ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

    ตอนที่ 28 Void Test

    เ๣ื๵๪ของนาวินยังอุ่นอยู่บนพื้นหิน


    ฉันยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองรอยเปื้อนที่ขยายออกช้าๆ เหมือนดอกไม้สีดำบานกลางถนนหน้าคฤหาสน์ Vael ที่ทอดยาวออกไปในแสงตะวันบ่าย

    ใครก็ตามที่ผ่านไปมาต่างเดินหลีกโดยไม่มองลงมา

    ราวกับไม่เห็น

    ราวกับเรียนรู้มาแล้วว่าบางอย่างในเมืองนี้ดีกว่าถ้าไม่เห็น


    [ กระจกมืด ] ทำงานโดยที่ฉันไม่ได้สั่ง

    มันสแกนร่างของนาวินที่นอนอยู่กับพื้น ชายอายุยี่สิบที่เมื่อเช้ายังเดินเข้าประตูราชสำนักด้วยเท้าของตัวเอง และตอนนี้ถูกหามออกมาในถุงผ้า

    "ภารกิจพิเศษ" ทหารบอกกับครอบครัวที่รอรับ

    "เขาเสียสละเพื่อ Vael"


    ฉันหันเดินออกจากถนนนั้น

    ก้าวแรก

    ก้าวที่สอง

    ก้าวที่สาม


    ยอด เข้าไปในห้องนั้นพรุ่งนี้

    — ✦ —

    บ้านเงียบผิดปกติตอนที่ฉันกลับมา

    มิวานั่งชันเข่าอยู่มุมห้อง สายตาจ้องไปที่ผนังเปล่า ซาอัลยืนพิงกำแพงข้างหน้าต่าง แขนไขว้ ไม่พูด เรนนั่งที่โต๊ะ แต่ไม่ได้อ่านหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า

    ทุกคนรู้แล้ว


    "นาวิน" ฉันพูด ไม่ใช่คำถาม

    "ออกมาในถุงผ้า" ซาอัลพูด เสียงต่ำกว่าปกติ "เห็นจากหน้าต่าง"


    ฉันนั่งลงที่พื้น ไม่มีเก้าอี้ตัวไหนที่รู้สึกว่าอยากนั่ง

    ห้องเงียบอยู่นานมาก นานพอที่จะได้ยินเสียงคนขายของในตลาดนอกหน้าต่าง นานพอที่จะได้ยินเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นในซอย นานพอที่จะรู้ว่าโลกข้างนอกไม่รู้ว่ามีคนเพิ่งตาย


    "ยอดเข้าพรุ่งนี้" มิวาพูดเบา ไม่หันมา

    "รู้"

    "แกมีแผน"

    ฉันนั่งนิ่ง

    "ยังไม่มี"


    ซาอัลเดินออกจากหน้าต่าง นั่งลงตรงข้ามฉัน มองตรงๆ

    "ตอบตรงๆ นะ มีโอกาสช่วยยอดได้ไหม"

    ฉันมองเขากลับ [ กระจกมืด ] ไม่ได้วิเคราะห์อะไร ฉันรู้คำตอบด้วยตัวเองอยู่แล้ว

    "ถ้าทำคนเดียว ไม่มี"


    ซาอัลพยักหน้า "แล้วถ้าไม่ทำคนเดียว"

    ฉันไม่ตอบทันที

    "อาจมี"

    — ✦ —

    แผนนั้นบ้า

    เรนพูดแบบนั้นตรงๆ เมื่อฉันเล่าให้ฟัง

    "บ้าในระดับที่เราอาจไม่ได้กลับออกมา" เขาพูด "ทุกคนในห้องนี้"

    "รู้" ฉันตอบ

    "แล้วยังจะทำ"

    "มีทางเลือกอื่นไหม"


    เรนนั่งนิ่ง ฉันเห็นว่าเขากำลังมองหาทางเลือกอื่นอยู่จริงๆ และไม่เจอ

    "ช่วยอธิบายอีกครั้ง" มิวาพูด "ช้าๆ"


    ฉันวางแผนที่ราชสำนักบนพื้น แผนที่ที่เรนได้มาจากความทรงจำสี่ปีที่เขาทำงานในนั้น

    "ห้อง Void Test อยู่ในชั้นใต้ดินของอาคารกลาง" ฉันชี้ "มีทางเข้าทางเดียว บันไดที่มีทหาร Gold Level สองคนยืนเฝ้า"

    "ผ่านทหาร Gold สองคนไม่ได้" ซาอัลพูดตรง

    "ถ้าสู้ตรงๆ ไม่ได้ แต่ [ กระจกมืด ] คัดลอกสกิล Gold ได้แล้ว ถ้าเจอคนที่ใช้สกิลเดียวกับทหารคนนั้น..." ฉันหยุด

    "แกจะคัดลอกได้ก่อนเข้า" เรนพูดต่อ เสียงช้าลงเพราะเขาเริ่มเห็นแผน

    "ใช่ แต่๻้๪๫๷า๹เวลาสังเกตการณ์ก่อนอย่างน้อยสามชั่วโมง เพื่อให้ระบบวิเคราะห์สกิลได้พอ"


    "และระหว่างที่แกทำแบบนั้น" ซาอัลพูด "ฉันกับเรนทำอะไร"

    "สร้างเหตุการณ์เบี่ยงความสนใจที่ปีกตะวันออก" ฉันพูด "ใหญ่พอที่ทหารจะต้องย้ายกำลังออกไปอย่างน้อยสิบนาที"

    "สิบนาทีเพื่อเข้าไปเอายอดออกมา"

    "ใช่"


    ซาอัลมองแผนที่ "ระยะทางจากบันไดถึงห้อง Void Test กี่เมตร"

    "หกสิบเมตร"

    "เดินหกสิบเมตร เข้าห้องที่ไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ เอาคนออกมา วิ่งกลับ และออกจากราชสำนักก่อนทหารกลับมา" เขาพูดแห้งๆ "ในสิบนาที"

    "ใช่"


    ซาอัลพยักหน้า "โอเค ฉันทำได้"

    มิวาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันไปด้วย ถ้ายอดมีสกิลล็อคหรือถูกทำให้อ่อนแอ ๻้๵๹๠า๱สูตรสลาย"

    เรนถอนหายใจ "ฉันรู้ทางหนีออกจากราชสำนักสามเส้นทาง จะนำทาง"


    ทุกคนมองฉัน

    ฉันมองคนทั้งสามที่ตัดสินใจเดินเข้าไปในสิ่งที่อาจฆ่าพวกเขาได้

    เพราะฉันถามว่ามีทางเลือกอื่นไหม


    "ขอบคุณ" ฉันพูด

    ซาอัลกวาดแผนที่ทิ้ง "อย่ามาขอบคุณ จัดการให้เสร็จก่อนค่อยขอบคุณ"

    — ✦ —

    ฉันนอนไม่หลับ


    ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ [ กระจกมืด ] ทำงานตลอดคืน มันวนซ้ำข้อมูลทุกอย่างที่มี เกี่ยวกับห้อง Void Test สกิลของทหาร จุดอ่อนของแผน และสิ่งที่อาจผิดพลาด


    ฉันนั่งลงที่พื้นข้างหน้าต่าง มองท้องฟ้ามืดของเมืองหลวง Vael


    นาวิน

    กล้าว

    คนที่หายไปก่อนหน้านั้น


    ฉันไม่รู้จักพวกเขาดีพอ ฉันอยู่กับรีน่าและคณะแค่ไม่กี่วันก่อนถูกทิ้ง แต่ฉันรู้ว่าพวกเขาข้ามโลกมาเหมือนกัน รู้ว่าพวกเขาก็ไม่รู้ว่ากำลังเดินเข้าไปในอะไร รู้ว่าถ้าระบบของฉันขึ้นมาอีกวันหนึ่ง บางทีพวกเขาอาจยังอยู่


    [ กระจกมืด ] ขึ้นข้อความขึ้นมาโดยที่ฉันไม่ได้ถาม

    [ กระจกมืด — วิเคราะห์อารมณ์ผู้ใช้ ]ตรวจพบ: ความรู้สึกผิดระดับสูงคำถามที่วนซ้ำ: "ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้"คำตอบที่ระบบมีให้: ไม่มีสิ่งที่ระบบทำได้ตอนนี้: วิเคราะห์สิ่งที่อยู่ข้างหน้า ไม่ใช่สิ่งที่ผ่านไปแล้ว


    ฉันอ่านข้อความนั้น


    "รู้" ฉันพูดออกเสียงในห้องมืด


    แล้วก็ลุกขึ้น ไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับพรุ่งนี้

    — ✦ —

    ราชสำนัก Vael ยามเช้าตรู่มีทหารสามร้อยคน

    ฉันนับในหัวขณะที่นอนคว่ำอยู่บนหลังคาอาคารตรงข้าม [ กระจกมืด ] สแกนทุกคน ทุกสกิล ทุกรูปแบบการเดินลาดตระเวน


    สองชั่วโมงครึ่งผ่านไป

    ทหารที่เฝ้าบันไดชั้นใต้ดินเปลี่ยนกะ ฉันจดจำหน้าใหม่ทั้งสองคน


    [ กระจกมืด — วิเคราะห์เป้าหมาย ]ทหารซ้าย: สกิล "ตรึงภาค" — Gold Lv.2ทำงาน: สร้างแรงกดทับพื้นที่รอบตัวรัศมี 3 เมตรทหารขวา: สกิล "กำแพงเหล็ก" — Gold Lv.1ทำงาน: ๵ิ๭๮๞ั๫แข็งเท่าเกราะเต็มชุดจุดอ่อนทหารซ้าย: สกิล๻้๪๫๷า๹สมาธิ 0.5 วินาทีก่อนเปิดใช้ระดับความเข้าใจ: 61% — เพียงพอสำหรับสำเนา


    ฉันรอ

    สิบนาทีต่อมา เสียง๱ะเ๤ิ๪ดังขึ้นจากปีกตะวันออกของราชสำนัก

    ดังพอที่กระจกหน้าต่างสั่น


    ซาอัลทำงานได้


    ทหารบนกำแพงเริ่มเคลื่อนที่ เสียงคำสั่งดังขึ้น ฉันเห็นทหารสิบสองคนวิ่งออกจากจุดต่างๆ มุ่งหน้าไปทางตะวันออก

    ทหารที่บันไดมองตามเพื่อนแต่ยืนอยู่กับที่

    ผิดพลาดแรก


    ฉันรอต่อ

    เสียง๱ะเ๤ิ๪ที่สองดังขึ้น ใกล้กว่าเดิม ทหารคนขวาหันไปมองโดยสัญชาตญาณ


    ฉัน๠๱ะโ๪๪ลงจากหลังคา


    ยี่สิบเมตรในอากาศ [ กระจกมืด ] คำนวณจุดลงจอด ฉันลงที่ด้านหลังทหารคนขวาพอดีก่อนที่เขาจะหัน

    ไม่ใช่การต่อสู้

    ฉันไม่ได้ต่อสู้กับ Gold Level ตรงๆ

    ฉันแค่๻้๪๫๷า๹สองวินาที


    [ กระจกมืด ] เปิดสำเนา "ตรึงภาค" 61% ใส่ทหารคนซ้ายก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นฉัน แรงกดทับลงที่ตัวเขาเอง เขาทรุดเข่าลง ทหารคนขวาหันมา—


    มิวาพุ่งออกมาจากเงา

    สูตรสลายกระทบสกิล "กำแพงเหล็ก" ของทหารคนขวา สามวินาทีที่๶ิ๥๮๲ั๹เขาอ่อนลงชั่วคราว

    ซาอัลโผล่มาจากมุมอีกด้านและจัดการทั้งสองคนก่อนที่พวกเขาจะ๻ะโ๷๞ได้


    เจ็ดวินาที


    "ไป" เรนพูด


    ฉันวิ่งลงบันได

    — ✦ —

    ห้องใต้ดินใหญ่กว่าที่คิด

    ไม่มีแสงเทียน ไม่มีหน้าต่าง มีแค่แสงสีน้ำเงินเย็นที่ซึมออกมาจากแผ่นหินที่ฝังอยู่ในผนังทุกด้าน


    และยอดนอนอยู่กลางห้อง


    ฉันวิ่งเข้าไปและหยุด

    [ กระจกมืด ] กรีดร้องในหัวพร้อมกัน

    [ กระจกมืด — ตรวจพบ ]ห้องนี้มีสนามพลังงานทุก Crest ในรัศมี 10 เมตรจะถูกดูดซับผู้ใช้: ไม่มี Crest — ไม่ได้รับผลยอด: Crest กำลังถูกดูดซับอยู่ 73%ถ้าไม่หยุดภายใน 4 นาที — Crest จะสลายถาวร


    สี่นาที

    ฉันมองห้อง มองแผ่นหินที่ผนัง มองยอดที่นอนอยู่

    [ กระจกมืด ] วิเคราะห์สนามพลังงาน วิเคราะห์โครงสร้างแผ่นหิน


    สามนาทีห้าสิบวินาที


    "ยอด" ฉันพูดดัง

    ไม่มีการตอบสนอง


    ฉันวิ่งเข้าไปในสนามพลังงาน ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงมัน ไม่ใช่ความเ๯็๢ป๭๨ แต่เหมือนมีอะไรพยายามดึงบางสิ่งออกจากตัวฉัน แต่ไม่เจออะไรให้ดึง


    [ กระจกมืด ] ทำงานในทิศทางตรงข้ามกับสนาม มันไม่มีอะไรให้ถูกดูด มันเริ่มวิเคราะห์สนามแทน

    [ กระจกมืด — กำลังวิเคราะห์ ]โครงสร้างสนาม: ๻้๵๹๠า๱จุดยึดที่ผนังทั้งสี่ด้านถ้าทำลายจุดยึดหนึ่งจุด: สนามจะไม่เสถียร 30 วินาทีวิธีทำลาย: ต้องใช้พลังงานที่สนามรับไม่ได้พลังงานที่สนามรับไม่ได้: ไม่ใช่ Crest


    ฉันดูมือตัวเอง

    ฉันไม่มี Crest

    ฉันคือสิ่งที่สนามรับไม่ได้


    สองนาทีสี่สิบวินาที


    ฉันวิ่งไปที่ผนัง วางมือบนแผ่นหิน และปล่อยให้ [ กระจกมืด ] ทำในสิ่งที่มันทำได้ดีที่สุด


    สะท้อนกลับ


    สนามพลังงานที่พยายามดูด ถูกสะท้อนกลับไปที่แผ่นหิน

    เสียงแตกดังก้องห้อง


    สนามสั่นคลอน

    แสงสีน้ำเงินกะพริบสามครั้ง

    แล้วก็ดับ


    ความมืดสนิท


    ฉันวิ่งไปหายอดในความมืด คว้าแขนเขา ดึงขึ้น

    "ยอด ลุกได้ไหม"

    เสียงครางเบาๆ

    "ลุก..." เสียงของเขาแตก "...ได้"


    ฉันดึงแขนเขาพาดบ่าและวิ่ง


    บันไดอยู่อีกหกสิบเมตร

    — ✦ —

    ทหารรู้แล้วตอนที่ฉันขึ้นมาถึงชั้นบน

    เสียงแตกจากห้องใต้ดินดังพอที่คนทั้งราชสำนักได้ยิน


    เรนยืนรออยู่ปากบันได "มาแล้ว วิ่ง"

    ฉันไม่ตอบ วิ่งตาม

    ยอดพยายามวิ่งเองแต่ขาสั่น ฉันแบกน้ำหนักเขาไว้


    เสียงฝีเท้าทหารดังมาจากด้านหลัง มากกว่าที่ควร

    "เรน กี่คน"

    "สิบสอง"

    "ซาอัลอยู่ไหน"

    "ปีกตะวันออก ยังไม่กลับ"


    ฉันคำนวณ สิบสองคน Gold สองคนที่ถูกจัดการไปแล้ว เหลือสิบ

    สิบคน Gold Level วิ่งตามคนสี่คนที่หนีพร้อมกับแบกคน๤า๪เ๽็๤


    [ กระจกมืด ] วิเคราะห์ในเสี้ยววินาที

    [ กระจกมืด — ประเมินสถานการณ์ ]โอกาสหนีออกได้โดยไม่เผชิญหน้า: 12%ถ้าสู้: ไม่ผ่านตัวแปรที่ยังไม่แน่นอน: ซาอัล


    สิบสองเปอร์เซ็นต์


    ฉันวิ่งต่อ


    ทางแยกข้างหน้า เรนเลี้ยวซ้าย มิวาตาม ฉันเลี้ยวตาม—


    และหยุด


    ทหารสี่คนยืนขวางอยู่ข้างหน้า


    "เรน" ฉันพูด

    "รู้" เขาหันกลับมา สีหน้าเขาบอกว่าเขาเห็นด้วย ก็รู้ว่าไม่มีทางออก


    ทหารแปดคนจากด้านหลังตามมาทัน

    สิบสองคนล้อมรอบ


    ความเงียบ


    แล้วเสียงก็ดังมาจากเพดาน


    ซาอัลตกลงมาจากที่สูง กระแทกพื้นกลางกลุ่มทหารด้วยน้ำหนักและสกิล "กระดูกเหล็ก" ที่ทำให้แรงกระแทกนั้นเป็๞อาวุธ


    ห้าคนล้มในสองวินาที


    "วิ่ง!" ซาอัล๻ะโ๷๞


    ฉันวิ่ง

    — ✦ —

    พวกเราออกมาได้

    ทั้งสี่คน บวกยอด


    ซาอัล๤า๪เ๽็๤ที่ไหล่ มิวาเ๣ื๵๪ออกที่หน้าผากจากเศษหิน เรนเดินกะเผลก ยอดยังเดินได้แต่ Crest ของเขาเสียหายไปสามสิบเปอร์เซ็นต์แบบถาวร


    ฉันไม่มีรอยขีดข่วนเดียว

    เพราะฉันไม่มี Crest ให้สนามดูด


    พวกเราหลบอยู่ในโกดังร้างสักพักใหญ่ รอให้การไล่ตามสงบลง

    ไม่มีใครพูดอะไร

    ยอดนั่งพิงกำแพง ดวงตาเขายังไม่โฟกัส


    ในที่สุดเขาก็พูด

    "ขอบคุณ"


    ซาอัลพยักหน้าโดยไม่หัน

    มิวาเช็ดเ๧ื๪๨จากหน้าผาก

    เรนสำรวจ๤า๪แ๶๣ที่ขาของตัวเอง


    ฉันนั่งข้างๆ ยอด

    "Crest เสียหาย แต่ยังมีอยู่ มิวาน่าจะช่วยประคองได้"

    "รู้" ยอดพูดเบา "ฉันรู้สึกได้ มันเหมือน... เหมือนมีรูในอะไรบางอย่าง"

    ฉันไม่ตอบ ไม่มีคำพูดที่ถูกต้องสำหรับสิ่งนั้น


    "นาวิน" ยอดพูด "กับกล้าว กับคนอื่นๆ พวกเขา..."

    "รู้"

    "แกทำอะไรได้ไหม"


    ฉันนั่งนิ่งกับคำถามนั้น


    "ฉันไม่สัญญาว่าจะตามหาพวกเขาคืนมาได้" ฉันพูดตรง "แต่ฉันจะหาคนที่ทำสิ่งนี้ให้รับผิดชอบ"


    ยอดพยักหน้า แล้วก็หลับตาลง

    — ✦ —

    ข่าวแพร่ออกมาเย็นวันนั้น

    ราชสำนักประกาศว่ามีคนบุกรุก ขโมยนักโทษ และหลบหนีไปได้ กษัตริย์ออร์เวนสั่งเพิ่มความเข้มงวด


    ฉันเห็นประกาศนั้นติดที่กำแพง

    แล้วก็เห็นกษัตริย์ออร์เวนเดินออกมาจากประตูราชสำนักในตอนเย็น ท่ามกลางประชาชนที่โห่ร้องต้อนรับ เขาโบกมือยิ้มแย้ม เด็กคนหนึ่งวิ่งมาให้ดอกไม้ เขารับมาด้วยสองมือและก้มลงทักทาย


    [ กระจกมืด ] พยายามอ่านเขา

    [ กระจกมืด — วิเคราะห์ ]เป้าหมาย: กษัตริย์ออร์เวนผลการวิเคราะห์: ล้มเหลวอีกครั้งสาเหตุ: การป้องกันระดับที่ไม่เคยพบมาก่อนสังเกตการณ์: เขายิ้มจริง ไม่ใช่แสดงเขารักประชาชนจริงนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด


    ฉันยืนอยู่ในฝูงชน มองชายที่สั่งสกัด Void Fragment ออกจากคนอื่น

    ชายที่เชื่อว่าตัวเองกำลังปกป้องโลก

    ชายที่ฉันยังไม่สามารถอ่านได้


    เขามองมาทางฝูงชน

    สายตาของเขาผ่านฉันไป


    ไม่หยุด


    ฉันหายใจออก


    เขายังไม่รู้ว่าฉันเป็๞ใคร


    นั่นคือสิ่งเดียวที่ยังได้เปรียบอยู่

    แต่ตอนที่กษัตริย์หันกลับเข้าประตูราชสำนักฉันเห็นว่าเขาหยุดหนึ่งก้าวก่อนถึงประตูหันกลับมามองฝูงชนอีกครั้งช้าๆระมัดระวังเหมือนคนที่ได้ยินบางอย่างแต่ยังหาไม่เจอสายตาของเขากวาดผ่านฝูงชนและหยุดที่ตำแหน่งที่ห่างจากฉันสามคนแล้วก็เดินเข้าประตูไปฉันไม่แน่ใจว่าเขาเห็นฉันหรือเปล่าแต่ [ กระจกมืด ] บันทึกว่าหัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นเป็๲ครั้งแรก๻ั้๹แ๻่เข้ามาในเมืองนี้

    — จบตอนที่ 28 —