จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

เซย์รินได้แบ่งทรัพยากรที่มีค่า 2-3 อย่างให้กับริวมะที่ตนเองสามารถเก็บเกี่ยวได้มาจากภายในทวีปมืดเพราะถึงอย่างไรตอนนี้พวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับครอบครัวเดียวกันทางด้านผู้เป็นราชาตัวมันนั้นถึงกับสั่นสะท้านพวกพืชสมุนไพร่ที่เด็กหนุ่มนำมาให้นั้นตัวมันเคยได้ยินเพียงคำขับคานมาจากตำนานเท่านั่นมันไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ครอบครองมาก่อนมันเป็นทั้งยาอายุวัฒนะหรือแม้แต่ตัวที่ช่วยส่งเสริมในการยกระดับของพลังเวทถึงมันจะค่อนข้างรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างหากมันปฏิเสธไปไม่แน่ว่าตลอดทั้งชีวิตนี้ตนเองอาจจะไม่ได้ครอบครองอีกหากจะให้ไปเยื่อนทวีปคงเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้นมีแต่ตายกับตายขนาดเด็กชายที่อยู่ตรงหน้ามีพลังสูงล้ำยิ่งกว่ายังเกือบที่จะเอาชีวิตไม่รอดแล้วมันล่ะไม่ต้องคิดก็คงที่จะรู้ผลที่จะตามมาตั้งแต่ล่วงหน้าแล้ว

เมื่อพูดคุยเสร็จแล้วเด็กหนุ่มเลือกที่จะกลับไปที่ห้องพักของตนในทันทีตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขาคงไม่เข้าไปเรียนที่โรงเรียนจอมเวทอีกแล้วเพราะเข้าไปคงจะมีแต่ความวุ่นวายอีกอย่างวิชาความรู้ที่เป็นพื้นฐานเด็กหนุ่มก็ได้เรียนรู้มันไปหมดแล้วเมื่อหญิงสาวของเด็กหนุ่มทราบว่าตัวมันนั้นเลือกที่จะพักห้องพักของตนเองโดยปฎิเสธที่จะพักอยู่ภายในพระราชวงพวกเธอจึงตัดสิ้นใจย้ายข้าวของมาอยู่ห้องร่วมด้วยกับยูริแต่ว่าห้องของเธอมันมีขนาดที่เล็กเกินไปเธอจึงตัดสิ้นใจเลือกห้องที่มันมีขนาดใหญ่ขึ้นและกว้างขึ้นสำหรับคนอาศัยอยู่ด้วยกัน4 คน มี ยูริ,เอลซ่า,แชลเทียร์,อารีอาน่า ในตอนแลกนั้นราชาริวมะก็

เป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวของตนแต่ถ้าหากมีเซย์รินคอยอยู่ดูแลตัวมันนั้นก็รู้สึกวางใจ เพราะอย่างไรภายในอนาคตเธอก็ต้องออกเผชิญกับโลกภายนอกอยู่ดีหลังจากที่มาถึงห้องแล้วภาพตรงหน้าของเด็กหนุ่มทำให้ตัวมันถึงกับส่ายหัวเจ้ากัสนั้นมันยังคงเป็นสุนัขกี่เกียจอยู่เช่นเคยเพราะในยามนี้นั้นมันกำลังนอนหลับอยู่ทั้งที่เป็นเวลากลางวันพอมันตื่นขึ้นเขาจึงแนะนำใหมันรู้จักกับเจ้าเดอะลาสไนท์เซย์รินคิดไปคิดมาว่าจะตั้งชื่อให้มันเสียใหม่เพราะชื่อนี้นั้นมันยาวเกินไปและก็เรียกยากสักนิด

"ต่อไปนี้เจ้าจะมีนามว่าบาสเตียน

"ขอรับนายท่านมันรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมากที่นายท่านของมันตั้งชื่อให้และมันค่อนข้างที่จะชอบชื่อนี้เป็นอย่างดี

"หากไม่มีปัญหาอะไรที่มันสำคัญหน้าที่หลักของเจ้าก็คือเป็นพ่อบ้าน ให้กับข้าสิ่งไหนที่มันดูสกปรกเจ้าก็จงทำความสะอาดมันซ่ะ

"ขอรับนายท่าน แล้วหากมีเจ้าหมาสกปรกแถวนี้มันทำเรอะเทอะไปหมดจะให้ข้าทำอย่างไรดีมันพูดพร่างพร้อมทั้งจ้องมองไปที่กัสสายตาของมันในยามนี้ช่างเย็นชาเสียเหลือเกิน

"นี่เจ้ากำลังว่าข้าอย่างงั้นหรือผู้มาใหม่ข้าอยู่มาก่อนเจ้าข้าต้องเป็นลูกพี่ของเจ้า ตอนนี้คอของข้าช่างแห่งเหลือเกินเจ้าจงไปนำน้ำผลไม้เย็นๆมาให้ข้าผู้นี้ซ่ะ

บาสเตียนมันจ้องมอง เจ้ากัสด้วยสายตาเย็นชาพร้อมทั้งปล่อยจิตสังหารพุ้งตรงมาที่มันและเปิดเผยระดับพลังที่แท้จริงให้กับเจ้าตัวขี้เกียจน่าสมเพช

เจ้ากัสมันถึงกับตาเหลือกตาลอยพร้อมทั้งอุทานออกมา "บ้าน่า พลังระดับเทวะเสียงมันถึงกับสั่นๆตัวมันราวกับรู้สึกว่านายท่านของมันนั้นนำตัวอันตรายมาเข้าสู่ชีวิตมันเสียแล้วเพราะตั้งแต่เห็นน่ากันครั้งแลกมันก็รู้ตัวเลยว่าคนตรงหน้ามันนั้นรังเกียจมันระดับไหนถึงมันจะมีพลังมายาระดับขั้นสุดยอดแต่ให้ไปสู่กับขอบเขตระดับเทวะมันห่างชั้นกันจนเกินไป

บาสเตียนกล่าวด้วยน้ำเสียงใบหน้าตายด้าน "ตอนนี้คอของข้าช่างแห่งเหลือเกินเจ้าจงไปนำน้ำผลไม้เย็นๆมาให้ข้าผู้นี้ซ่ะคำพูดของมันส่งคืนไปให้ทั้งหมดไม่ขาดไม่เกิน

กัส มันถึงกับกัดฟันของตนเองด้วยความเจ็บใจ "ได้ๆๆๆเดียวข้าจะเอามาให้เดียวนี้แหละลูกพี่

เซย์รินถึงกับอมยิ้มด้วยความพึงพอใจ "เจ้าหมอนี่มันช่างขี้เกียจนักฝากเจ้าดูแลมันด้วยในยามที่ข้าไม่อยู่

"นายท่านโปรดวางใจข้าจะดูแลมันเป็นอย่างดี

หลังจากนั้นเซย์รินใช้เวลาอยู่ที่อาณาจักรคราวเพียง1 วันเท่านั้นเขาก็มุ้งหน้าไปที่อาณาจักรอาราเธียร์ในทันทีในการเดินทางครั้งนี้เขาพาดาร์กเนส ไปด้วย เพราะงานที่จำเป็นจะต้องใช้ความโหดเหี้ยมไร้ความเมตตามันคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุดในกลุ่มผู้ติดตามทั้งหมดมันขานรับด้วยความยินดีเพราะมันอยู่ที่นี่มานานงานการอะไรมันยังไม่เคยได้ทำเป็นชิ้นเป็นอันในโอกาสครั้งนี้ถือว่าเป็นเวลาที่เหมาะสมที่มันจะแสดงฝีมือให้ผู้เป็นนายได้เห็นในพลังกำลังของมัน

"นายท่านการเดินทางในครั้งนี้ข้าขอนำลูกศิษย์ของข้าติดตามไปด้วยได้รึไม่ข้าคาดหวังให้มันมีประสบการณ์

"หืม เจ้าคงจะหมายถึงแกรมเบียร์แล้วก็โจ้ ละซินะได้ไม่มีปัญหา แล้วพวกมันทั้งสองเป็นอย่างไรบ้างละจากการฝึกสอนของเจ้า

"นายท่านวางใจได้เลยในยามนี้นั้นมันไม่ได้เป็นเพียงแค่เศษขยะอย่างที่เคยแล้วหากให้มันสู้กับพวกเด็กๆที่นี่คงไม่มีใครหน้าไหนที่มีพลังมากพอจะล้มพวกมันได้

"อ่อ เป็นเช่นนั้นก็ดี

หลังจากนั้นไม่นานทางด้านแกรมเบียร์และโจก็เดินทางมาถึง

"นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมา แกรมเบียร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดีใจราวกับไม่ได้พบผู้เป็นนายมาเป็นชาติ

"ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วเวลาพบนายท่านสำรวมท่าทางหน่อยไอ้การทำตัวเหมือนลูกสุนัขนี่มันอะไรกัน

ดาร์กเนสกล่าวด้วยความไม่พอใจที่ลูกศิษย์ของตนชอบทำตัวหน้าขายหน้า

"ฮ่า ฮ่า เจ้าก็อย่าจริงจังไปนักเซย์รินบอกกล่าวด้วยความอารมณ์ดีดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะเข้ากันได้เป็นอย่างดีทางด้านสภาพร่างกายของเจ้าแกรมเบียร์และโจนั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดมีมัดกล้ามที่เห็นขึ้นได้อย่างชัดเจนในระหว่างที่ตนเองไม่อยู่เจ้าพวกนี้คงจะฝึกฝนกันหนักน่าดู

                การเดินทางไปที่อาราเธียร์ เซย์รินสั่งให้ดาร์กเนสอยู่ในร่างของมังกรก็เพื่อความรวดเร็วในการเดินทางความเร็วของมันนั้นยิ่งกว่าเรือเหาะเสียอีกการเดินทางใช้เวลามากถึง1 วันเต็ม ผู้คนทั้งอาณาจักรอาราเธียร์ต่างก็รู้สึกแตกตื่นและหวาดกลัวกับการมาของพวกเซย์รินสิ่งที่พวกมันเห็นก็คือมังกรขนาดยักษ์ที่กำลังบินด้วยความเร็วสูงภายในอาณาจักรถึงกับสับสนวุ่นวายราชาซันซัสพอที่จะคาดเดาได้ว่าผู้จะทำเช่นี้ได้และกล้าทำก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นนั่นก็คือเด็กหนุ่มเซย์ริน มันบอกกล่าวกับทหารว่าไม่ต้องตื่นตกใจคนกันเองมาหาก็เท่านั้น

เซย์รินลงจากหลังของมังกรที่พระราชวังแห่งอาราเธียร์แล้วก็พบว่าราชาซันซัสนั้นกำลังรอตนอยู่พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างอบอุ่น

"ฮ่า ฮ่าเจ้าปลอดภัยสินะเจ้าหนูข้าไม่อยากจะเชื่อเลย มา มา พวกเราเข้าไปคุยกันที่ด้านใน

"ขอรับเด็กหนุ่มกล่าวด้วยความนอบน้อมเขาเดินเข้าไปด้านในพร้อมทั้งเหล่าสหาย