แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 57: ปกป้องเจ้านายสุดชีวิตเอื้อก!ถึงกับมีใครบางคนกลืนน้ำลายเข้าไปอึกใหญ่ ดวงตาเร่าร้อนเสียจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า หัวใจเริ่มเต้นรัวเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนฮอร์โมนพลุ่งพล่านอย่างเห็นได้ชัด“อย่าเข้ามานะ!” หลิงเอ๋อร์หวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้วภายใต้ค่ำคืนที่มืดมิดและลมแรงนี้ ในสถานที่ห่างไกลเปล่าเปลี่ยวทิ้งร้าง การที่เธอพบเจอเจ้าคนพวกนี้ที่มองดูก็รู้ว่าเป็นผู้ชายหมกมุ่นกับเรื่องเลวทราม เธอที่เป็นเด็กสาวหน้าตาสละสลวย จะมีผลลัพธ์อะไรได้อีก?ตอนนี้ หลิงเอ๋อร์พลันได้สติขึ้นมา สุดท้ายแล้วเธอมาที่ไหนกัน ความรู้สึกหวาดกลัวปรากฏขึ้นในใจอย่างไร้ที่สิ้นสุดมีแก้งมาเฟียที่สามช่องดำแห่งท่าเรือ มีเสว่ยซื่อเหอในเมือง ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับโลกใต้ดิน เป็นสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนสารพัดอาชีพ ทั้งยังเป็นสถานที่ซึ่งไร้กฎเกณฑ์ที่สุดเหตุผลที่ทำให้สถานที่แห่งนี้ถูกเรียกว่าเสว่ยซื่อเหอ (แม่น้ำเลือดสี่สาย) เป็นเพราะว่ามีแม่น้ำที่เชี่ยวกรากสายหนึ่งที่สุดตัวเมือง มีปลายน้ำสี่ทาง และมักจะพบเห็นศพไร้ที่มาลอยอยู่บนแม่น้ำบ่อยครั้ง ดังนั้นแล้วสถานที่ซึ่งถูกล้อมไปด้วยปลายน้ำจึงถูกเรียกเช่นนั้นการที่ตึกร้างและบ้านร้างในละแวกใกล้เคียงพวกนี้มีสภาพที่ซ่อมซ่อผุพัง ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะการต่อสู้กันของขั้วอำนาจใต้ดิน โดยที่มักจะมีเรื่องกันอยู่เสมอ ค้าประเวณี การพนัน และยาเสพติดล้วนแล้วแต่แพร่หลายและไร้การควบคุม กระทั่งรัฐบาลยังปวดหัวไม่หยุด สุดท้ายแล้วมันจึงกลายไปเป็นพื้นที่ไร้กฎหมายไปคนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่กล้าที่จะเหยียบเข้ามาในแม่น้ำเลือดแม้จะเป็นตอนกลางวัน ไม่ต้องพูดถึงตอนกลางคืนเลย“ฮี่ฮี่ฮี่……สาวน้อย เธอเป็นนางฟ้าที่พระเจ้าส่งมาให้พวกเรารึเปล่า? รู้ว่าพี่ๆ เสียเงินมา เลยให้เธอมาปลอบประโลมจิตใจที่ว่างเปล่าของพวกเราเหรอจ๊ะ?” ชายที่มีฟันสีเหลืองแสยะยิ้มกว้าง เผยให้เห็นปากที่เต็มไปด้วยฟันมันเยิ้มของเขา แสยะยิ้มชั่วร้ายเอนตัวเข้าไปหาหลิงเอ๋อร์คนอื่นๆ เองก็มีท่าทีกระตือรือร้น ราวกับหมาป่าที่เห็นลูกแกะ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย ทำให้ผู้คนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเสว่ยซื่อเหอ ชื่อของมันก็มีความหมายเดียวกับคำว่าไร้กฎเกณฑ์ คนเหล่านี้ต่างก็กระทำตนตามอำเภอใจ กำเริบเสิบสานราวบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป“แก…… พวกแกอย่าเข้ามานะ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันคือเหล่ยหลิงจากตระกูลเหล่ย ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องฉัน ตระกูลเหล่ยไม่มีทางปล่อยพวกแกไปแน่” หลิงเอ๋อร์กัดริมฝีปาก ตวาดเสียงลั่น“ตระกูลเหล่ย?”ทุกคนตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นจึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมา“ตระกูลเหล่ยบ้าบออะไร? ในเสว่ยซื่อเหอ นายท่านสามคือกฎ”“กลายเป็นว่าแม่สาวน้อยนี่เป็นคนของตระกูลเหล่ย ยิ่งน่าตื่นเต้นเข้าไปใหญ่!”“จริง! จับตัวเธอกลับไป มีความสุขสักสองสามวันเถอะ ฮ่าฮ่าฮ่า……”กลุ่มคนแยกเขี้ยวกางเล็บ ในขณะที่ทำให้หลิงเอ๋อร์หวาดกลัว ก็ขยับมือเท้าไปด้วย เตรียมพร้อมที่จะจับตัวเธอมัดกลับไป อย่างมีความสุข“เอ๋!” หลิงเอ๋อร์หลับตาปี๋ มือเท้าเตะต่อยออกไปกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง“โฮ่ง!” ทันใดนั้นเอง เสียงเห่าที่ราวกับเสียงคำรามของหมาป่าก็ดังขึ้นจากที่ห่างไกลออกไป และเสียงนั้นก็เข้าใกล้มาขึ้นเรื่อยๆ เข้ามาอย่างรวดเร็วอย่างมากฟึ่บ!อาเซว่ไปหาอาหารรอบๆ เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากหลิงเอ๋อร์ ก็รีบวิ่งกลับมาอย่างบ้าคลั่ง กระโจนออกไปในทันที อ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดออกกว้าง กัดลงที่ลำคอของคนคนหนึ่งอย่างแรงพรวด!คอของชายคนนั้นถูกกัดและหักลงในเสี้ยววินาทีอาเซว่เป็นสุนัขทหาร เป้าหมายของตัวตนของมันนั้น นอกจากการแกะรอยแล้วก็คือการฆ่าสำหรับมันแล้ว คนที่มุ่งร้ายต่อผู้เป็นเจ้าของและเพื่อนพ้อง ก็คือศัตรู ฆ่าได้อย่างไร้ซึ่งความเมตตา“ไอ้นี่มันตัวบ้าอะไรกัน?”“หมาหรือหมาป่าวะนั่น?”“รีบเอามันออกไป!”คนนับสิบเต็มไปด้วยความหวาดกลัวหลบเลี่ยงออกไปข้างๆ คนที่ตอบสนองเร็วหน่อยสองสามคน หยิบเอาหินและเศษเหล็กที่ข้างถนนขึ้นมา ดวงตาจ้องมองราวกับเสือที่จับจ้องเหยื่อเตรียมพร้อมเอาไว้“กรรร!!!” อาเซว่แยกเขี้ยวขู่ ยืนอยู่ข้างกายหลิงเอ๋อร์ ศีรษะกดลงต่ำ ขาหน้าทั้งสองแยกออก ท่าทีเตรียมพร้อม“เวรเอ้ย! มันเป็นหมาบ้า!”“เอามันให้ตาย!”เมื่อเห็นว่าเป็นสุนัขตัวหนึ่ง หัวใจของพวกเขาก็พลันสงบลง พุ่งตัวเข้าไปพร้อมกับไม้ในมือ เตรียมที่จะฟาดศีรษะของอาเซว่ฟึ่บ!อาเซว่หลบการโจมตีซ้ายขวา กระโจนเข้าใส่คนคนหนึ่งอีกครั้ง ปากขย้ำลงอย่างโหดเหี้ยม กัดลงที่ลำคอของชายคนนั้น แล้วกระชากอย่างรุนแรง ชายคนนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะล้มลงบนพื้น แน่นิ่งไป“ไอ้หมาเวรนี่! ฆ่ามัน!”กลุ่มคนเห็นเลือด ต่างก็บ้าคลั่งกันขึ้น พุ่งตัวออกไปด้วยความกราดเกรี้ยว ล้อมรอบอาเซว่เอาไว้อย่างแน่นหนาไม่ว่าอาเซว่จะเก่งกาจแค่ไหน มันก็เป็นเพียงแค่สุนัขล่าเนื้อไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแกร่งขนาดนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่รุมเข้ามานับสิบ จึงเพลี่ยงพล้ำในไม่นานพลั่ก!“เอ๋ง!!!” อาเซว่กรีดร้องออกมา ถูกไม้ฟาดเข้าที่ท้อง กลิ้งไปที่ด้านข้าง“ไม่เลวเลยนี่ ดูสิว่าจะฆ่าแกยังไง!”เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ที่เสียพี่น้องไปสองคนเปล่าๆ ความโกรธเกรี้ยวนี้ จึงถูกเอาไปลงที่อาเซว่ทั้งหมดอาเซว่ต้องการจะช่วยเหลือหลิงเอ๋อร์ ทว่าไม่อาจที่จะตีฝ่าวงล้อมออกไปได้ ต่อให้มันกัดและเตะคนเหล่านี้ ก็ยากที่จะทำลายวงล้อมของคนกลุ่มนี้ไปได้พลั่ก พลั่ก พลั่ก!อาเซว่ถูกตีครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่มันพยายามลุกขึ้นยืนอย่างสุดกำลัง พุ่งตัวกลับไปอย่างสุดชีวิต ก็จะถูกคนกลุ่มนี้ฟาดกลับไปที่เดิม“ไม่นะ! อาเซว่ หนีไป!” หลิงเอ๋อร์รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง“ช่วยด้วย!” หลิงเอ๋อร์กรีดร้องตะโกน ไปยังท้องฟ้าค่ำคืนที่ห่างไกล ไม่รู้ว่าเสียงของเธอดังไปถึงที่ไหน ภายใต้ค่ำคืนอันเปล่าเปลี่ยวนี้ ไม่มีใครได้ยินเลยแม้แต่น้อย บางทีอาจจะมีคนได้ยิน แต่ว่าไม่ได้ใส่ใจอะไร ภายในเสว่ยซื่อเหอ นี่เป็นเพียงแค่เรื่องปกติเป็นอย่างยิ่ง ไม่ได้ควรค่าแก่การกล่าวถึง“เอ๋ง!”ทันใดนั้น อาเซว่ก็ร้องออกมา ลุกขึ้นอย่างอ่อนเปลี้ยแล้วหลบไปด้านข้าง ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวอย่างมาก ไม่ว่ามันจะพยายามมากมายแค่ไหน มันก็ไม่อาจที่จะฝ่าวงล้อมไปได้เลย“แม่งเอ้ย! ไอ้หมาเวรนี่มันอึดจริง ๆ ว่ะ ทำไงดี?”กลุ่มคนกลุ่มนี้เองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ตายไปแล้วสอง บาดเจ็บไปอีกห้าหกคน สภาพน่าอดสูอย่างมาก“ปล่อยมันไป มัดนังนี่แล้วไป!” พี่ใหญ่ที่ดูคล้ายจะเป็นหัวหน้าถ่มน้ำลาย ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พวกเขาจะทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ถ้าไอ้หมาบ้านี่มันกระโจนเข้ามาอีก พวกเขาคงต้านต่อไปไม่ไหวแล้วคนหลายคนพุ่งตัวไปที่หลิงเอ๋อร์ จับตัวเธอไว้อย่างแน่นหนา ถอดเข็มขัดตัวเองออกมามัดมือของเธอเอาไว้ จับเอาไว้ข้างตัวคนที่เหลือเผชิญหน้ากับอาเซว่ ป้องกันไว้ในกรณีที่มันจะลอบโจมตีต่อ“ไป!” คนเหล่านี้จับตัวหลิงเอ๋อร์เอาไว้ และถอยเข้าไปในส่วนลึกของเสว่ยซื่อเหอ ตราบใดที่เข้าไปในพื้นที่ไร้กฎหมาย พวกเขาก็ยังมีพี่น้องอีกมาก จนสามารถฟัดไอ้หมาบ้านี่จนตายแล้วเอาเนื้อมันมากินอาเซว่วิ่งวนไปมาด้วยความกระวนกระวาย อยากจะพุ่งตัวเข้าไปหลายครั้ง ทว่าถูกท่อนเหล็กฟาดเข้าที่ท้องบ้างหัวบ้าง เจ็บจนแยกเขี้ยว ทำได้เพียงล่าถอยไปอย่างไม่เต็มใจตึก ตึก ตึก!หลังจากความวุ่นวาย“บรู๋ว!” อาเซว่ก็ล่าถอยไป มันหอนไปยังท้องฟ้า จ้องมองไปยังหลิงเอ๋อร์แล้วมองด้วยสายตาลึกล้ำ หมุนตัวแล้ววิ่งออกไป“เวรเอ้ย! ไอ้หมาเวรนี่ หนีไปแล้ว!”“มันหนีไปแล้วก็ดี พวกเราไป!”ดวงตาของหลิงเอ๋อร์ค่อนข้างสิ้นหวัง ทว่าจากสายตาสุดท้ายของอาเซว่ เธอได้เข้าใจบางอย่าง“อาเซว่…… เธอจะไปตามหมอนั่นมาเหรอ? ถึงแม้จะเป็นเขา เขาจะกล้ามาที่นี่เหรอ?” หลิงเอ๋อร์ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต เธออยากจะหันไปมองยังทิศทางที่อาเซว่จากไปอีกครั้ง ทว่ามีคนคนหนึ่งปิดตาของเธอไว้ด้วยแถบผ้าสีดำโดยที่เธอไม่เต็มใจหลิงเอ๋อร์ถูกลากตัวไป พาตัวกลับไปยังตึกร้างสามชั้น คนหลายคนอาศัยอยู่ในตึกนี้ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นคนว่างงาน หรือว่าเป็นคนชั่วร้ายที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจดำมืด“แม่งเอ้ย! โชคร้ายอะไรอย่างนี้!”“เชี่ย! ถูกฆ่าไปสองคนด้วยหมาตัวเดียว ไอ้หมานั่นบ้าไปแล้วรึเปล่า?”“หมาอะไรวะนั่น? โหดเป็นบ้า!”คนเหล่านี้เต็มไปด้วยบาดแผล ไม่ต้องเอ่ยถึงความหงุดหงิด เข้าไปในตึกด้วยความโมโห ผลักร่างของหลิงเอ๋อร์ไว้ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วค่อยเข้ามาล้อมตัวของเธอไว้เอาไว้แทนไม่มีทางหนี...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 57: ปกป้องเจ้านายสุดชีวิต

คล้ายกับเรื่องแพทย์ทหารวิปลาส ที่คุณอ่าน

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 57: ปกป้องเจ้านายสุดชีวิต

คล้ายกับเรื่องแพทย์ทหารวิปลาส ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้