองมาทางแอนดรูว์เธอแววตาซับซ้อนอยู่ครู่หนึ่งแต่แววตานั้นหายไปในทันทีและในอนาคตแววนั้นจะไม่ปรากฏขึ้นอีกต่อไป

        “นายท่าน”วิเวียนส่งเสียง น้ำเสียงเธอไพเราะเสียจนชวนให้เพศตรงข้ามลุ่มหลง

        “ยินดีกับเธอด้วย”แอนดรูว์แสดงความยินดีกับวิเวียน ขณะที่สายตาเขาประสานเข้ากับสายตาเธอ

        แอนดรูว์เห็นวิเวียนลอยมาหาเขาในใจเกิดความรู้สึกปั่นป่วนวูบหนึ่งและถูกเขาสะกดข่มในชั่วอึดใจ

        วิเวียนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแอนดรูว์เธอไม่ได้สนใจร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง

        “ขอบคุณนายท่านที่ช่วยเหลือ”วิเวียนพูดในขณะที่ดวงตาของเธอสะท้อนภาพของแอนดรูว์

        “จิตวิญญาณยกระดับฉันเห็นความเป็นมาของเธอ รู้ว่าเธอแยกความแตกต่างของความทรงจำสำเร็จตอนนี้เธอเป็นตัวของตัวเอง ฉันอยากถามว่าเธอคิดยังไงกับฉัน”แอนดรูว์มีท่าทีจริงจัง เขาไม่รู้ว่าวิเวียนในตอนนี้เป็นมิตรหรือศัตรูแต่จากการแสดงออกของเธอเขายังไม่เห็นชัดในด้านไหน

        “คุณคือนายท่านเป็นทุกอย่างฉัน”

        “เธอไม่โกรธเกลียด?” แอนดรูว์รู้สงสัย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมวิเวียนที่เป็นอิสระ ถึงยังทำตัวเหมือนวิเวียนที่ถูกต้องกินสมองซีโนมไม่ว่ายังไงเขาก็มองเธอไม่ออก

        “นายท่านกำลังสงสัยในตัวฉัน? คุณต้องการให้ฉันพิสูจน์มั้ย” วิเวียนเดินเข้ามาชิดตัวแอนดรูว์ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองอยู่ในระยะที่สามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

        “นั่น เธอกำลังทำอะไร”แอนดรูว์ถามอย่างนิ่งสงบ เขาไม่มีความรู้สึกเป็นอันตราย แต่ยังคงตื่นตัว

        “ยืนยันคำตอบให้นายท่าน”พูดจบ วิเวียนยื่นริมฝีปากเข้ามาใกล้ริมฝีปากแอนดรูว์ ในเวลานี้เองแอนดรูว์ใช้มือมาบังเอาไว้ สายตาเขายังมองวิเวียนเหมือนไม่เข้าใจ

        “สรุปว่าเธอเป็นมิตร”แอนดรูว์ยกคิ้ว เข้าเริ่มไม่เข้าใจแล้วว่าตัวตนของวิเวียนในตอนนี้คืออะไรกันแน่ถึงเขาจะเห็นความทรงจำทั้งหมดของเธอ เขากลับไม่สามารถคาดเดาความคิดได้

        “ไม่ใช่..”วิเวียนไม่ทันพูดจบ แอนดรูว์พยายามใช้สองมือผลักวิเวียนออกไปให้ห่างจากตัวเขาเขาไม่คิดว่าวิเวียนจะจับข้อมือขวาไว้ แล้วเอาไปทาบกลางอกเธอ

        แอนดรูว์อาจไม่เข้าใจความคิดของวิเวียนแต่พอเห็นว่าวิเวียนมีพฤติกรรมแปลกไป ต่อให้ไม่รู้สึกถึงอันตรายเขายังรู้สึกตงิดใจ ยิ่งได้ยินคำพูดต่อมาของวิเวียน เขาเริ่มแน่ใจมากขึ้น

        “ฉันเป็นของคุณ นายท่านร่างกายและจิตวิญญาณนี้เป็นของคุณ”

        “นี่เธอ..”แอนดรูว์ไม่ทันได้ตอบสนอง วิเวียนฉวยโอกาสเขามาจูบเขา แถมยังเป็นการจูบที่ดูดดื่ม

        ผ่านไปหลายนาทีแอนดรูว์ที่ตั้งสติได้ ผละตัวแยกจากวิเวียน ท่าทางของวิเวียนแสดงออกถึงความพึงพอใจแค่มองเห็นหน้าก็รู้ว่าเธอมีความสุข ต่างจากแอนดรูว์ที่รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

        “นายท่าน”วิเวียนลูบริมฝีปาก แอนดรูว์เห็นว่าวิเวียนจะเข้ามาใกล้อีกครั้งประจวบเหมาะกับเห็นเดวิดยืนถือชุดอยู่พอดี เขาจึงพูดขึ้น

        “เดวิดส่งชุดให้วิเวียนเธอรีบใส่ชุด ฉันมีเรื่องต้องไปทำต่อ”

        เดวิดเดินไปยื่นชุดให้วิเวียนเธอรับไว้ แต่ยังไม่สวมใส่ พอเดวิดเดินห่างออกไป เธอพูดขึ้นสั้น ๆ

        “รสจูบของฉันเป็นรสผลไม้รวม ทุกส่วนของร่างกายฉันเป็นรสชาตินี้ นายท่านต้องการคุณสามารถกินฉันได้”

        “รีบใส่ชุด”แอนดรูว์เปลี่ยนเรื่อง เขาไม่คิดตอบคำถามในเชิงนั้นของวิเวียนถึงเขาจะรู้สึกดีที่วิเวียนไม่ใช่ศัตรู ความรู้สึกไม่ดีดันมาหักล้างเพราะเธอได้กลายเป็นเหมือนภัยสังคมสำหรับเขาอีกอย่างเขายืนยันได้แล้วว่าวิเวียนเป็นตัวของตัวเองโดยใช้เขาเป็นสิ่งยึดติดหรือยึดเหนี่ยวจิตใจ

        ‘ให้ตายเถอะนอกจากเดโม่ตัวปัญหา ยังมีวิเวียนอีก...’ แอนดรูว์คิดในใจ

        “คุณชอบจูบรสผลไม้รวมของฉันรึเปล่านายท่าน” จู่ ๆ วิเวียนดันถามขึ้น คราวนี้แอนดรูว์พูดทิ้งท้ายและเดินห่างออกไป

        “รีบใส่ชุดและตามมาฉันจะไปสนามฝึก”

        “อ๊ะ นายท่านรอฉันด้วย” วิเวียนรีบสวมชุดอย่างลุกลี้ลุกลน

        ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบถูกโมบิทบันทึกไว้

        -ยืนยันการบันทึกส่งรายงานไปยังลูน่า หัวข้อรายงาน “รสผลไม้รวม”