จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

หลังจากที่เฟิงหลงได้วางแผนการขั้นต่อไปและมอบหมายภารกิจให้แก่สหายร่วมทีมทั้งสองแล้ว เขาก็ได้กลับเข้าสู่สภาวะแห่งการบ่มเพาะพลังอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เขาไม่ได้มุ่งเน้นที่จะยกระดับพลังปราณ... แต่กลับทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการฝึกฝนเคล็ดวิชาที่เขาเพิ่งจะได้รับมา... "ก้าวพริบตาอสูรไร้เงา" และ "ค่ายกลอสูรไร้พ่าย"

เขารู้ดีว่า... ในสงครามที่กำลังจะมาถึงนี้... พลังทำลายล้างเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ... แต่ความเร็วที่ไร้เทียมทานและกลยุทธ์ที่เหนือชั้นต่างหากคือ "กุญแจ" สู่ชัยชนะ!

เขาใช้เวลาไปอีกสิบห้าวันเต็ม... ฝึกฝนอยู่ในเขตเรือนพักของตนเอง... ไม่ย่างเท้าออกไปไหน...

ทว่า... ในเช้าวันที่สิบหก...

ในขณะที่เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กลางสวน... พยายามจะหลอมรวมปราณอสูรเข้ากับหลักการแห่งมิติ...

ครืนนนนนนนนน!

ค่ายกลป้องกันทั้งสามชั้น ที่เขาได้วางไว้รอบเรือนเงาจันทร์... พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะแตกสลาย! ไม่ได้มาจากการโจมตีโดยตรง... แต่มาจากแรงกดดันที่มองไม่เห็นซึ่งกำลัง "บีบอัด" เข้ามาจากภายนอก!

"อะไรกัน!?" เฟิงเจิ้น ที่กำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนรีบวิ่งออกมาด้วยความตกใจ!

เฟิงหลงลืมตาขึ้นในทันที! ดวงตาของเขาหรี่ลง... และเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

เขาสัมผัสได้... สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต! มันไม่ใช่แรงกดดันที่หนักอึ้งเหมือนของเต่าทมิฬ... ไม่ใช่แรงกดดันที่บ้าคลั่งเหมือนของเหลยป้าเทียน...

แต่มันคือแรงกดดันที่... "คมกริบ!"

คมกริบและเย็นเยียบ... ราวกับมีคมกระบี่นับหมื่นเล่มกำลังจ่ออยู่ที่ค่ายกลป้องกันของเขา! มันคือ "เจตจำนงแห่งกระบี่ (Sword Intent)" ที่บริสุทธิ์และทรงพลังจนน่าเหลือเชื่อ! มันไม่ได้พยายามจะทำลายค่ายกล... แต่มันกำลังจะ "ตัด" ผ่านมันเข้ามา!

"ท่านพ่อ! เข้าไปในเรือน! และอย่าออกมาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น!" เฟิงหลงตะโกนสั่งบิดา ก่อนจะทะยานร่างไปยังประตูทางเข้าของเรือนพัก!

เมื่อเขาไปถึง... เขาก็ได้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง... ยืนอยู่นิ่งๆ "นอก" ประตู...

เขาสวมเพียงอาภรณ์สีเทาเรียบง่าย... รูปร่างสูงโปร่ง... และมีใบหน้าที่เรียบเฉยจนดูราวกับคนขี้เซา... แต่ดวงตาของเขานั้น... กลับลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความบ้าคลั่งในการต่อสู้! บนหลังของเขาสะพายไว้ด้วยกระบี่ดาบใหญ่เล่มหนึ่งที่ห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าสีดำ... แต่ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากมันนั้น... รุนแรงจนทำให้อากาศรอบๆ ต้องบิดเบี้ยว!

เขาคือ สิงขวง! ราชันย์กระบี่คลั่ง! ศิษย์ในทำเนียบมังกรครามอับดับที่ ห้า!

"เจ้า...คือเย่เฟิงสินะ" สิงขวงเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้มองมาที่เขาโดยตรง แต่กลับมองไปยังค่ายกลป้องกันที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ "ค่ายกลป้องกันไม่เลว... แต่ยังเปราะบางเกินไป"

"เจ้าต้องการอะไร?" เฟิงหลงถามเสียงเย็น เขารู้สึกได้ถึงอันตรายถึงชีวิตจากชายคนนี้! พลังของมัน... อยู่ในระดับที่แตกต่างจากเหลยป้าเทียนโดยสิ้นเชิง!

"ข้ารึ?" สิงขวงหันมามองเขาช้าๆ... รอยยิ้มที่น่าขนลุกปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ข้าได้ยินมาว่า... มี 'อสูร' ตนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในสำนัก... อสูรที่สามารถกลืนกินเปลวไฟ... และมีร่างกายที่แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ... ข้าจึงได้เดินทางมา... เพื่อที่จะได้ 'เห็น' ด้วยตาของตัวเอง"

"และตอนนี้... เมื่อได้เห็นแล้ว..." เขากล่าวต่อ "ข้าก็รู้สึก... ผิดหวังเล็กน้อย"

คำพูดนั้นคือการยั่วยุที่ชัดเจนที่สุด!

"เจ้ายังอ่อนแอเกินไป" สิงขวงกล่าวเสียงเรียบ "แต่ในแววตาของเจ้า... ข้าเห็น 'บางสิ่ง' ที่น่าสนใจ... บางสิ่งที่อาจจะสามารถทำให้ข้า 'สนุก' ได้"

"ข้าไม่ชอบการลอบกัดในเงามืด... และไม่ชอบการต่อสู้ที่ต้องมาพะวงกับกฎเกณฑ์ที่น่ารำคาญ" เขาชี้ไปยังทิศทางของยอดเขาที่รกร้างและห่างไกลออกไป "อีกหนึ่งชั่วยาม... ที่ยอดเขาสิ้นเมฆา... ข้าจะรอเจ้า"

"หากเจ้าไม่มา..." รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น "...ข้าก็จะถือว่า... ค่ายกลป้องกันที่ 'เปราะบาง' ของเจ้า... คือคู่ต่อสู้ของข้าแทน... และข้าก็ไม่รับประกันว่า... คนที่อยู่ข้างใน... จะปลอดภัย"

มันคือคำขู่! คำขู่ที่เลือดเย็นและไร้ซึ่งทางเลือก!

"และหากเจ้ามา..." เจตจำนงแห่งกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกจากร่างของเขาอีกครั้ง! "...จงเตรียมใจที่จะตายซะ"

สิ้นเสียงพูด... โดยไม่รอคำตอบ... ร่างของสิงขวงก็หายวับไปกับตา... ทิ้งไว้เพียงแรงกดดันที่ยังคงค้างอยู่... และคำท้าทาย... ที่เฟิงหลงไม่อาจปฏิเสธได้

ณ ยอดเขาสิ้นเมฆา

เฟิงหลงมาถึงตามนัด... เขาไม่ได้บอกบิดาของเขา... และไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากอาจารย์... เพราะเขารู้ดีว่า... นี่คือบททดสอบที่เขาต้องเผชิญด้วยตนเอง!

สิงขวงยืนรออยู่แล้วบนลานกว้าง... เขามองมายังเฟิงหลงด้วยแววตาที่ลุกโชน

"เจ้ากล้ามาจริงๆ"

"ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าต้องหนี" เฟิงหลงตอบเสียงเย็น

"ดี" สิงขวงพยักหน้า "ข้าไม่ชอบพูดพร่ำทำเพลง... เริ่มกันเลย"

สิ้นเสียงพูด... โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ! ร่างของสิงขวงก็พลันหายไป!

เร็ว! เร็วอย่างเหลือเชื่อ!

เฟิงหลงเบิกตากว้าง! เขาใช้ "ก้าวพริบตาอสูรไร้เงา" เพื่อหลบหลีกในทันที!

แต่...

ฉึก!

เสื้อผ้าที่หัวไหล่ซ้ายของเขา... ถูก "บางสิ่ง" ตัดจนขาด! พร้อมกับรอยเลือดจางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนผิวหนัง!

เขาหลบไม่พ้น!

"น่าสนใจ..." สิงขวงปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่จุดเดิม... ในมือของเขาครานี้ปรากฏกระบี่ดาบใหญ่เล่มนั้นแล้ว... "ท่าร่างของเจ้าไม่เลว... แต่ยังช้าเกินไป"

เฟิงหลงรู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ไหลซึมออกมา! นี่คือความพ่ายแพ้ครั้งแรกของ "ก้าวพริบตา" ของเขา!

เขาไม่รอช้า! เขาต้องเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน!

เขาใช้ "หลอมเงา" ผสานเข้ากับ "ก้าวพริบตา"! และดีด "เข็มพิฆาตวิญญาณ" ที่รุนแรงที่สุดออกไป!

แต่สิงขวงกลับเพียงแค่ยืนนิ่ง... เขายกกระบี่ขึ้นมา... และ "ตวัด" ออกไปอย่างเรียบง่าย...

ฟุ่บ!

เข็มพิฆาตวิญญาณที่ไร้รูปและไร้เสียง... เมื่อปะทะเข้ากับเจตจำนงแห่งกระบี่นั้น... ก็พลันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง!

"อะไรกัน!?"

"จบแล้วรึ?" สิงขวงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง "น่าเบื่อสิ้นดี"

เขากำลังจะเก็บกระบี่... แต่ในตอนนั้นเอง... เฟิงหลงก็ได้รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย!

"เพลิงอสูรพิฆาต!"

เขาไม่ได้ใช้มันเพื่อโจมตี... แต่เขาใช้มันเพื่อ "เผาผลาญ" พลังชีวิตของตนเอง... และเปลี่ยนมันเป็นความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัด!

เขาทะยานเข้าใส่สิงขวง! และใช้ "อัสนีบาตอสูร" ที่รุนแรงที่สุด... ทุ่มสุดตัว!

มันคือการโจมตีที่ต้องแลกมาด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส!

สิงขวงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก! "น่าสนใจ!"

เขาไม่ได้ตั้งรับ... แต่กลับแทงกระบี่สวนกลับมา!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!

หมัดของเฟิงหลงปะทะเข้ากับคมกระบี่อย่างจัง! คลื่นพลังที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมาบนยอดเขาสิ้นเมฆาระเบิดออก!

ร่างของเฟิงหลงกระเด็นไปไกลราวกับเศษใบไม้! เขากระอักเลือดคำโตออกมากลางอากาศ! "เกราะอสูรราชันย์" ของเขาแตกร้าวอย่างรุนแรง! เขาบาดเจ็บสาหัสปางตาย!

แต่... ที่หน้าอกของสิงขวง... ก็ปรากฏรอยไหม้สีดำจางๆ ขึ้น... และที่มุมปากของเขา... มีหยดเลือดหยดหนึ่ง... ไหลซึมออกมา

เขาบาดเจ็บ... แม้จะเพียงเล็กน้อย... แต่มันก็คือความจริง!

สิงขวงยกนิ้วขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปาก... เขามองดูหยดเลือดนั้น... ก่อนจะเลียมัน... และแสยะยิ้มออกมา...

รอยยิ้มที่บ้าคลั่งและน่าสะพรึงกลัวที่สุด

"ยอดเยี่ยม... ยอดเยี่ยมมาก!" เขากล่าวด้วยความตื่นเต้น "ในที่สุด... ข้าก็ได้พบกับ 'ของเล่น' ที่น่าสนใจแล้ว"

เขาไม่ได้ซ้ำเติมเฟิงหลง... แต่กลับเก็บกระบี่เข้าฝัก...

"อีกสิบสี่วัน... ใน 'การประลองจัดอันดับครั้งใหญ่'... ข้าจะรอเจ้าบนเวที"

"จงแข็งแกร่งขึ้นซะ... แข็งแกร่งขึ้นจนสามารถทำให้ข้าต้องหลั่งเลือดได้มากกว่านี้..."

"...มิเช่นนั้น... การ 'เล่น' ของข้า... มันจะไม่สนุก"

สิ้นเสียงพูด... ร่างของเขาก็หายวับไปกับตา... ทิ้งไว้เพียงเฟิงหลงที่นอนจมกองเลือด... เผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ที่แท้จริงเป็นครั้งแรก... และคำท้าทายจากปีศาจ... ที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้