ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

          อี้เฉินปรายตาลงไปเบื้องล่าง ในกรอบสายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยอายสังหารโหมลุก อย่างบ้าคลั่ง จับจ้องสายตาไปที่ คุณชายจางอู๋จี้ แห่งเผ่าอสูรฟ้า อย่างไม่วางตาด้วยสายตาเย็นเยียบ ประหนึ่ง ว่าช่วงเวลาแห่งความตายของเจ้าได้มาถึงแล้ว

          คุณชายจางอู๋จี้ เขาบาดเจ็บอยู่ไม่น้อยผู้ติดตามของเขาตายตกไปจนสิ้น ประกายตา อดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น ไม่คิด เพียงไม่ถึง1ชั่วยาม ทุกๆ อย่างจะกลับตาลปัตรเฉกเช่นนี้ จากผู้ล่าสังหาร กลับกลายเป็นเหยื่ออันโอชะเสียแทน ครั้นเห็นสายตาที่ชายหนุ่มผมขาวจ้องมองมาที่ตัวเขา

           "เจ้า! เจ้า! ช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ถึงกับคิดจะฆ่าสังหารตัวข้าเลยงั้นหรือ ..เจ้าคิดให้ดีหากเจ้าฆ่าสังหารข้า เจ้าจะต้องรับโทสะของเผ่าอสูรฟ้า แม้แต่เผ่าสงครามก็พลอยจะเดือดร้อนไปด้วย" คุณชายจางอู๋จี้ ที่บาดเจ็บไม่น้อยเขากล่าวคำพูด ข่มขู่ในทันที ทว่าใบหน้าที่ซีดเผือดไม่อาจ ปิดบังความหวาดกลัวที่มีต่อ ชายหนุ่มผมขาวไว้ได้ ก่อนยันต์ขอความช่วยเหลือ จะถูกเขาโยนขึ้นแหวกท้องฟ้า  ผ่าแยกมิติ ออกไป

            อี้เฉินยกยิ้มกว้าง "นี่สินะคือเผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ ทั้ง5 ของทวีปทางเหนือ ทีเจ้าคิดฆ่าสังหารพวกเรา พวกเราได้แต่หนีหัวซุกหัวซุน แต่เป็นทีเจ้าถูกไล่ล่า เจ้ากลับใช้เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ของเจ้ามาข่มขู่ข้า ทว่ามันไม่ได้ผลกับข้าหรอก" ฉับพลันที่อี้เฉินกล่าวคำพูดเสร็จสิ้น เขาพุ่งปราดออกไปอย่างรวดเร็ว มาปรากฏด้านหน้า คุณชายจางอู๋จี้ ในเสี้ยววินาที หอกเลือดถูกสร้างขึ้นมาอยู่ในมือของเขาอย่างฉับพลัน ก่อนหวดฟาดออกไปด้านหน้า อย่างบ้าคลั่ง

          "เจ้าเกร็งคอให้ดีละ คุณชายจางอู๋จี้" ฉับพลันเสียง"ปัง"ก็ดังออกมากึกก้อง ร่าง คุณชายจางอู๋จี้ รอยกระเด็นออกไปไกล ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ครั้นโดนหอกเลือด อี้เฉินหวดฟาดอย่างแรง ส่งผลให้กายาที่ปริแตก เกิดรอยแตกร้าวลุกลามไปทั่วกายา

          "เจ้า! เจ้า! ช่างรนหาที่ตายนัก " คุณชายจางอู๋จี้ เขาไม่เคยอยู่ในสภาพที่น่าอดสูเช่นนี้มาก่อน ครั้นเห็นร่างกายของเขา เริ่มที่จะรับการโจมตีไม่ไหวอีกต่อไป หากเขายังคงรอความช่วยเหลือเฉกเช่นนี้ เกรงว่าชีวิตน้อยๆ ของเขาคงจะตาย ก่อนความช่วยเหลือจะมาถึงเป็นแน่

           "ข้าฝากไว้ก่อน หากเจอกันคราหน้า หัวของเจ้าจะเป็นของข้า" คุณชายจางอู๋จี้ ครั้นยันกาย เอ่ยวาจาเสร็จสิ้น เขาแปรงกายาเป็นสัตว์อสูรฟ้า รูปร่างคลับคล้ายคลับคลาหงส์เพลิง ทว่าความเร็วนั้นมีมากไม่น้อย โบกสะบัดปีกสีฟ้าครามออกกว้าง ก่อนจะพุ่งทะยานหลบหนีออกไป ด้วยความปราดเปรียว เสียงลมโหมซัด ขณะที่มันกระพือปีกแหวกอากาศออกไปหวีดแหลม

             อี้เฉินครั้นเห็น ศัตรูของเขาคิดจะหนี จากตัวเขาไปด้วยความเร็วรี่ เขาหันไปมองที่ ยี่ผิงในทันที ครั้นนางเห็นสายตาอี้เฉิน ประหนึ่งต้องการคำยืนยันจากตัวนาง ก่อนนางจะถอนหายใจออกมายาว แล้วพยักหน้าให้ชายหนุ่ม

             อี้เฉินครั้นได้รับคำยืนยันจากนาง เขาหันกลับไปจ้องมอง คุณชายจางอู๋จี้ที่หนีออกไปในฉับพลัน ก่อนหอกเลือด ในมืออี้เฉินจะค่อยๆ อัดแน่นไปด้วยอายความชั่วร้าย ปราณพลังที่ล้นทะลักทลาย สั่นไหวออกมาไม่หยุด ส่งระลอกคลื่น เสียง"ปัง"ดังออกมาไม่ขาด

             คุณชายจางอู๋จี้ ครั้นรู้สึกถึงจิตสังหารที่ส่งออกมาหาเขาแต่ไกล เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา ปีกที่กลางออกกว้างกระพือปีก ออกไปในทิศทางด้านหน้า ด้วยความสบายใจไม่ว่าอย่างไร หอกนั้นก็ไม่อาจแทงโดนร่างเขาได้ เนื่องด้วยมันไกลจากตัวเขามากเกินไป เขาคิดเช่นนั้นได้ไม่กี่ลมหายใจ ..จู่ๆ จิตวิญญาณภายในร่างของเขา ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งมันเตือนตัวเขาอยู่ ทว่ามันก็สายเกินไป ครั้นปรายตาออกไปมองชายหนุ่มผมขาว

             อี้เฉินก็มาปรากฏไม่ห่างตัว คุณชายจางอู๋จี้ มากนักในฉับพลัน แม้ริมฝีปากจะกระอักเลือดออกมาไม่หยุดก็ตาม ครั้นสำแดงวิชาเคลื่อนที่ อย่างวิชามังกรทะยานนภา ทำให้กายาของเขาต้องแบกรับภาระหนักอยู่ไม่น้อย มันแทบจะเป็นการก้าวพริบตา ในฉับพลัน ก่อนหอกเลือดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอายความชั่วร้าย ปราณพลังที่ล้นทะลักทลายจะพุ่งปราดออกมา ราวกับศรแสงที่ถูกยิง เสียงดังหวีดแหลมดังออกมากู่ก้อง ทางที่หอกเลือด ผ่านแหวกอากาศ ออกจนกว้าง มาพร้อมเสียงปังดังออกมาไม่ขาดสาย

              คุณชายจางอู๋จี้ ครั้นเห็นในกรอบสายตา หอกเลือดพุ่งออกมาด้วยอายความชั่วร้าย พุ่งปราด มาที่ตัวเขาอย่างฉับพลัน หมายมั่นจะฆ่าสังหารเขาลง เขาไม่อยากเชื่อภาพเบื้องหน้าที่เห็น

           "ไม่!ไม่! เป็นไปไม่ได้" ครั้นคุณชายจางอู๋จี้ เห็นร่างของเขา ปริแตกลุกลามออกไปทั่วกายา ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ช้าๆ ตัวเขา อดไม่ได้ที่เขาจะคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น ทว่าแววตากับเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่จำยอม ที่จะให้มันจบลงเฉกเช่นนี้ ทว่ายามนี้เขาจะทำอะไรได้ เมื่ออยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ทำได้เพียงสบถด่าอี้เฉิน ออกมาเท่านั้น "เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ไม่ช้าเผ่าพันธุ์ของข้าจะต้องแก้แค้นให้ข้าอย่างแน่นอน ข้าจะล่วงหน้าไปรอเจ้าภายในยมโลก แต่เจ้าอย่าหวังว่าจะได้อยู่สบายอีกต่อไป"

            อี้เฉินเช็ดเลือดริมฝีปากออกได้ เขาส่ายหัวน้อยในทันที "หากเจ้าคิดจะฆ่าสังหารใครเจ้าควรจะเตรียมใจถูกฆ่าสังหารไว้ด้วย" ครั้นร่างคุณชายจางอู๋จี้ สลายหายไปจนสิ้น อี้เฉินดึงแหวนมิติ ของคุณชายจางอู๋จี้ เข้ามาตรวจดูในทันที ครั้นเห็นว่าภายในไม่มีสิ่งใดล้ำค่ามากมาย มีเพียงขนนกแท้ของ สัตว์อสูรฟ้าเท่านั้น ก่อนอี้เฉินจะเก็บมันเข้าไปภายในทะเลความรู้ ถอนหายใจออกมายาว เสียดายอยู่ไม่น้อย "ช่างน่าเสียดายนักของล้ำค่าภายในทะเลความรู้ของเขาคงมีไม่น้อย พลันต้องมาสูญสลาย จากการตายตกไปเสียนี่"

            อี้เฉิน เขาไม่คิดรั้งรอ อยู่สถานที่แห่งนี้อีกต่อไป ไม่ช้าสถานที่แห่งนี้ คงจะวุ่นวายเต็มไปด้วยอายสังหาร ที่โหมซัดอย่างบ้าคลั่ง เนื่องด้วยยันต์ขอความช่วยเหลือ คงจะทำให้สถานที่แห่งนี้ กลายเป็นพื้นที่ ที่หมู่ชนบ้าคลั่งที่สุดก็เป็นได้ แม้แต่อี้เฉินยังไม่อาจครุ่นคิด คาดเดา โทสะที่บ้าคลั่งของพวกเขา

             ครั้นอี้เฉินคิดเช่นนั้นได้เขาบินทะยานไปรวมกลุ่มกับยี่ผิง ในทันที ก่อนจะเดินทางต่อไปหมายมั่นจะส่งยี่ผิงให้ถึงเผ่าสงคราม ด้วยตัวของเขาเอง แม้แววตาอี้เฉินจะเต็มไปด้วยความอิดโรย บาดเจ็บอยู่ไม่น้อยก็ตาม

หญิงสาวไต่ถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนผ่อนความเร็วมาพยุงร่างอี้เฉิน เดินทางไปพร้อมกัน "เจ้าพักก่อนดีหรือไม่ อี้เฉิน กายาของเจ้าปริแตกไม่น้อยเลย หากเจ้ายังฝืนใช้กายาเกรงว่า อาการบาดเจ็บของเจ้าจะลุกลามอาจตายตกได้"

อี้เฉิน ส่ายหัวน้อย "เรายังไม่พ้นขีดอันตราย อย่างไรข้าจะส่งท่านให้ถึงเผ่าสงครามก่อน ก่อนที่ข้าจะจากไปอย่างสบายใจ"

ยี่ผิงครั้นนางได้ยินทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ มาพร้อมเสียงชิเล็ดลอดออกมาตามไรฟัน "เจ้าจะรีบไปไหนนักหนาเล่า อี้เฉินอยู่พักที่เผ่าพันธุ์ของข้าก่อนก็ได้"

         อี้เฉินยืนกรานด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ข้าไม่อยากทำให้เผ่าของเจ้าต้องเดือดร้อน หากข้าส่งเจ้าถึงสถานที่ปลอดภัยเมื่อใด ข้าจะจากไปทันที" สิ้นเสียงคำพูดของอี้เฉิน ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ..ยี่ผิงก็ไม่ได้เอ่ยพูดสิ่งใดอีกต่อไป แม้ในใจลึกๆ จะรู้สึกเจ็บปวดน้อยๆ ที่ต้องจากลากันก็ตาม

...พวกเขาเร่งการเดินทางไปถึง2วันเต็ม ไร้ซึ่งผู้ใดขัดขวาง ครั้นเมื่อเข้าใกล้เขตชายแดนเผ่าสงคราม ทว่าก็รับรู้ถึงปราณพลังที่บ้าคลั่ง โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง เสียดแทงออกไปทั่วทิศ ร้องคำราม ครวญคราง ออกมากู่ก้อง โหยหวน ราวกับมวล อสูรร่ำไห้ จนป่าเยือกแข็งอเวจี ดูน่าหวาดกลัวไปหลายสิบเท่า

          อี้เฉินได้แต่ถอนหายใจออกมายาว หากพวกเขาตรวจสอบไม่ช้าตัวตนของเขาคงได้ถูกเปิดเผย สู่โลกภายนอกเป็นแน่ ก่อนอี้เฉิน กับ ยี่ผิง จะมาหยุดอยู่ด้านหน้า มิติ ทางเข้าเผ่าสงคราม ที่เต็มไปด้วยเหล่าทหารเฝ้าอารักขาดูแล

         "นั่น!! นั่น!! คุณหนูยี่ผิง นางยังไม่ตาย ..รีบเข้าไปส่งข่าวบอกกล่าว ผู้นำเผ่า เร็วเข้า" บุรุษวัยกลางคนกล่าวคำพูดออกมาด้วยความตกใจ ครั้น รับรู้ป้ายหยกของผู้ติดตามนางแตกสลาย ไม่คิดหญิงสาวจะรอดพ้นความตายมาได้