เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ก๊อกๆๆ... ก๊อกๆๆ...เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดๆ กันอยู่หลายครั้ง ปลุกให้ภามตื่นขึ้นมาอย่างง่วงงุน เมื่อปรับสายตาให้รับกับแสงแดดที่สาดเข้ามาผ่านหน้าต่างได้แล้ว และสมองเริ่มกลับมาสั่งการได้เต็มที่ ภามก็ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง รีบตรงไปเปิดประตู “มาแล้วๆ ขอโทษด้วย วันนี้ข้าตื่นสายไปหน่อย” ภามรีบพูดขึ้นทันทีที่เปิดประตู โดยที่ยังไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนมาเคาะเรียก“ท่านแม่ให้มาตามท่านไปทานข้าวเจ้าค่ะ” แอนเน่บอกอย่างงงๆ“เจ้าไปบอกว่าทานกันก่อนได้เลย เดี๋ยวข้าตามไป” เมื่อเห็นผู้มาตาม ภามก็ก้มลงคุยกับเด็กสาวตรงหน้า“เจ้าค่ะ” แอนเน่ตอบรับ และกำลังจะเดินกลับไปทางครัว“อ้อ เท้าเจ้าหายเจ็บแล้วรึ” ภามถามต่อเมื่อนึกขึ้นได้“หายแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านภามที่เป็นห่วง” แอนเน่กล่าว พร้อมกับหันมาโค้งคำนับอย่างเป็นการเป็นงาน“ดีแล้ว งั้นเจ้าไปเถอะ” ภามบอก พร้อมกับมองเด็กหญิงที่กลับมาทำตัวเป็นผู้ใหญ่ หัดเกรงอกเกรงใจ เดินกลับไปทางครัว อย่างยิ้มๆ หลังจากจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำเรียบร้อย ภามเดินตามมาที่ห้องครัว พบว่าทุกคนยังไม่มีใครทานอาหาร แต่กลับนั่งรอเขาอยู่ ภามจึงขออภัยทุกคนอีกเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวให้ทุกคนทานอาหารได้ วันนี้ภามตั้งใจจะใช้เวลาช่วงเช้าในการทำประตูไม้ไว้สำหรับเป็นประตูปิดห้องเก็บอาหารใต้ดิน กับทำอิฐดินเหนียวเพิ่มอีกเล็กน้อย และเนื่องจากเพาะเมล็ดหมดแล้ว วันนี้จึงไม่เหลืองานอะไรให้ทำอีก แต่หากบอกให้เมมี่กับเด็กๆ พัก ได้ โดยไม่ต้องทำอะไรเลย คาดว่าเมมี่คงไม่ยอมแน่ๆ ดังนั้น ระหว่างทานอาหารเช้า ภามจึงนั่งคิดหางานง่ายๆ ให้พวกเธอทำไปด้วย “เดี๋ยวเช้านี้ข้ากับน้าอลันจะทำประตูไม้ห้องเก็บอาหารใต้ดิน กับทำอิฐดินเหนียวเพิ่ม ส่วนน้าเมมี่กับเด็กๆ ข้ามีงานมอบหมายให้ทำ” ภามพูดขึ้นหลังมื้ออาหาร“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง“น้าเมมี่กับเด็กๆ ช่วยกันตัดหญ้าหน้าบ้าน หญ้าที่พวกเจ้าตัดไปให้เจ้าดำทุกวันนั่นแหละ ตัดไปกองไว้ทำฟาง แล้วถ้าเวลาเหลือก็แยกกอหญ้าขยายพันธุ์มันสักหน่อย ภายภาคหน้าเราอาจต้องได้ใช้หญ้าพวกนี้เยอะขึ้น” ภามแจ้งงานที่เค้าคิดไว้ให้“ขอรับ/เจ้าค่ะ”“ถ้าเสร็จแล้ววันนี้พวกเจ้าก็พักได้เลย” ภามพูดต่อ“...แต่ว่า มะ”“ถ้าน้าอลันทำประตูเสร็จเร็วก็ได้พักเร็วเช่นกัน วันนี้ข้าไม่มีแผนงานช่วงบ่าย” ภามรีบพูดเสริม เมื่อเห็นว่าเมมี่จะคัดค้านจริงๆ ดังที่คาดไว้“เจ้าค่ะ” เมมี่ตอบรับ พร้อมกับพยักหน้าเข้าใจในที่สุด ทุกคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนที่ได้รับมอบหมายมา เมมี่พาเด็กๆ ไปตัดหญ้า แต่เนื่องจากไม่อยากให้เด็กๆ ใช้เคียว เธอจึงเป็นคนตัด และให้เด็กๆ ช่วยกันเก็บหญ้าไปกองไว้รวมกัน ส่วนภามกับอลันไปช่วยกันตัดต้นไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไปนัก เพื่อนำมาใช้ทำประตู แต่คาดไม่ถึงว่าการตัดต้นไม้ทั้งต้นจะเป็นงานใหญ่กว่าที่คิด พวกเขาช่วยกันอยู่นานกว่าจะตัดต้นไม้สำเร็จ ไหนจะการตัดและตะไบไม้ให้ได้ขนาดเท่าๆ กัน มาต่อเป็นประตูก็ใช้เวลาไม่น้อย ดังนั้น กว่าจะทำประตูเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงแล้ว เมื่อเห็นว่าอลันกำลังจะผสมดินทำอิฐต่อ ภามจึงห้ามไว้ และบอกให้พักก่อนได้เลย ค่อยกลับมาทำต่อช่วงบ่ายก็ได้ ดังนั้นเช้านี้จึงมีเวลาเหลือก่อนถึงเวลาอาหารเที่ยง ทุกคนจึงตกลงกันเวลาจะออกไปนั่งย่างปลากินกันที่ลำธารหลังบ้าน และเนื่องจากกินผักติดกันมาสองมื้อแล้ว มื้อนี้จึงไม่มีเสียงบ่นเรื่องกินเนื้อปลามาจากแอนเน่สักคำเดียว “ท่านพ่อ ช่วงบ่ายข้าอยากไปเล่นน้ำตก” อามินพูดขึ้นขณะนั่งล้อมวงกินปลาย่าง เมื่อเห็นว่างานวันนี้ในส่วนของตนเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ข้าก็อยากไปด้วย” แอนเน่รีบกล่าว“พ่อยังทำงานไม่เสร็จ ไปขอร้องแม่พวกเจ้าโน่น” อลันบอกยิ้มๆ“เอ๋ เช่นนั้นให้ข้าไปช่วย...”“ไม่ต้องหรอก เจ้าพาลูกๆ ไปเล่นน้ำตกกันเถิด เจ้าเองจะได้พักผ่อนด้วย งานข้าเหลืออีกไม่มาก เสร็จแล้วจะรีบตามไป” อลันกล่าวขัด เมื่อเห็นเมมี่จะขอไปช่วย ดังนั้นผลสรุปจึงออกมาว่า ช่วงบ่ายอลันกับภามกลับไปทำงานต่อ ส่วนเมมี่พาเด็กๆ ไปเล่นน้ำตกที่อยู่ต้นลำธาร ภามกับอลันย้ายไปผสมดินทำอิฐกันที่ใต้ร่มไม้ ก่อนจะค่อยๆ นำออกมาวางเรียงตากแดดไว้รวมกับก้อนอื่นๆ ที่ทำไว้เมื่อวาน ใช้เวลาไม่นานอลันก็บอกว่าจำนวนอิฐน่าจะเพียงพอแล้ว พวกเขาจึงหยุดทำ “วันนี้ไม่มีงานอะไรแล้ว น้าอลันก็ไปพัก เล่นน้ำตกกับลูกๆ เถอะ” ภามบอก หลังจากที่พวกเขาล้างมือล้างหน้ากันอยู่ที่ก๊อกน้ำหน้าบ้าน“ขอบคุณขอรับ แล้วท่านภามจะทำอะไรช่วงบ่ายนี้หรือขอรับ” อลันกล่าวขอบคุณ ก่อนจะถามต่อ เพราะหากภามจะทำงานต่อคนเดียว เขาคงไม่กล้าไปพักเล่นน้ำตกเป็นแน่“ข้าว่าจะพาเจ้าดำไปเดินเล่นในป่าแถวนี้ๆ แหละ” ภามตอบน้ำเสียงสบายๆ“ขอรับ เช่นนั้น ท่านภามระวังตัวด้วย” อลันตอบ พร้อมกับโค้งตัวให้ภามเล็กน้อย ก่อนจะเดินแยกไปทางน้ำตก หลังจากอลันเดินไปแล้ว ภามก็ยืนมองไปยังที่ดินเบื้องหน้า ในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน ที่ดินเปล่าผืนนี้ก็มีต้นไม้ลงปลูกไปแล้วจำนวนไม่น้อย พื้นดินที่มีต้นกล้าเขียวๆ เป็นจำนวนมาก เห็นแล้วให้ความรู้สึกสดชื่นขึ้นเยอะ ภามยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินไปที่คอกม้า ตามที่ตั้งใจไว้ ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย เจ้าดำที่ก้มหน้าเล็มหน้าอยู่ ก็กระดิกแล้วเงยหน้าขึ้นทันที มันขยับเท้าไปมาอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นภามเดินเข้ามาในบริเวณคอกม้า “วันนี้เข้าไปเดินเล่นกันในป่าสักหน่อยเป็นไง” ภามเอ่ยกับเจ้าดำ ในขณะที่มือกำลังเอาถุงผ้าพาดไว้บนหลังของมันฮี้~เจ้าดำร้องออกมาเสียงดัง เหมือนต้องการแสดงออกถึงความดีใจ ภามเดินตรวจความเรียบร้อยรอบตัวเจ้าดำอีกครั้ง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังเจ้าดำด้วยความชำนาญ เขาค่อยๆ ขี่เจ้าดำเดินออกมาจากคอก จนเมื่อพ้นคอกม้าดีแล้ว เขาก็กระชับบังเหียนในมือ เตะที่ท้องม้าเบาๆ เป็นการให้สัญญาณ เจ้าดำพุ่งทะยานไปข้างเต็มฝีเท้า มุ่งตรงเข้าสู่ตัวป่าเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้