บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]

      หยางหนิงได้ยินต้วนชางไห่พูดดังนั้นก็รู้ว่าเขาน่าจะมองอะไรออกบ้างแล้ว ในใจของเขารู้ทันทีว่าตัวเขาเองน่าจะหลุดอะไรออกมาหากตัวเขายังฝืนปิดบังต่อไป มันจะยิ่งแย่

       ยิ่งคำพูดของต้วนชางไห่หยางหนิงตอนนี้กำลังเครียดว่าจะกำจัดอาการร้อนเหมือนไฟเผาของจุดตันเถียนนี้ได้อย่างไร

       เขารู้ที่จุดตันเถียนเป็นแบบนี้เพราะลมปราณภายในของเขาถึงแม้ลักษณะความแข็งแกร่งมันจะขึ้นอยู่กับกระดูก แต่ว่าเรื่องของกำลังภายในก่อนข้ามเวลามาเขาก็ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

       การดูดพลังมากักเก็บไว้ที่จุดตันเถียนหยางหนิงแทบไม่รู้เลยว่าจะเคลื่อนย้ายหรือว่าแก้ไขอย่างไร

       เขาฉลาดอยู่แล้วเขารู้ว่ากำลังภายในที่ดูดมามันจะไปทับอยู่ที่จุดตันเถียน หากไม่ทำอะไรไม่ดีก็ไม่มีอันตรายอะไร

       วรยุทธ์ของต้วนชางไห่ร้ายกาจมากต้องเคยฝึกเดินลมปราณมาแน่ๆ ตอนนี้สามารถเรียนรู้จากเขาได้

       แต่ว่าเรียนวิชาดูดพลังจากคนอื่นมาได้อย่างไรมันอธิบายไม่ได้จริงๆ หากตัวเขาเดาไม่ผิด ซื่อจื่อขององครักษ์เสื้อแพรไม่รู้วรยุทธ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องฝึกลมปราณ หากตัวเขามีวรยุทธ์นี้ ต้วนชางไห่จะต้องสงสัยแน่ๆ

       “ท่านอาต้วน ข้า...!” หยางหนิงกำลังคิดว่าจะแถต่อไปอย่างไร ต้วนชางไห่ยกมือขึ้นมาแล้วพูดว่า “ซื่อจื่อท่านนั่งลงก่อน!”

       หยางหนิงเห็นต้วนชางไห่สีหน้าจริงจังก็ไม่ได้ลังเล นั่งลงบนเก้าอี้ ต้วนชางไห่กำหมัดขึ้นมา จากนั้นซัดออกมาหยางหนิงตกใจ คิดในใจว่าหรือต้วนชางไห่จับอะไรได้หรือเปล่า ถึงได้ลงมือกับเขา เมื่อคิดว่าจะตอบโต้แต่ก็รู้ดีว่าหากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ เขาที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของต้วนชางไห่ หากต้วนชางไห่สงสัยเขาขึ้นมาจริงๆเขาก็จะตกอยู่ในอันตราย

       เขาข่มความตกใจของเขาเอาไว้ในใจ ต้วนชางไห่ซัดฝ่ามือไปที่หน้าอกของหยางหนิงหยางหนิงรู้สึกว่าร่างกายสั่นสะเทือน แต่ฝ่ามือที่ซัดมามันไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแถมยังรู้สึกสบายอีกต่างหาก

       ต้วนชางไห่ซัดฝ่ามืออย่หลายทีทุกครั้งก็จะซัดไปที่จุดถานจง จากนั้นก็เก็บมือ แล้วถามว่า “ซื่อจื่อ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

       หยางหนิงถอนหายใจพบว่าอาการร้อนดั่งไฟเผาหายไปแล้ว ลมปราณที่เคลื่อนไหวดังพายุที่จุดตันเถียนเองก็หายไปแล้วเหมือนกัน

       “ท่านอาต้วน ข้า...ข้าหายดีแล้ว!” หยางหนิงดีใจมาก คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ตัวเขากังวลต้วนชางไห่จะสามารถจัดการมันได้ในสองสามฝ่ามือเท่านั้นเขามืออาชีพจริงๆ ลงมือครั้งเดียวก็จัดการได้หมด

       ต้วนชางไห่ส่ายหน้า “ซื่อจื่อที่จุดตันเถียนของท่านมีลมปราณสะสมอยู่มาก ข้าเพียงแต่ซัดให้มันกระจายตัวชั่วคราวเท่านั้นมันเพียงแก้ปัญหาปลายเหตุหาใช่ต้นเหตุไม่”

       หยางหนิงตกใจมาก ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “งั้น...ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ?”

       ต้วนชางไห่อธิบายว่า “หากข้าเดาไม่ผิดจากชีพจรของท่านตอนนี้ ข้าว่าท่านไม่เคยฝึกฝนการเดินลมปราณมาก่อนกลุ่มกำลังภายในเมื่อครู่ ซื่อจื่อน่าจะดูดของคนอื่นมา”

       ยอดฝีมือก็คือยอดฝีมือ!

       หยางหนิงรู้สึกนับถือต้วนชางไห่มากขึ้นจากนั้นเขาก็พูดว่า “จริงๆ ข้าก็ไม่รู้ว่าลมปราณพวกนี้เข้ามาในร่างกายของข้าได้อย่างไร...!”

       “ซื่อจื่อท่านไม่จำเป็นต้องบอกข้าหรอกว่าพลังเทพแบบนี้มาได้อย่างไร”ต้วนชางไห่พูดขัดเขา “ซื่อจื่อท่านไม่เคยฝึกการเดินลมปราณมาก่อนแต่ตอนนี้ในร่างกายกลับมีพลังลมปราณอยู่มากอย่างน้อยก็มีประมาณยอดฝีมือระดับสามมันอันตรายมาก” เขาอธิบายต่อว่า “ปกติแล้วการกักเก็บลมปราณแบบนี้จะต้องฝึกดันมันออกมาจากด้านใน ค่อยๆ ฝึก โดยมากก็ฝึกกันสามถึงห้าปี มันยากมากที่จะเดินปราณให้วิ่งทะลุไปทั่วร่างกายต่อให้มีพรสวรรค์ ก็ต้องใช้เวลาหนึ่งปีในการฝึกการเดินลมปราณแบบนี้”

       หยางหนิงพยักหน้าเบาๆรู้ว่าการฝึกเดินลมปราณนั้นไม่ง่ายเลย

       “การฝึกเดินลมปราณมีหลายรูปแบบดังนั้นการเดินลมปราณก็จะแตกต่างออกไปตามรูปแบบของบุคคล” ต้วนชางไห่พูดอย่างจริงจังว่า“ก็เหมือนกับข้ากับฉีเฟิง ที่เคยฝึกการเดินลมปราณมาก่อนเพราะแวดล้อมในการฝึกของเราแตกต่างกันลมปราณในร่างกายของเราสองคนก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงลมปราณในร่างกายของข้าเป็นลมปราณที่ผสานไปกับชีพจรแต่หากลมปราณแบบนี้เข้าไปในตัวของฉีเฟิง มันก็จะเป็นอันตรายกับเขาโดยทันที”

       หยางหนิงเริ่มขมวดคิ้ว คิดในใจว่าลมปราณก็มีแบบนี้ด้วยหรือ

       “แต่ว่าหากเป็นยอดฝีมือที่ฝึกมานานต่อให้เป็นลมปราณที่ต่างกัน ก็สามารถปรับให้มันสมดุลได้ หากมีลมปราณสักสิบส่วนหลังจากปรับให้มันสมดุลแล้ว ก็สามารถเก็บลมปราณได้เจ็ดถึงแปดส่วนเก็บไว้ใช้เอง” ต้วนชางไห่พูดต่ออีกว่า“ตอนนี้ร่างกายของซื่อจื่อมีลมปราณเจ็ดแปดส่วนผสมกันอยู่ หากท่านฝึกพลังลมปราณสูงสุดก็สามารถปรับสมดุลให้กับตัวเองได้ แต่ตอนนี้...!” เขายิ้มแห้งแล้วพูดว่า“ตอนนี้ลมปราณในร่างกายของซื่อจื่อ...!”

       หยางหนิงเหงื่อเต็มหลัง เมื่อต้วนชางไห่อธิบายมาแบบนี้รู้ว่าลมปราณที่อยู่ภายในร่างกายของเขาตอนนี้เป็นอันตราย

       “ก็เหมือนกับคนที่ไม่เคยฝึกวิชาดาบ แต่จู่ๆก็ได้อาวุธเทพมาหนึ่งชิ้น อาวุธเทพมีอนุภาพไร้เทียมทาน...หากคนที่ใช้มันเป็นยอดฝีมือดาบแน่นอนว่ามันจะไร้เทียมทานมาก แต่ว่า...แต่ว่าหากตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่รู้วิธีใช้ในมันก็เป็นแค่มีดธรรมดาๆ เล่มหนึ่งเท่านั้น มิหนำซ้ำอาจจะทำร้ายตัวเองได้ซื่อจื่อเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่?” ต้วนชางไห่อธิบายอย่างจริงจัง

       “ท่านอาต้วน งั้น...งั้นข้าควรทำอย่างไร?” หยางหนิงรู้สึกหงุดหงิด“มีทางขับลมปราณพวกนี้ออกไปได้ไหม?”

       ต้วนชางไห่พูดว่า “มีเพียงวิธีเดียวแต่ว่าเราจะทำมันไม่ได้เด็ดขาด”

       “วิธีอะไร?” หยางหนิงรีบถาม

       ต้วนชางไห่พูดอย่างจริงจังว่า “ตัดเส้นเอ็นทิ้งทำลายจุดตันเถียน สลายกำลังภายในให้หมด”

       หา!

       หลังของหยางหนิงชุ่มไปด้วยเหงื่อ รีบปฏิเสธวิธีนี้ต่อให้ไม่รู้วิชากำลังภายใน แต่เมื่อพูดแบบนี้แล้ว มันก็ทำให้คนตกใจพอสมควร

       “เมื่อทำลายจุดตันเถียนไปแล้วก็จะฝึกวรยุทธ์ไม่ได้อีก ดังนั้นวิธีนี้ใช้ไม่ได้เด็ดขาด” ต้วนชางไห่พูดว่า “นอกจากนี้หรือไม่อาจจะ....อาจจะมีอีกคนที่สามารถดูดพลังภายในของยอดฝีมือได้อย่างซื่อจื่ออีกคนก็ได้ที่สามารถดูดพลังที่จุดตันเถียนออกจากตัวท่านได้”

       หยางหนิงคิดว่าพลังเทพหกประสานนั้นมาจากวังห้าพิษก็ไม่รู้ว่าคนของวังห้าพิษมีคนที่ฝึกฝนวิชานี้หรือไม่หากมีคนในวังห้าพิษที่ฝึกพลังเทพหกประสานจนสำเร็จแล้ว ตัวเขาจะไปหาก็ไม่ได้อยู่ดีเพราะถ้าวังห้าพิษรู้ว่าเขาฝึกพลังเทพหกประสานจนสำเร็จ ก็น่าจะดูดทั้งพลังกับชีวิตของเขาไปด้วยพร้อมกัน

       “ซื่อจื่ออย่าเพิ่งร้อนใจไป” เห็นหยางหนิงสีหน้าเคร่งเครียดต้วนชางไห่พูดว่า “ข้าจะหาวิธีช่วยท่าน แต่จะใจร้อนไม่ได้ ซื่อจื่อลมปราณที่อยู่ในจุดตันเถียนของท่านมีไม่น้อยไม่มีการปรับลมปราณให้สมดุลอะไรทั้งนั้น ดังนั้นตอนนี้มันถูกกักอยู่ที่จุดตันเถียนแต่ก็ยังถือว่าโชคดี เพราะจุดตันเถียนเป็นสถานที่กักเก็บพลังลมปราณอยู่แล้วเพราะฉะนั้นตอนนี้ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิต หากลมปราณกลุ่มนี้ถูกกักเก็บไว้ที่อื่นชีพจรของท่านคงจะระเบิดนานแล้ว”

        หยางหนิงจับแขนของต้วนชางไห่แล้วพูดว่า “ท่านอาต้วน ท่านต้องรีบหาวิธีนะ ข้าไม่อยากตายเพราะลมปราณระเบิด”

       “ซื่อจื่อไม่ต้องกลัว” ต้วนชางไห่คิดว่าหยางหนิงแค่ตกใจก็เลยพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าจะต้องหาวิธีให้ได้ จริงสิ ซื่อจื่อ ก่อนที่จะหาวิธีการปรับสมดุลลมปราณจนเจอท่านห้ามไปดูดพลังของใครอีก ตอนนี้ลมปราณที่จุดตันเถียนของท่านมันน่ากลัวมากหากเพิ่มหนึ่งส่วน ก็อันตรายเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน จำเอาไว้ให้ดีนะ”

       หยางหนิงค่อยๆ พยักหน้า ต้วนชางไห่พูดมาแบบนี้เขารู้สึกว่าจุดตันเถียนก็เหมือนก้อนหินก้อนหนึ่ง จากนั้นก็ถามว่า “ท่านอาต้วนหรือว่าท่านจะสอนการปรับลมมปราณแบบง่ายๆ ให้ข้า ให้ข้าลองดู”

       “ไม่ได้เด็ดขาด” เสียงของต้วนชางไห่จริงจังมาก“ซื่อจื่อ ข้าได้จับชีพจรของท่านดูแล้ว ชีพจรในร่างกายของท่านส่วนใหญ่ลมปราณยังไม่เคลื่อนผ่านหากปรับสมดุลลมปราณตอนนี้ มันอันตรายเกินไป ท่านจะควบคุมลมปราณไม่ได้มันจะก่อให้เกิดอันตรายถึงชีวิต อย่างเบาพิการ อย่างหนักก็ตาย จำไว้ก่อนที่จะเจอวิธีแก้ ห้ามเดินลมปราณอีกเด็ดขาด”

       ต้วนชางไห่พูดด้วยความจริงจัง น้ำเสียงไม่มีความลังเลเลยหยางหนิงเข้าใจดีว่าต้วนชางไห่หวังดีกับเขา ก็เลยพยักหน้าแล้วพูดว่า “ข้าจะจำไว้”

       ต้วนชางไห่ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “เมื่อถึงตอนเช้าเราจะไปที่สุสานจงหลิงกัน พรุ่งนี้จะต้องเหนื่อยทั้งวันแน่ๆซื่อจื่อท่านรีบพักผ่อนเถิด เราจะเฝ้าอยู่ด้านนอก” เขาไม่พูดมากจากนั้นก็ขอตัวออกไป

       ตอนนี้ที่หน้าประตูมีเพียงฉีเฟิงแค่คนเดียวเท่านั้นเมื่อเห็นต้วนชางไห่ออกมา ก็ถามด้วยเสียงเบาๆ ว่า “เหล่าจ้าวออกไปสำรวจรอบๆ เรือนรับรองพี่ต้วน ซื่อจื่อเป็นอย่างไรบ้าง?”

       “ไม่เป็นอะไรมาก” ต้วนชางไห่มองแล้วพูดเบาๆว่า “เจ้าเองก็รู้ใช่ไหม?”

       ฉีเฟิงพยักหน้าเบาๆหลังจากนั้นก็เดินเข้ามากระซิบข้างหูต้วนชางไห่ว่า “ข้าจับดูชีพจรของนักฆ่าคนนั้นในตัวของเขาไม่มีลมปราณเหลืออยู่ แต่สายตาของซื่อจื่อ หากเดาไม่ผิดคนที่ดูดลมปราณไปไม่ใช่เจ้านักฆ่านั่น แต่เป็นซื่อจื่อ!”

       “เรื่องนี้จะแพร่งพรายออกไปไม่ได้” ต้วนชางไห่เสียงเข้ม

       “ข้าไม่ได้โง่นะ” ฉีเฟิงยิ้มเบาๆจากนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พี่ต้วน ท่านซื่อจื่อฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่เมื่อไหร่?เราอยู่ในจวนมาก็หลายปี เห็นซื่อจื่อมาตั้งแต่เด็กแต่ไม่เคยเห็นเขาฝึกวรยุทธ์เลยนะ ฆ่าไก่สักตัวก็ไม่เป็น” แล้วหยุดไปแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงไปอีกว่า “วรยุทธ์ของซื่อจื่อ ข้าเองก็ไม่เคยเห็นทำไมในโลกนี้ถึงมีพลังเทพที่สามารถดูดลมปราณคนได้ล่ะ?”

       “เจ้าไม่เคยได้เห็น แต่ใช่ว่าจะไม่มี” ต้วนชางไห่พูดว่า“เหนือฟ้ายังมีฟ้า บนโลกใบนี้มีเรื่องแปลกอีกมากมายสิ่งที่เจ้าไม่เคยเห็นมีอีกเยอะ” แล้วเหลือบไปมองฉีเฟิง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ข้าเห็นซื่อจื่อเป็นแบบนี้เหมือนว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าฝึกวิชาดูดลมปราณ หากข้าเดาไม่ผิด ตอนที่เขาฝึกคนที่ถ่ายทอดวิชานี้เขาน่าจะไม่ได้บอกความจริงกับเขา...!”

       “ถ่ายทอดวรยุทธ์?” ฉีเฟิงตกใจ “พี่ต้วนท่านบอกว่า ซื่อจื่อ...พลังของซื่อจื่อมีคนถ่ายทอดให้งั้นหรือ?”

       “เจ้าคิดว่าซื่อจื่อเป็นวรยุทธ์นี้มาตั้งแต่เกิดหรืออย่างไร?”ต้วนชางไห่พูดกับฉีเฟิงด้วยน้ำเสียงไม่ดีเท่าไร “พลังพิสดารขนาดนี้ก็ต้องมีคนแอบถ่ายทอดให้น่ะสิ แถมยังบอกให้ซื่อจื่ออย่าบอกเรื่องนี้กับใครด้วยดังนั้นเราก็เลยไม่รู้อะไรเลย”

       ฉีเฟิงยิ่งสงสัยหนัก “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?แต่ว่าใครจะแอบถ่ายทอดวรยุทธ์ให้กับซื่อจื่อ จวนองครักษ์เสื้อแพรของเราก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครมี...!” เมื่อเขาพูดถึงตรงนี้ เสียงก็หยุดไป ร่างกายเริ่มสั่นเทาสายตามีความตกใจอย่างมาก จ้องไปที่ต้วนชางไห่ แล้วพูดด้วยเสียงสั่นๆ ว่า “พี่...พี่ต้วน หรือว่าท่านหมายถึง จะเป็น...เป็นท่าน...ท่าน...!”

       “อาจจะเป็นเขาจริงๆ ก็ได้!” ต้วนชางไห่พูดขัดขึ้นมา สายตาดูมีความตื่นเต้นแฝงอยู่ “หากเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆองครักษ์เสื้อแพรของเราไม่ตกต่ำแน่นอน!”