มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันต่อมา

บริเวณหน้าห้องบอสยังคงเงียบสงบ

ประตูหินขนาดใหญ่ยังเปิดค้างอยู่เช่นเดิม

ไม่มีใครคิดจะเข้าไปในตอนนี้

หลังจากการต่อสู้สองครั้งที่ผ่านมา ทุกคนรู้แล้วว่าบอสด้านในแข็งแกร่งเกินกว่าจะฝืนเข้าไปโดยไม่มีแผน

นัทนั่งอยู่บนพื้นข้างมาร์โก

สายตาของเขาเหลือบไปยังหลุมเล็ก ๆ ที่เกิดจากการทดลองเมื่อคืน

มาร์โกมองตาม

“ยังคิดเรื่องนั้นอยู่?”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

“จะลองอีก?”

“ลองแน่”

มาร์โกหยุดไปครู่หนึ่ง

“กลางวัน”

นัทหันมามอง

“ผมรู้น่า”

“เมื่อคืนทุกคนเกือบคิดว่าบอสออกมาแล้ว”

นัทหัวเราะแห้ง ๆ

“ผมไม่ได้ตั้งใจให้เสียงดังขนาดนั้น”

มาร์โกส่ายหน้า

“นายไม่เคยตั้งใจ”

หลังจากทุกคนกินอาหารและพักจนเรียบร้อย

นัทหยิบง้าวขึ้นมา

เขากำลังจะเดินออกไปยังพื้นที่โล่ง

แต่ไคเรียกไว้ก่อน

“นัท”

นัทหันกลับ

“ครับ?”

“วันนี้ลองอย่างอื่น”

นัทเลิกคิ้ว

“อะไรครับ?”

ไคไม่ได้ตอบ

เขาเดินออกไปยังพื้นที่ว่าง แล้วหยุดอยู่ห่างจากกลุ่มพอสมควร

“ดู”

นัทกับมาร์โกมองตาม

ไคย่อตัวลงเล็กน้อย

จากนั้น—

ฟึ่บ!

ร่างของเขาพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ไม่ได้มีแสง

ไม่มีคลื่นพลัง

ไม่มีท่าทางซับซ้อน

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ไปอยู่ห่างออกไปหลายเมตร

นัทหรี่ตา

เขามองพื้นตรงจุดที่ไคเพิ่งยืน

แล้วมองขาของไค

เมื่อครู่...

เขาสัมผัสได้ถึงการไหลของปราณ

มันไหลลงไปยังขาในช่วงสั้น ๆ

จากนั้นถูกปล่อยออกพร้อมกับจังหวะถีบพื้น

นัทพึมพำ

“ส่งปราณไปที่ขา...”

ไคหันกลับมา

“ถูก”

มาร์โกถาม

“เพื่อเพิ่มความเร็ว?”

ไคส่ายหน้า

“อย่าเพิ่งคิดว่ามันคือการเพิ่มความเร็ว”

เขาเดินกลับมา

“คิดว่ามันคือการเพิ่มแรงส่ง”

นัทมองเขา

“ต่างกันยังไง?”

“ถ้านายต้องการวิ่งเร็วขึ้นตลอดเวลา นั่นเป็นอีกเรื่อง”

ไคชี้ลงไปที่พื้น

“แต่สิ่งที่ฉันทำเมื่อกี้ คือส่งปราณไปเสริมแรงในจังหวะที่เท้าถีบพื้น”

“ปราณไม่ได้ไหลอยู่ที่ขาเต็มกำลังตลอดเวลา”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช้เฉพาะจังหวะที่ต้องการแรง”

“ใช่”

ไคตอบ

“มันเป็นพื้นฐาน ไม่ใช่วิชาพิเศษ”

นัทนิ่งไป

คำว่า พื้นฐาน ทำให้เขาคิดถึงเรื่องเมื่อคืนทันที

ถ้าสิ่งนี้เป็นเพียงพื้นฐาน...

เขาก็สามารถลองทำเองได้เหมือนกัน

“ผมลอง”

นัทเดินออกไป

มาร์โกพูดตามหลังทันที

“เบา ๆ”

นัทหันกลับมา

“รู้แล้วครับ”

“ฉันพูดไว้ก่อน”

“ครับพี่”

นัทหันกลับไป

เขายืนอยู่ในตำแหน่งเดิม

หลับตาลงเล็กน้อย

ปราณเริ่มไหลผ่านร่างกาย

คราวนี้เขาไม่ได้ส่งมันไปที่ง้าว

เขาค่อย ๆ นำมันลงต่ำ

ผ่านลำตัว

เข้าสู่ขาทั้งสองข้าง

ความรู้สึกอุ่นไหลลงมาจนถึงฝ่าเท้า

นัทสูดหายใจ

กดเท้าลงกับพื้น

แล้วถีบออก

ปัง!

ร่างของเขาพุ่งออกไปทันที

เร็วเกินกว่าที่คิด

“เฮ้ย!”

นัทพยายามหยุด

แต่แรงส่งยังมากเกินไป

เขาไถลไปกับพื้นหลายเมตร ก่อนหมุนตัวกลับและตั้งหลักได้

ฝุ่นลอยขึ้นเล็กน้อย

นัทหันกลับมา

มาร์โกยืนกอดอกมองอยู่

“เบามาก”

นัทนิ่ง

“ผมลดแล้วนะ”

ไคหัวเราะ

“สำหรับนาย นั่นยังไม่พอ”

นัทมองขาตัวเอง

ก่อนพยักหน้า

“เพราะร่างกายของผมด้วย?”

ไคพยักหน้า

“ใช่”

เขามองนัท

“อย่าดูแค่ปริมาณปราณ”

“แรงที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นขึ้นอยู่กับร่างกายของนายด้วย”

นัทพยักหน้า

เขาเริ่มเข้าใจ

ครั้งที่สอง

นัทลดปริมาณปราณลง

ฟึ่บ!

คราวนี้เขาพุ่งไปเพียงไม่กี่เมตร

และสามารถหยุดได้ทันที

เขาหันกลับมา

“แบบนี้?”

ไคพยักหน้า

“ดีขึ้น”

ครั้งที่สาม

นัทลดลงอีกเล็กน้อย

ผลที่ออกมาแทบไม่ต่างจากการก้าวปกติ

ครั้งที่สี่

เขาเพิ่มขึ้นเพียงนิดเดียว

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่ยังควบคุมได้

นัทเริ่มทดลองซ้ำ

มากขึ้น

น้อยลง

มากขึ้นอีกนิด

เขาไม่ได้พยายามทำให้เร็วที่สุดอีกแล้ว

แต่กำลังหาว่า

ปราณเท่าไหน ให้แรงส่งเท่าไหน

มาร์โกเดินออกมา

“ฉันลองบ้าง”

นัทถอยออกไป

“ครับ”

มาร์โกยืนสงบนิ่ง

เขาไม่ได้รวบรวมปราณจำนวนมาก

เพียงปล่อยให้มันไหลลงไปยังขาอย่างต่อเนื่อง

จากนั้น—

ฟึ่บ!

ร่างของเขาพุ่งไปข้างหน้า

ระยะไม่ไกล

แต่หยุดได้อย่างนุ่มนวล

มาร์โกลองอีกครั้ง

คราวนี้เปลี่ยนทิศทางทันทีหลังจากเท้าลงพื้น

ฟึ่บ!

ซ้าย

ฟึ่บ!

ขวา

จากนั้นหยุด

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง

“พี่ใช้มันเปลี่ยนตำแหน่งมากกว่า”

มาร์โกพยักหน้า

“เหมาะกับฉันมากกว่า”

นัทคิดตาม

ก็จริง

เขาใช้ง้าว

การพุ่งเข้าไปประชิดอย่างรวดเร็วมีประโยชน์กับเขามาก

แต่มาร์โกใช้มีดและเงา

การเปลี่ยนตำแหน่งเพียงเล็กน้อยอาจมีค่ามากกว่าการพุ่งตรง ๆ

นัทมองพี่ชาย

“ถ้าพี่ใช้พร้อมกับเงาล่ะ?”

มาร์โกหยุด

เขาหันกลับมามองนัท

นัทเริ่มยิ้ม

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไร”

“งั้นลองไหม?”

“ไม่ตอนนี้”

“ทำไม?”

“เพราะนายเพิ่งลองแล้วเกือบไถลชนกำแพง”

นัทเงียบ

“...ก็จริง”

ไคหัวเราะเบา ๆ

ทั้งสองฝึกต่อไปเรื่อย ๆ

ไม่มีหน้าต่างระบบปรากฏขึ้น

ไม่มีข้อความแจ้งเตือน

ไม่มีชื่อสกิลใหม่

ไม่มีระดับเพิ่มขึ้น

มันเป็นเพียงการควบคุมปราณธรรมดา

แต่สำหรับนัทกับมาร์โก มันกลับเป็นสิ่งใหม่

นัทเริ่มเข้าใจว่า

ถ้าต้องการออกแรงจากขา

เขาไม่จำเป็นต้องรอให้ระบบมีสกิลขึ้นมาให้กด

เขาสามารถส่งปราณไปยังขาเองได้

และมาร์โกก็เริ่มเข้าใจเช่นเดียวกัน

เขาสามารถใช้การเคลื่อนที่พื้นฐานนี้ร่วมกับรูปแบบการต่อสู้ของตัวเองได้

โดยไม่จำเป็นต้องใช้สกิลทุกครั้ง

ช่วงบ่าย

นัทหยิบง้าวขึ้นมา

เขาลองใช้แรงส่งจากเท้าอีกครั้ง

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งเข้าไปข้างหน้า

ง้าวถูกยกขึ้น

จากนั้นฟันลง

ตูม!

ก้อนหินด้านหน้าถูกฟันแตก

นัทหยุด

มองก้อนหิน

แล้วมองเท้าของตัวเอง

มาร์โกเดินเข้ามา

“เป็นยังไง?”

“ดี”

นัทตอบ

“ถ้าใช้แรงส่งก่อน แล้วค่อยโจมตี มันช่วยให้เข้าระยะเร็วขึ้น”

มาร์โกพยักหน้า

“แต่ต้องระวัง”

“รู้ครับ”

นัทหมุนง้าวในมือ

“ถ้าใช้มากเกินไป ก็เสียปราณโดยไม่จำเป็น”

ไคที่ยืนอยู่ไม่ไกลพยักหน้า

“ตอนนี้นายเริ่มเข้าใจแล้ว”

นัทมองเขา

“มันต่างจากการกดสกิลจริง ๆ”

ไคไม่ได้ตอบ

เพียงมองเขา

นัทเองก็ไม่ได้พูดต่อ

เพราะตอนนี้เขาเริ่มเห็นความแตกต่างนั้นด้วยตัวเองแล้ว

ช่วงเย็น

ทั้งกลุ่มกลับมานั่งพักบริเวณหน้าห้องบอส

ประตูหินยังเปิดค้างอยู่

ความมืดด้านในยังคงนิ่งสนิท

นัทมองมันอยู่พักหนึ่ง

มาร์โกถาม

“ไม่เข้าไป?”

นัทส่ายหน้า

“ยังครับ”

มาร์โกมองน้องชาย

“วันนี้ไม่อยากลองแล้ว?”

“อยาก”

นัทตอบตรง ๆ

“แต่ยังไม่ถึงเวลา”

มาร์โกพยักหน้า

ครั้งนี้เขาไม่ได้แย้ง

ทั้งสองรู้ดีว่า การเข้าไปอีกครั้งในตอนนี้คงไม่ต่างจากครั้งก่อนมากนัก

นัทยกเท้าขึ้นเล็กน้อย

ลองส่งปราณลงไป

ฟึ่บ

เท้าขยับไปข้างหน้าเพียงนิดเดียว

เขาหยุด

มองมัน

ก่อนยิ้มบาง ๆ

เมื่อก่อน...

ถ้าอยากเคลื่อนที่เร็วขึ้น

เขาจะนึกถึงสกิล

ถ้าอยากโจมตีแรงขึ้น

เขาจะนึกถึงสกิล

แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้แล้วว่า

พลังบางอย่างไม่จำเป็นต้องมีชื่อ

และไม่จำเป็นต้องรอให้ระบบมอบให้

เพียงแค่รู้ว่า...

ควรใช้มันอย่างไร ก็พอ.