บรรยากาศเงียบสงบไม่มีเสียงอันใด มีเพียงคลื่นพลังปรานเบาบางแผ่ออกมาจากร่างจางหยุนตามจังหวะการหายใจเข้าออก จางหยุนนั่งขัดสมาธิประสานมือไว้บนตัก หายใจเข้าออกอย่างแ่เบา หล่อหลอมพลังกาย พลังปราน และพลังจิต หลอมรวมเข้าด้วยกันเพื่อก่อสร้างทะเลปรานที่กลางช่องท้อง หลังจากจางหยุนบ่มเพาะจิตจนเต็มห้วงจิตและปรับเสถียรภาพพลังจนสมดุล ก็เริ่มทะลวงขั้นจอมยุทธ์
เนื่องจากจางหยุนมีลมปรานไร้ธาตุ ทำให้มันมีขั้นตอนการบ่มเพาะปรานที่ยาวนานกว่าผู้อื่น อีกทั้งการที่ไม่มีแก่นธาตุเพื่อเป็จุดรวมจิตสมาธิ มันจึงต้องใช้จิตตนเองเป็ที่รวมทำให้มันมีห้วงจิตกว้างกว่าผู้อื่น เมื่อทำการหลอมรวมทั้งสามพลังเข้าด้วยกันเพื่อสร้างทะเลปรานจึงทำได้ยากกว่าผู้อื่น ในขณะที่ผู้อื่นใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งถึงหนึ่งชั่วยามครึ่งแต่ตอนนี้จางหยุนกับใช้เวลาหลอมรวมเกือบสามชั่วยามแล้ว เนื่องจากขั้นตอนนี้ไม่มีความอันตรายใดๆ จึงเป็เื่ง่ายที่จะทะลวงขั้น
ยังคงไม่มีเสียงอันใด แต่ภายในช่องท้องของจางหยุนกลับเริ่มเกิดหยดปรานขึ้นมาแล้ว หลังจากการหล่อเลี้ยงจากพลังปรานและพลังจิตของจากหยุน หยดปรานเริ่มเพิ่มขนาดขึ้นทีละน้อย ในห้วงทะเลปรานอันเป็สัญญานว่าตอนนี้จางหยุนได้เข้าสู่ระดับจอมยุทธ์เรียบร้อยแล้ว
นี่นับเป็ครั้งแรกที่จางหยุนบรรลุระดับพลังขั้นใหญ่นับั้แ่เริ่มฝึกยุทธ์เป็ต้นมา มันเคยแต่ได้ยินได้ฟังท่านอาจารย์หลินเฟยบ่งบอกบรรยายถึงวิธีการสร้างทะเลปราน แต่กลับไม่เคยบ่งบอกวิธีหล่อเลี้ยงเติมเต็มทะเลปราน ว่ากันว่าเมื่อใดที่สามารถเติมห้วงทะเลปรานจนเต็มและสามารถหล่อหลอมห้วงทะเลปรานกลั่นจนเม็ดพลังจินตัน เมื่อนั่นจึงบรรลุระดับจ้าวยุทธ์ที่คนน้อยกว่าน้อยบรรลุถึง จึงนับว่าเป็จอมยุทธ์อย่างแท้จริง มันจึงต้องใช้เวลาเพื่อทำการศึกษาทำความเข้าใจขอบเขตพลังใหม่ที่พึ่งจะบรรลุ หลังจากเริ่มคุ้นชินแล้วจางหยุนจึงค่อยๆลืมตาขึ้นริ้วพลังปรานที่แผ่ออกมาจึงค่อยๆจางหายไป แววตาเป็ประกายสาดประกายคมกล้าขึ้น
นับั้แ่จางหยุนและหวังเอ้อเหมาเข้าเป็ศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักเซิ่งหยวนมาเกือบสี่เดือน เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก็จะถึงเวลาที่ทางสำนักจะเปิดทำการทดสอบเข้าเป็ศิษย์ฝ่ายในซึ่งมีเพียงปีละครั้ง สำหรับศิษย์ฝ่ายนอกทุกคนถือว่าเป็่เวลาที่สำคัญที่สุด ถึงกับมีบ้างบางคนฝืนทะลวงขั้นทั้งที่ห้วงจิตยังไม่เต็มเลยด้วยซ้ำ ซึ่งต่อให้ฝืนทะลวงขั้นจนบรรลุก็จะส่งผลต่อการพัฒนาในอนาคต
"อาเหมา ่นี้การฝึกยุทธ์ของเ้าติดขัดอะไรหรือไม่" จางหยุนถามหวังเอ้อเหมา เนื่องจากหวังเอ้อเหมาบรรลุถึงขั้นจอมยุทธ์ก่อนจางหยุนมาเกือบเดือนแล้ว และเพื่อการทดสอบเข้าเป็ศิษย์ฝ่ายนอกผ่านไปอย่างราบรื่น
"ทางด้านการฝึกยุทธ์ไม่มีอันใด แต่ทางด้านวิชาความรูัเกรงว่ามีปัญหาอยู่บ้าง" หวังเอ้อเหมากยิ้มแห้งกล่าววาจา เนื่องจากการสอบแบ่งออกเป็สองรอบนั่นคือทดสอบความรู้และพลังยุทธ์ การทดสอบความรู้จึงทำให้หวังเอ้อเหมาวิตกกังวน
"เมื่อรู้ตัวก็ดีแล้ว เช่นนั้นเราจะได้มีเวลาเตรียมตัว" จางหยุนกล่าววาจาราบเรียบไม่วิตกกังวนอันใด
"ยังมีข้าพเ้าด้วย" กัวหย่งรีบเอ่ยปาก หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นกัวหย่งจึงยึดถือทั้งสองเป็สหายสนิท สำหรับจางหยุนกับหวังเอ้อเหมาก็มิได้ลำบากอันใดที่จะมีสหายสนิทเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
เมื่อเป็เช่นนั้นทั้งสามคนจึงรีบเร่งฝึกวิชาฝีมือ ทั้งคร่ำเคร่งเรียนรู้เพื่อทำการทดสอบ เมื่อจางหยุนทุ่มเทถ่ายทอดความรู้และร่วมกัรฝึกวิชาฝีมือแก่สหายทั้งสองอย่างมิรู้จักเหน็ดเหนื่อยเวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงร่ำร้องจอแจดังขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อน บรรยากาศครึกครื้นยิ่งนัก ลานกว้างของสำนักเซิ่งหยวนเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่มาเข้าร่วมการทดสอบเข้าเป็ศิษย์ฝ่ายในที่มีเพียงปีละหนึ่งครั้ง เหล่าผู้ที่เข้าร่วมการทดสอบทุกคนล้วนบรรลุถึงระดับจอมยุทธ์ มีั้แ่จอมยุทธ์ขั้นต้นจนกระทั้งขั้นกลาง ทุกคนต่างเข้าลงทะเบียนเพื่อทดสอบความรู้เรียบร้อย แล้วจึงค่อยเข้าประจำตำแหน่งทดสอบความรู้
ที่ว่าเป็การทดสอบความรู้ แบ่งออกเป็สองส่วนหลักๆนั่นคือ การทดสอบความรู้ทั่วไป เช่นประวัติศาสตร์ การคำนวน และความรู้ทางด้านการฝึกยุทธ์ ในบรรดาผู้ที่ทดสอบเกือบร้อยคนในปีนี้กลับมีเพียง 32 คน ที่จะผ่านเข้าสู่รอบ ทดสอบพลังยุทธ์ต่อไป
เมื่อจางหยุนเห็นข้อสอบถึงกับยิ้มออกมา ข้อสอบล้วนเป็สิ่งที่มันล่วงรู้แทบทั้งสิ้น ไม่ว่าจะประวัติศาตร์ของสำนักเซิ่งหยวน วิธีการฝึกยุทธ์ วิชาการแพทย์เบื้องต้น จนกระทั่งวิชาการคำนวน จางหยุนกลับนึกว่าตนเองโชคดียิ่งที่ข้อสอบล้วนออกสิ่งที่มันล่วงรู้ ทั้งที่ความเป็จริงแล้วในบรรดาคนรุ่นมันหายากยิ่งที่จะเป็หนอนตำราฝังตัวอยู่ในหอคัมภีร์ขนาดนั้น
ทางด้านหวังเอ้อเหมาถึงกับขนหัวลุกชูชัน มือไม้สั่นเมื่อเจอข้อสอบเหล่านี้ แต่มันยังนับว่าโชคดีที่เจอสิ่งที่มันร่วงรู้จากจางหยุนอยู่บ้าง ส่วนกัวหย่งยังดีเนื่องจากโตมาในตระกูลใหญ่ความรอบรู้ถึงกับกว้างขวางอยู่บ้างกอปรกับ่เดือนหลังมานี้ยังตั้งใจศึกษาร่วมกับจางหยุน ข้อสอบเหล่านี้จึงไม่นับว่ายากมากนัก
จวบจนกระทั้งหมดเวลาสอบทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง จางหยุนกับกัวหย่งต่างมีใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนหวังเอ้อเหมาเดินหน้ามุ่ยคอตกออกมา เมื่อเห็นดังนั้นทั้งสองจึงเรียบเดินเข้าไปปลอบใจหวังเอ้อเหมา ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั่นพลันมาเสียงลอยมาตามลม
"นึกว่าผู้ใด ที่แท้กลุ่มเศษสวะนี่เอง กลับปลอบใจกันเสียจนดังไปทั่วลาน ข้าว่าพวกเ้ากลับไปฝึกกันมาอีกสักปีเถอะ" ที่แท้ผู้กล่าววาจากลับเป็กัวห่าว พี่ชายต่างมารดาของกัวหย่งนั่นเอง
"หมาขี้แพ้อย่างเ้ามีสิทธิ์เห่าหอนด้วยหรือ" หวังเอ้อเหมากล่าวคำด้วยความเดือดดาล มันกำลังหงุดหงิดพอมาเจอกับโจทก์เก่ากล่าววาจาเหน็บแนมไหนเลยจะทานทนได้จึงตอบโต้ออกไป
"หมาลอบกัด ลอบโจมตีทีเผลอเช่นเ้ากล้ากล่าวจาวาเช่นนี้กับข้าหรือ ข้าว่าถ้าเ้าโชคดีผ่านเข้ารอบจงภาวนาว่าอย่ามาอยู่กลับเดียวกับข้าเถอะไม่เช่นนั้นคงต้องเสียเวลาเปล่าไปปีหนึ่งแล้ว" กัวห่าวไหนเลยจะยินยอมเสียหน้า
หวังเอ้อเหมาได้ยินดังนั้นถึงกลับคันไม้คันมืออยากทุบตีคนน่ารังเกียจนี่อีกสักครา ขณะจะเดินออกไป จางหยุนพลันยื่นมือมาคว้าข้อมือมันเอาไว้ แต่ยังไม่ทันได้กล่าววาจาห้ามปราม กลับมาเสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นมาเสียก่อน
"สงบปากสงบคำไว้บ้างอาห่าว" ผู้กล่าววาจากลับเป็บุรุษหนุ่มรูปร่างสง่า ท่าทางสูงศักดิ์ หน้าตาหล่อเหล่า สวมเสื้อผ้าเรียบหรูชุดขาว คนยิ้มแย้มราวกับลมวสันต์ช่างสบายตานัก
"ขอรับ กงจื้อ" กัวหย่งประสานมือโค้งคำนับรับคำอย่างว่าง่าย
คนผู้นี้กับเป็หลิวจี้เจิน เชื้อพระวงศ์ผู้หนึ่งที่มาเข้าศึกษาในสำนักเซิ่งหยวนแห่งนี้ คาดว่า้าสร้างชื่อเสียงจึงใช้ความสามารถตนเองเข้าร่วมการทดสอบเข้าเป็ศิษย์ฝ่ายในโดยที่ศักดิ์ฐานะเช่นมันสามารถเข้าเป็ศิษย์ฝ่ายในของยอดสำนักอย่างสำนักกระบี่ไร้ประมาณได้เลยไม่จำเป็ต้องมาลงแรงเช่นนี้ มันถึงกลับเป็ผู้ที่มีโอกาสเป็ศิษย์อันดับหนึ่งของรุ่นนี้มากที่สุด โดยเฉพาะมันที่เกิดมาก็เรียนรู้จากเหล่าเซียนเซิงที่ทางราชสำนักนักส่งมา พอได้หกขวบก็เริ่มฝึกวิชายุทธ์ แถมยังฝึกวิชาขั้นสูงของทางราชวงศ์ ไม่ว่ามองทางไหนไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจเป็คู่ต่อสู้ของมัน
หลังจากคำกล่าวของหลิวจี้เจินทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักเพื่อรอฟังประกาศผลสอบ ที่จะประกาศตอน่บ่าย แต่ยามนี้ไหนเลยจะไปหารับประทานอาหารได้ลง ทุกคนต่างรอคอยด้วยความคาดหวัง หวังว่าที่ฝึกมาหนึ่งปีนี้จะไม่เสียเปล่า
ในที่สุด่เวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ผู้ที่มาประกาศผลสอบในรอบนี้กลับเป็ผู้เฒ่าจ้าว ผู้ดูแลหอคัมภีร์ยุทธ์นั่นเอง ผู้เฒ่าจ้าวถือกระดาษรายชื่อคนพลันยืดอก เชิดหน้า ท่าทางวางกล้ามอย่างยิ่ง เรียกความหมั่นไส้ได้จากทุกผู้คน
"เอาล่ะ พวกเ้าเงียบลงกันได้แล้ว เราจะอ่านรายชื่อเพียงรอบเดียวเท่านั้น ผู้ที่เราขานชื่อทั้งสามสิบสองคนนี้คือผู้ที่ผ่านการทดสอบรอบแรก" กล่าวจบผู้เฒ่าจ้าวรอขณะหนึ่ง จนเสียงเงียบลงจึงเริ่มกล่าวรายชื่อแรกออกมา
"อันดับที่สามสิบสอง หวังเอ้อเหมา"
"อันดับยี่สิบเก้า จ้าวิ"
"อันดับที่ยี่สิบห้า กัวหย่ง"
"อันดับที่ยี่สิบ เย่ว์ฉาน"
"อันดับที่สิบสี่กัวห่าว"
ผู้เฒ่าจ้าวกล่าววาจาอย่างต่อเนื่อง ในบรรดาผู้เข้าสอบ บ้างสมหวัง บ้างผิดหวัง ยิ่งอันดับเริ่มต่ำลง ความหวังพวกมันยิ่งริบหรี่ลงทุกที แต่ในขณะเดียวกันชื่อที่ผู้เฒ่าจ้าวเอ่ยชื่อใน่หลังนี้ยิ่งเรียกความนับถือจากผู้คน
"อันดับที่สี่ ลั่วเหว่ย"
"อันดับที่สาม มู่ลี่หลิน"
"อันดับที่สอง หลิวจี้เจิน"
เมื่อขานถึงชื่อหลิวจี้เจิน สรรพเสียงกลับเงียบกริบ ทั้งสามคนนี้ต่างเป็ผู้ที่โด่งดังที่สุด ลั่วเหว่ยมาจากตระกูลลั่วอันเป็ตระกูลใหญ่ มู่ลี่หลิน จากตระกูลมู่ไหนเลยด้อยกว่าผู้ใด ยังมีหลิวจี้เจิน องค์ชายน้อยจากจวนอ๋อง ยังได้เพียงอันดับที่สอง หากเป็เช่นนั้นยังมีผู้ใดกล้าเป็อันดับหนึ่ง
แต่ผู้เฒ่าจ้าวก็มิได้ทำให้ทุกคนต้องรอนานจนเกินไป เงียบไปชั่วครู่ ก็เอ่ยชื่ออันดับหนึ่งด้วยเสียงก้องกังวาน ตัดกับความเสียงสงบเบื้องล่าง
"อันดับหนึ่ง จางหยุน"
428
