ในคืนวันนั้น ลูช ได้พบถึงความเปลี่ยนเเปลงของน้องสาวอย่างเห็นได้ชัดเพราะไม่ว่าลูชจะย่างกลายไป ณ เเห่งหนใดเขาก็รู้สึกถึงการจับจ้อง เมื่อลูชลองหาต้นเหตุเขาก็พบกับน้องสาวของเขา
นั่นทำให้ลูชเข้าใจได้ว่าน้องสาวของเขาก็เริ่มััได้ถึงอาการผิดปรกตินี้เเล้วนั่นเอง
หลังจากที่ลูชทราบเื่นั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้องเเละเข้านอนเพื่อสร้างสถาการณ์ให้เหมือนกับปรกติมากที่สุด เเต่อย่าพึ่งเข้าใจผิดเเม้ลูชจะหลบเลี่ยงการถูกจับตามองของน้องสาวด้วยการนอนเเต่ก็ใช่ว่าเขานอนหลับไปทั้งอย่างนั้นเพราะสำหรับเขา ‘การฝึกไม่จำเป็ต้องนั่งสมาธิก็ได้หนิ?’
เดิมที่ลูชเองก็ฝึกมันโดยการตั้งสมาธิเเต่เมื่อใช้ไปมากๆมันก็เกิดอาการเคยชินทำให้ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ในอากับกิริยาใดๆลูชก็สามารถทะลวงประตูิญญาได้เพียงดั่งใจนึก ทว่าร่างๆนี้ของลูชยังไม่ได้ผ่านการทะลวงประตูิญญาทำให้ลูชต้องใช้เวลามากกว่าปรกติ
เเละผลลัพธ์ที่เขาได้ ยามรุ่งสาง ลูชลุกจากเตียงนอนโดยใช้เวลาตื่นของตัวเองโดยเฉลี่ยเป็ตัวอ้างอิง
ขณะนี้เวลา 6 นาฬิกา ลูชเปิดผ้าม่านที่หน้าต่างของเขาทำให้เเสงเเดดยามอรุณที่กำลังค่อยๆโผล่จากขอบฟ้าทีละนิดส่องผ่านมากระทบยังร่างของเขา นั่นทำให้บางสิ่งถูกเผยขึ้นมา
กล้ามเนื้อขนาดพอเหมาะ ออร่าพลังสีทองปนม่วงกำลังลุกโชด่อยู่รอบร่างกายของเขา ลูชยกมือขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะกำหมัด ‘หมับ!’ ในพริบตานั้นเอง
‘ฟูมมมมม...’ออร่าสีทองปนม่วงก็พลันค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น ณ บริเวณหมัดที่เขายกขึ้น ลูชมองมันอย่างพิจารณาก่อนจะคลายพลังทั้งหมดของตน
‘ประตูที่ 6 หรอ? ไม่เลวหนิ....’คงเป็เพราะพรสววค์ของร่างของลูชเเละความทรงจำจากิญญาปริศนา ทำให้ลูชสามารทะลวงประตูิญญาได้ถึง 6 ด่านในคืนเดียว เเต่ถึงจะเปิดมาถึง 6 ด่านเเล้วก็ตาม ลูชก็จำต้องหยุดการเบิกบานที่ 7 อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อกันพลังิญญารั่วไหล ลูชจำต้องหยุดการเบิกประตู บานที่ 7 เเละ 8 เอาไว้
เเต่ถึงจะบอกว่าจำต้องหยุดไว้ก่อน ลูชก็ต้องหยุดไว้ก่อนที่บานที่ 7 อยู่ดี เพราะการจะปลดปล่อยบานที่ 8 นั้นจะใช้การ “ทะลวง” หรือ “เบิก” ไม่ได้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะทำให้ิญญาของลูชหลุดออกจากร่างซึ่งลูชไม่้าอย่างนั้น เพราะเเบบนั้นลูชจึงต้องหยุดไว้เพียงเท่านี้ เเละต้องหาสถานที่ฝึกอื่นเพื่อไม่เป็การรบกวนคนในบ้าน....
อีกอย่าง ก็เพื่อไม่ให้น้องสาวจับได้เื่นี้
หลังจากนั้นลูชก็เดินออกจากห้องไป โดยในตอนนั้นเองเขาก็ััได้ถึงผู้บุกรุกภายในห้องของเขา เเต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรพลางเดินไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสิ้น
ไม่นานกิจวัตรประจำวันใน่เช้าของเขาก็เสร็จสิ้น ในตอนนี้กำลังเดินอยู่บนทางเท้าเพื่อไปยังสถานศึกษาที่เขาเรียนอยู่
ที่จริงน้องสาวของเขาก็เรียนอยู่ที่สถานศึกษาเเห่งเดียวกันกับเขาเเต่เธอไม่ค่อยจะมีเวลาเดินไปพร้อมเขาซักเท่าไหร่ทุกๆวันลูชจึงต้องเดินอยู่ตัวคนเดียว
ไม่นานหลังจากที่เขาเริ่มออกเดินจากบ้านของเขาในตอนนี้บริเวณฟุตบาทก็เริ่มมีผู้คนในวัยเดียวกับเขาออกมาเดินเพื่อไปยังสถานศึกษาเเต่ละเเห่ง สำหรับลูชสถานศึกษาที่ลูชกำลังเรียนอยู่มีชื่อว่า รัฐเซนต์ซี เป็โรงเรียนที่ถูกสร้างขึ้นโดยชาวต่างชาติซึ่งมีสิทธิพิเศษมากมาย เเถมยังอยู่ใกล้บ้านอีก ลูชจึงเลือกมาลงเรียนที่นี่เเละตั้งใจเรียนให้มากที่สุดเพื่อจะหวังเอาสิทธิพิเศษเ่าั้
“ยังใหญ่โตไม่เปลี่ยนเลยเเฮะ”ลูชเองก็ไม่ค่อบทราบนิสัยของผู้อำนวยการซักเท่าไหร่ บางครั้งหลังจากหยุดยาว อาทิตย์โรงเรียนที่เขารู้จักก็ถูกรีโมเดลเป็บ้านผีสิงบ้างหละ หรือบางครั้งก็เป็สวนสนุกบ้างหละ ส่วนนั้นค่อนข้างทำให้ลูชรู้สึกอิจฉาในความรวยของผู้แำนวยการเล็กน้อย
ลูชใช้เวลาไม่นานเขาก็เดินเข้ามาภายในอาคารที่ดูโอ่อ่า เเละใช้เวลาอีกซักระยะเพื้อเดินขึ้นห้องของเขาที่อยู่ขั้นสอง
พรึบ! ลูชเปิดประตูเลื่อนจนเกิดเสียงดังก่อนจะค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาเเละนั่นทำให้เขารู้สึกถึงบางอย่าง
“....”นั่นคือสายตาของหญิงสาวที่กำลังใอย่างเห็นได้ชัด เมื่อลูชเห็นปฏิกิราที่เเปลกประหลาดของหญิงสาวคนหนึ่งภายในห้องเขาทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้เเละเดินไปยังโต๊ะเรียนของเขา
‘ดูเหมือนนั่นเองก็ไม่ใช่มนุษย์สินะ’เนื่องจากการเปิดประตูิญญาบานที่ 6 ทำให้ลูชมีประสาทััที่เหนืุ์ไปไกลโขเเละนั่นืำให้เขาััได้ถึงหลายๆอย่างที่ดูพิเศษ...ยกตัวอย่างเช่น‘กลิ่น’...กลิ่นอายที่กำลังฝุ้งอยู่ทั่วจมูกในตอนนี้
คือกลิ่นที่กำลังลอยออกมาจากหญิงสาวเเม้จะถูกปกปิดโดยกลิ่นน้ำหอมที่ค่อยข้างฝุ้งเกินความจำเป็เเต่ลูชก็สามารถเเยกเเยะได้ด้วยความเคยชิน
‘ปีศาจ? ไม่สิถ้าให้เจาะจง...ก็คือเเวมไพร์?’นั่นคือข้อสรุป จากประสบการที่เคยพบมานี่เป็ข้ออธิบายที่ดีที่สุด เเต่ถ้าอยากได้เหตุการณ์ประกอบหรือเหตุผลเสริมหละก็คงต้องให้ข้อมูลจากความทรงจำของลูชเเล้วหละ
เธอคนนั้นมีชื่อว่า ลูซิเนีย เค อาเดเรีย ซีซ่า เธอเป็นักเรียนเเลกเปลี่ยนที่มีลุคที่สูงส่งประดุจราวขุนนางชั้นสูงจากตะวันตก ด้วยสีผมบลอนด์ทองดวงตาสีเเดงใบหน้าอันสละสลวยผิวสีขาวซีดเเละส่วนสูงราวๆ 170 กว่าๆ ทำให้เธอเป็ที่นิยมในหมู่ชายทั้งหลาย หากดูจากมุมนี้เธออาจจะเหมือนผู้หญิงที่ดูมีฐานะที่ย้ายมาจากต่างประเทศก็จริงเเต่ว่า...ก็มีเื่ๆหนึ่งเกิดขึ้น
เมื่อวันๆหนึ่งมีชายคนหนึ่งภายในห้องหายไปอย่างไร้ร่องรอยก่อนจะพบเขาที่ข้างทางเดินใต้ดินในสภาพขาดเือย่างหนัก ไม่เพียงเท่านั้นในเวลาต่อๆมาก็มีคนเจอเหตุการณ์เเบบนี้ติดต่อกันราวๆ 10 คน จนกระทั่งมีคนๆหนึ่งเข้ามา
“ไงลูช!”หมอนี่มีขื่อว่า อายากะ ฮารุ เป็เด็กหนุ่มตัวผอมสูงที่มัดผมรวบยาวสีขาวปนเเดง หมอนี่เป็นักเรียนปริศนาที่เข้ามาเนียนพร้อมกับลูชเเละเป็เพื่อนกันได้ในที่สุด เมื่อก่อนลูชเองก็เคยคิดว่าเหล่าเื่ราวประหลาดประหลาดที่หายไปอาจจะเป็ คารุ เพื่อนของเขาเพราะเวลาเกิดเื่อะไร ฮารุ มักจะเป็คนที่หายตัวไปใรเวลานั้นเเละมักกลับมาเมื่อเหตุการณ์สงบลง
เเน่นอนว่าความคิดเ่าั้ของลูชก็หายไปเมื่อฟังคำเเก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นของ ฮารุ ประกอบกับเรื้องที้เขาไม่ได้เชื่อเื่เหนือจินตนาการอะไรเป็พิเศษ
เเต่เมื่อลูชหลอมรวมกับิญญาอีกดวงก็ทำให้เขาเห็นระหว่างความเเตกต่างของทั้งสองคนนี้เเละคนธรรมดาอย่างชัดเจน
‘ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีน้องสาวของเราสินะที่ไม่ใช่คนธรรมดาหนะ’ลูชยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปยังชายที่เดินเข้ามา...
“ไงฮารุ”เขายิ้มหวานด้วยใบหน้ามีสเน่ห์ เเละด้วยเหตุผลบางประการทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าของลูชยามนี้กำลังหน้าขึ้นสีอย่างชัดเจน....
(0....0)ก่อนจะทำใจอะไรไม่ได้ขอบอกไว้ก่อนหละกัน......