“ท่านถอนคำพูดเดี๋ยวนี้ เหตุใดจึงพูดคำไม่น่าฟังเช่นนั้นออกมา” ซูเจินทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ ถลาตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง ดวงตาหวานมองพี่เลี้ยงด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด นางอ่อนไหวกับคำพูดที่สื่อถึงลางร้ายนั้น ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมา กลายเป็รอยยิ้มแสนอบอุ่นจากพี่เลี้ยง
“บรรทมเถิดเพคะ อย่าได้สนใจสิ่งใด ในเวลานี้ข้ายังอยู่กับท่านตรงนี้มิได้หายไป” ลี่เซียนจับกายของราชธิดาเอนนอนลงช้าๆ แล้วจึงใช้เสียงอันแสนไพเราะขับกล่อมบรรเลงไปจนซูเจินหลับสนิท ภายในใจของหญิงรับใช้ผู้มากด้วยความซื่อสัตย์มองใบหน้านวลของผู้เป็นายด้วยความรู้สึกกังวลใจ เกี่ยวกับบันทึกฉบับนั้น ที่ราชธิดาได้เปิดอ่านแล้ว
“ข้ามิเสียแรงที่มีธิดาเช่นเ้าซูเจียว เวลาอีกสองร้อยปีข้างหน้า แคว้นทั้งสี่จะมีการส่งบรรณาการไปยังนครใหญ่ เ้าพร้อมเป็บรรณาการแล้วฤาไม่” พระาาซูเฟยเถาตั้งความหวังทั้งหมด ไว้ที่ราชธิดาซูเจียวเพียงองค์เดียวเท่านั้น เขาตั้งมั่นอบรมฝึกฝนความสามารถ ด้านการดนตรีเพื่อให้นางได้มีโอกาสเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในนครใหญ่ ดังที่เคยตั้งใจปรารถนาไว้
“นครใหญ่ที่ว่าท่านพ่อเคยไปแล้วฤาไม่” ชายชราพยักหน้าขึ้นลงพลางยกน้ำชาขึ้นดื่ม หวนนึกถึงอดีตที่ยาวไกลออกไป นครใหญ่ที่ว่านั้นเรียกว่า ‘นครกงเหว่ย’ กว้างขวางกว่าแคว้นจ้านหลิวเป็สิบเท่าตัว มีอาณาเขตและพลเมืองอาศัยอย่างเนืองแน่น ด้านการปกป้องเขตแดนยิ่งเข้มงวดเป็อย่างมาก พลเมืองจากเมืองอื่นไม่สามารถเข้าไปโดยพลการได้นอกจากเป็คำสั่งของมหาจักรพรรดิหรือเข้าไปโดยการเป็บรรณาการเท่านั้น
“ในเวลานี้พระมหาจักรพรรดิได้แต่งตั้งองค์รัชทายาทโจวอี้เฟย ขึ้นรับตำแหน่ง และหากเ้าได้เข้าไปอยู่ในนครกงเหว่ย ทำให้องค์รัชทายาทพอใจในตัวเ้า แคว้นจ้านหลิวของเราก็จะมีอำนาจต่อรองกับอีกสามแคว้นได้มากยิ่งขึ้น”
“ท่านพ่อ แล้วองค์รัชทายาทมีพระโฉมเช่นไร”
“เ้าไม่ต้องห่วง พระโฉมขององค์รัชทายาท ข้ายังไม่เคยเห็นผู้ใดงดงามเทียบเท่า” ซูเจียวได้ฟังจึงจำฝังใจ ปล่อยแก้มแดงระเรื่อออกมาให้มารดาจับสังเกตได้
“ยังมิทันเห็นพระพักตร์ ใจเ้าก็หาได้อยู่กับตัวแล้วฤา” พระราชมารดาเดินเข้ามา ยกมือลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู ใบหน้าแดงระเรื่อของซูเจียวบ่งบอกว่าตกหลุมรักองค์รัชทายาทแม้ยังไม่พบหน้า รอยยิ้มเหี่ยวย่นของราชบิดายิ้มย่องออกมาอย่างพอใจ
“เมื่อเ้าอิ่มแล้ว ข้าจะไปส่งที่ตำหนัก” พระาาจูงมือราชธิดาคนโปรดเดินกลับตำหนัก พร้อมด้วยทหารอีกสองสามนายติดตามด้วย ระหว่างทางนั้นประดับไปด้วยโคมไฟ นับร้อยเรียงรายอย่างสวยงาม ทุกจุดสำคัญจะมีทหารยามเฝ้าอารักขาคุ้มกันอย่างแ่า ไม่มีอันตรายใดกระทบกายราชธิดาองค์โตแห่งแคว้นจ้านหลิวได้
“นอนพักเสีย พรุ่งเช้าเ้าต้องหัดดนตรีต่อ” พระาาใช้พลังเวทย์ผลักประตูเปิดออก
“เดี๋ยวก่อนท่านพ่อ ข้ามีบางอย่างอัดอั้นมิรู้ว่าควรทำอย่างไร” ชายชราขมวดคิ้วแล้วหันพระพักตร์กลับมา
“ข้าเคยสอนเ้า ว่าห้ามปิดบัง” เสียงเข้มพูดเป็คำสั่ง
3K
