ไร่ข้าวโพดแสนรัก_End

        “.........”

        กรวีร์ควบม้าเข้ามาใกล้โรงอาหาร เห็นพรลภัสยืนพูดคุย ยิ้มหวาน เป็๲กันเองกับคงเข้ม ก็เกิดอาการไม่ใคร่จะพอใจเอามากๆ เขานั้นอยากให้เธอทำกับเขาเช่นนี้บ้าง แต่พออยู่ใกล้กัน เธอก็จะเป็๲อีกบุคลิกหนึ่ง ที่ทั้งนิ่งเงียบ เกร็ง ประหม่า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องเป็๲เช่นนั้น เขาไม่ใช่๾ั๠๩์ไม่ใช่มารสักหน่อยอะนะ

        กรวีร์ลงจากหลังม้า สีหน้าท่าทางของเขาเงียบขรึม บึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด จนทำให้พรลภัสและคงเข้ม ที่กำลังพูดคุยเ๱ื่๵๹นั้นเ๱ื่๵๹นี้กันอยู่ ต้องหยุดพูดคุยกันโดยปริยาย เมื่อเห็นร่างแกร่งเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้

        “ไหนล่ะเอกสารที่จะให้เซ็น”

        กรวีร์พูดด้วยน้ำเสียงแข็งขืน พรลภัสจึงรีบลนลานเอาเอกสารที่อยู่ในซองสีน้ำตาลออกมา แล้วยื่นส่งให้กรวีร์ กรวีร์รับเอกสารดังกล่าวมาถือไว้ในมือ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยหวานอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองดูเอกสารที่ถืออยู่ในมือ

        “แล้วปากกาล่ะ ไม่มีปากกาฉันจะเซ็นยังไง”

        ‘ทำไมจะต้องทำเสียดุด้วยก็ไม่รู้’

        กรวีร์พูดน้ำเสียงเข้มขึ้นมาอีก ถามหาปากกา เพราะเวลาที่เขามาตรวจงานที่ไร่ ไม่มีปากกาติดตัวมาสักแท่ง พรลภัสจึงลนลานหาปากกาในกระเป๋าสะพายของตัวเอง ในขณะที่ล้วงหาปากกา ภายในใจก็ค่อนขอดชายหนุ่มตัวโต ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็๲นายจ้างของเธอไปด้วย เขาช่างไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าดุขนาดไหนน่ะ

        “นี่ค่ะ”

        พรลภัสล้วงเจอปากกา จึงหยิบออกมายื่นส่งให้กรวีร์อย่างเร็วไว มือใหญ่รับไปเซ็นชื่อลงในเอกสารที่ถืออยู่ จากนั้นยื่นทั้งเอกสารและปากกาคืนให้พรลภัส โดยที่ดวงตาคมกริบมองจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานนิ่ง

        “นี่จ้ะ”

        พรลภัสยื่นเอกสารที่กรวีร์เซ็นเรียบร้อยแล้วนั้นให้แก่คงเข้ม กรวีร์ยืนฟังน้ำเสียงหวานๆ พูดกับคงเข้ม ถึงแม้จะเป็๲คำที่คล้ายๆ กันกับที่เธอพูดกับเขา แต่คำพูดนั้นดูช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะคำพูดของเธอที่พูดกับเขา ดูห่างเหิน ผิดกับคำพูดที่พูดกับคงเข้ม ที่ดูเป็๲กันเอง ได้ยินอย่างนั้นแล้วช่างให้หงุดหงิดใจเสียเหลือเกิน

        “ในเมื่อเรียบร้อยไม่มีอะไรแล้ว นายก็ไปส่งของได้แล้ว อย่ามามัวเสียเวลาอยู่อีกเลย ส่วนเธอตามฉันมา”

        กรวีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มดุกับคงเข้ม ก่อนจะหันมากล่าวด้วยน้ำเสียงโทนเดียวกันกับหญิงสาวตัวเล็ก พอกล่าวจบเขาก็เดินดุ่มๆ นำพรลภัสไปที่อาคารที่อยู่ติดกับโรงอาหาร พรลภัสหันไปส่งยิ้มหวานให้คงเข้มนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามกรวีร์ไป

        เมื่อเดินเข้ามาในอาคารแล้ว พรลภัสสังเกตเห็นว่าภายในอาคารเป็๲เหมือนห้องพักส่วนตัวของกรวีร์ คิ้วโก้งโค้งคู่สวยขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ ห้อง แล้วค่อยหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ที่ซึ่งตอนนี้ก็กำลังจ้องมองเธออยู่

        “คุณวีจะให้พรทำอะไรหรือคะ?”

        พรลภัสเอ่ยถามเขา ขณะที่เบี่ยงเบนสายตาไปมองทางอื่น เพราะทนมองสบตากับเขาไม่ไหวเอาเลยจริงๆ

        “ตามฉันออกไปตรวจงานในไร่”

        กรวีร์ไม่ได้พูดออกมาในทันที เขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ในระยะใกล้กับร่างบาง แล้วค่อยเอื้อนเอ่ยบอกหญิงสาวตัวเล็ก ให้รู้ว่าเธอจะต้องช่วยเขาในเ๱ื่๵๹อะไร ถึงหัวใจดวงน้อยของพรลภัสจะเต้นแรงรัวเร็ว ที่อยู่ใกล้เขา

        แต่ด้วยความสงสัยก็มีมากเหมือนกัน จึงทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยมองหน้าเขา อย่างมีคำถามผุดขึ้นมาบนใบหน้า

        ที่พรลภัสสงสัย เพราะปกติวุธธาจะเป็๲คนตามกรวีร์ไปตรวจงานในไร่อยู่แล้ว แต่ทำไมเขาถึงจะต้องให้เธอตามไปตรวจงานในไร่ด้วยกันล่ะ หรือว่าวันนี้วุธธาไม่อาจตามไปตรวจงานในไร่กับเขาได้กันนะ

        “เอากระเป๋าเก็บไว้ที่นี่แหละ เอาไปด้วยเกะกะเปล่าๆ”

        กรวีร์พูดสั่งขึ้นมาอีกครั้ง พรลภัสจึงจำต้องวางกระเป๋าสะพายลงไว้ที่โต๊ะ และก็ต้องขมวดคิ้วโก้งโค้งคู่สวยเข้าหากัน เมื่อคิดว่าหากออกไปตรวจงานในไร่ ใส่เสื้อแขนสั้นอย่างนี้คงไม่ดีแน่ แดดในไร่ค่อนข้างแรง หากออกไปตากแดดมีหวังผิวคงไหม้เกรียมแน่ล่ะงานนี้

๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓