ไม่มียังไม่ได้คิด

ณ ที่เมืองแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองที่ผู้กล้าอยู่นักเป็นเมืองที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ อยู่แถบที่ไม่ค่อยเจริญนัก

มีผู้หญิงคนนึง เธอมีชื่อว่า เปอร์เซีย ผมสี น้ำตาล สีตา เหลือง หน้าได้รูป  เธอก็เป็นแค่เด็กนักเรียน ม.ปลาย ธรรมดา ที่เก่งเรื่องกีฬานิดหน่อยเท่านั้น แต่หลังจากที่เธอได้ทำพันธสัญญากับ ภูตแมวเธอก็กลายเป็นคนที่มีพลังเหนือมนุษย์ เธอไวขึ้น แกร่งขึ้น และปีนได้ราวกับแมว มองเห็นในที่มืด

"วู้ ฮู้" เปอร์เซียตะโกนขึ้นขนณะที่กำลังลอยอยู่บน ฟ้า เปอร์เซีย เธอกระโดดขึ้นมาจากพื้น สูงถึง 20 เมตร ในระหว่างที่กำลังใช้พลัง เธอจะมีหูแมวและหางแมว งอกออกมา แต่ถ้าเธอไม่ได้ใช้ จะไม่มี

"นี้ก็เย็นแล้วแหะ ฉันต้องรีบกลับบ้านได้แล้ว ช่วงนี้ยิ่งมีอะไรแปลกๆ อยู่" 

เปอร์เซียพูดและเดินกลับบ้านอย่างสบายใจ

"นี้ ไวท์ ฉันยังทำอะไรได้อีกงั้นหรอ " 'ไวท์' เป็นชื่อของภูตแมวที่ทำ สัญญากับ เปอร์เซีย

"เมี๊ยว ก็มีกรงเล็บของแมวยังไงละเมี๊ยว เป็นการโจมตีที่รุนแรงมากเลยนะ เมี๊ยว"

"เห้......การโจมตีงั้นหรอ ขอลองหน่อยสิ"

เปอร์เซียพูดขึ้นขณะเริ่มใช้พลัง กางเล็บ และข่วนออกไป ที่ต้นไม้ ทำให้ต้นไม้ต้นนั้นขาดไปเป็น4ส่วน

"โว้ว...น่ากลัวแหะ ถ้าเอาไปใช้กับคนคง...."

อึก

แปะ แปะ

"ไม่คิดๆ กลับบ้านดีกว่า เนอะ ไวท์"

เปอร์เซียตบหน้าตัวเองแล้วก็หันไป หาไวท์ที่บินอยู่ข้างๆ ไวท์ พยักหน้า ทั้งสองจึงตรงกลับบ้าน

.

.

.

.

.

.

"พี่ชาย พี่ไปทำอะไรมางะ กลิ่นตัวพี่เหม็นจังเลย"

หลังจากกลับมาถึงบ้าน ลินลี่ก็ กอดพี่ชายตามปกติ แต่ครั้งนี้ กลิ่นของผู้กล้าทำให้ลินลี่ถึงกับต้องปิดจมูกเพราะความเหม็น สุดๆ

"อ้อ พี่ไปออกกำลังมานิดหน่อยหนะ เหงื่อเลยออก ขอโทดนะลินลี่เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน"

"อาบด้วย! ลินลี่จะอาบกับพี่ชายด้วย"

"ก็ได้ ลินลี่ "

.

.

.

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้น ของ เปอร์เซีย เธออาบน้ำแต่งตัวและกำลังไปโรงเรียนของเธอตามปกติ ทุกวันเพียงแต่ วันนี้นั้นต่างจากวันอื่นๆ เพราะ เธอรู้สึกถึงความอันตราย

แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก 

"ว่าไง จอน ว่าไง แอน "

ระหว่างที่กำลังไปโรงเรียน ก็เจอกับเพื่อนทั้ง สองคนพอดี

"ไปโรงเรียนด้วยกันนะ"

เปอร์เซีย พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใส

"อื้อ ได้สิไปกัน"

แอนพูดขึ้น

"แล้วเป็นยังไงบ้างอะวันนี้ทำไมดู สีหน้าไม่ค่อยดีเลยทั้งสองคน"

เปอร์เซียพูดขึ้นหลังจากเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีของทั้ง สองคน

"อ้อก็เมื่อวานช่วง ดึกๆ มีเหตุมีคนตายอะสิ ที่เมืองเราหนะ"

จอนตอบ

"เอ๋จริงหรอ เหตุการเป็นอย่างไงอะตอนนี้จับผู้ร้ายได้ยัง"

เปอร์เซียถาม

"เหมือนจะยังนะ และไม่น่าจะเป็นคนที่เป็นคนทำ จากข่าวที่ได้ยินมาเหมือนจะว่าจะเป็นพวกสัตว์มากกว่านะ"

"เอ๋?"

"เพราะศพ เละจนแทบดูไม่ได้แต่มีรอยกัดและกระชากหลายที่เลย"

"โห น่ากลัวอะ"

เปอร์เซียพูดขึ้นด้วยท่าทางกลัวนิดๆ

หลังจากนั้นไม่นานก็ถึงที่โรงเรียน พวกเขาจึงแยกกัน เข้าห้องเรียนตามปกติ วันนี้ทุกคนเอาแต่พูดถึง เรื่องที่มีคนตายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนช่วงดึก เหมือนว่าจะเป็นฝีมือของสัตว์จำพวกหมาป่า

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปจนถึงช่วงเย็น เปอร์เซียกำลังเดินกลับบ้านระหว่างทางเธอก็แวะที่ตลาดด้วย ไม่รู้อะไรดนใจ แต่เธอซื้อหน้ากากปิดปากมาหนึ่งอัน หลังจากนั้นเธอจึงเดินออกจากร้านและตรงกลับบ้าน

.

.

.

.

.

วันต่อมา เปอร์เซียก็ยังใช้ชีวิต ตามปกติ แต่ความรู้สึกถึงความอันตรายยังคงอยู่ เปอร์เซียรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย หลังจากเปอร์เซียมาถึง โรงเรียนเพื่อนๆ ในห้องเรียน ก็ยังคงพูดถึงเรื่องข่าวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

"แก...รู้รึปล่าว มีคนโดนฆ่าอีกแล้วนะ คราวนี้เป็นผู้หญิงด้วย"

"จริงหรอ น่ากลัวจังเลยเนอะ เดี๋ยวช่วงนี้ฉันหยุดเรียนดีกว่า"

"อือ ฉันด้วยเพราะ รู้สึกว่ามันจะเกิดช่วงเย็นถึงดึก ถ้าขากลับพวกเราโดนโจมตีละก็แย่แน่เลย"

"แล้วตำรวจได้อะไรเพิ่มรึยัง"

"ยังเลย เห็นบอกว่า เป็นฝีมือของหมาป่าที่หลุดเข้ามาในเมือง"

"เอ๋"

เปอร์เซียก็ ไม่ได้สนใจอะไรและใช้ชีวิตอยู่ ตามปกติ จนตกเย็น เปอร์เซียก็กลับบ้านพร้อมกับไวท์ ตามปกติ

.

.

.

.

.

.

นั้นหนึ่งอาทิตย์ พวกตำรวจยังคงจัดการกับเหตุการไม่ได้ และมีคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ

พวกคนในห้องเริ่มหยุดเรียนกันและไม่ค่อยมีคนมาที่โรงเรียนจนโรงเรียนปิดโรงเรียนชั่วคราว วันนี้เปอร์เซีย จึงกลับบ้านเร็วกว่าปกติ เล็กน้อย เธอจึงแวะเข้าร้าน เค้กและ อร่อยกับเค้กจนตกมืด

หลังจากนั้นเปอร์เซีย ก็กลับบ้านตามปกติ แต่อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงนึง

กรัด-โฮ่ง !

เป็นเสียงที่ได้ยินจากซอยข้างหน้าที่ เธอกำลังจะเดินผ่าน มันเป็นเสียงขู่ ด้วยความเกรี้ยวกราด ของหมา เธอจึง แอบดู

หลังจากที่เธอได้ แอบชะโงกหัวไปดูนิดนึง เธอเห็นหมาหมาป่าตัวใหญ่มากๆ ใหญ่จนเกือบเท่ารถมอเตอร์ไซ ที่หัวมีเขา กำลังยืนขู่ผู้ชายคนนึงกับเด็กน้อยที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ของเขา เธอเห็นเด็กน้อยผมขาว ออกชมพู กำลังซ่อนอยู่ข้างหลังผู้ชายข้างหน้าเธออย่างหวาดกลัว

เปอร์เซียจึงตัดสินใจที่จะ ออกไปช่วยและเริ่มใช้พลังของเธอทันที หูและหางของแมวงอก ออกมา และเธอก็หยิบหน้าปากปิดปากขึ้นมาและใส่มัน เสร็จแล้ว ก็กระโจนออกไปทันที

ฟ้าว ฟุบ 

เอ๊ง

เธอใช้กรงเล็บของแมวข่วนออกไป ทำให้ หมาป่าตัวนั้นบาดเจ็บ จนมีเลือดไหลออกมามากมาย

หมาป่ามองเธออย่างโกรธเคือง

ตูม!

หมาป่าตะปกขาหน้าของมันออกมาอย่างรุนแรง จนพื้นถนน แตกร้าว 

อึก

'ถ้าหลบไม่ได้เมื่อกี้แย่แน่' โชคยังดีที่เปอร์เซียกระโดดหลบออกมาได้ทันไม่งั้นคงเจ็บหนัก

"อย่าเสียสมาธิ เปอร์เซียระวังมันมาแล้ว"

ไวท์ พูดขึ้นเพื่อเตือนสติของ เปอร์เซีย 

แง่ง!

หมาป่าวิ่งเข้ามาหาเปอร์เซียด้วยความเร็วสูงและพยายามจะกัดเธอ 

ผั่ว 

เอ๊ง

เปอร์เซีย ใช้ไม้ที่หาเก็บได้จากแถวนั้นฟาดไปที่หมาตัวนั้นอย่างรุนแรง จนมันล้มลง และแน่นิ่งไป

'เห้อ ชนะแล้ว 'เปอร์เซียคิดขึ้นและหันมองหา ผู้ชายตัวสูง กับเด็กน้อยหัวชมพูออกขาวแต่หาไม่ว่าจะมองไปทางไหนกลับไม่เห็นเลย

"หนีไปแล้วหรอ แย่จริงๆ ไม่คิดจะขอบคุณกันสักคำ เนอะไวท์"

เปอร์เซียพูดขึ้นด้วยความโมโห

"อื้อ...น่าจะละนะ" 

'ผู้ชายคนนั้นไม่น่าใช่คนธรรมดา' ไวท์คิดแต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะความไม่แน่ใจ

"เอาเถอะเรากลับบ้านกันเถอะไวท์"

เปอร์เซียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใสเหมือนเดิมและแอบคิดในใจ'เราช่วยชีวิตคนไว้ถึงสองคนเลยนะนี้ ดีใจจังเลย'

_________________________________________________________________________________________________________