ธรณีคลั่ง(ใหม่)

   เมื่อภูมิได้เปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหันก็ได้บินพุ่งเข้าไปหาเจ้าอ้วนใส่ชุดสูทอยากรวดเร็วจนพวกบิวที่อยู่ไม่ไกลก็ได้วิ่งเข้าไปป้องกันเจ้าอ้วนแต่ก็ไม่ทันความเร็วของภูมิกันเลยสักคน

   เล็บคมๆ ของภูมิได้ตัดเข้าที่ลำคอของมันจนเลือดสดๆ ฉีดพุ่งออกมาเหมือนน้ำที่พุ่งออกจากสายยางมันได้ฉีดเข้าใส่ใบหน้าและลำตัวของภูมิจนเป็นจุดๆ แล้วภูมิก็ปล่อยมันทิ้งไว้อย่างนั้นให้มันค่อยๆ ตายช้าๆ แล้วพุ่งเข้าหาน้ำที่อยู่ด้านซ้ายมือของเขา

   เมื่อเขาได้บินเข้าไปใกล้ๆ แพรนั้นก็ได้พลักน้ำแล้วตัวเธอก็กระโดดไปอีกทางเพื่อออกจาก กางปีกที่มีกระดูกที่กลางปีกอันแหลมคมที่มีพังผืดของเขาออก    

    พวกเธอในตอนนี้ได้อยู่ในร่างซิงโครไนซ์ก็ได้แยกกันไปคนละทาง แต่ภูมิก็ไม่ได้ซีเรียสที่พวกเธอทั้งสองหลบการโจมตีของเขา เขาที่ได้บินผ่านไปก็ได้หมุนตัวแล้วหันหน้ากลับมามองทั้งสองคนที่กำลังอยู่บนพื้นได้รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

   " ปฏิกิริยาเร็วดีนี้แพร "

    ภูมิที่กำลังมีรอบยิ้มเล็กๆ ประดับใบหน้าได้จ้องมองไปที่แพรในร่างกายที่เปลี่ยนไปเธอของนั้นที่มีเกล็ดสีเขียวอมดำมันวาวเคลือบอยู่บนผิวหนังและกำลังแลบลิ้นยาวๆ สีชมพูเข้าๆ ออกๆ ส่ายไปซ้ายทีขวาที ท่อนล่างของเธอในตอนนี้ตั้งแต่เอวลงมาเปลี่ยนทรงกระบอก

กลมๆ ยาวๆ ปลายเรียวแหลม ซึ่งความยาวของหางนั้นเกือบๆ สามเมตร แขนทั้งสองข้างของเธอยังคงเป็นแขนของมนุษย์เช่นเดิมพร้อมกับถือมีดสั้นทั้งสองข้าง

    สายตาของเขาได้มองไปที่น้ำนั้น ร่างกายของเธอนั้นประกอบไปด้วยเกล็ดสีน้ำเงินคล้ายกับแพรแต่ว่าเธอนั้นมีเหงือกบริเวณลำคอ แล้วแขนทั้งสองข้างของเธอก็มีพังผืดคลายภูมิในร่างค้างคาวที่ยังไม่ได้ฟิวชั่น แต่ของเธอนั้นมีแค่จากข้อมือถึงโคนแขนมันติดอยู่ก้านล้างของแขน ท่อนล่างของเธอกลายเป็นหางของปลาสีฟ้าน้ำทะเลและมีมวลน้ำโอบล้อมมันเอาไว้ ส่วนบิวนั้นอยู่ในร่างของลิงกอลิล่าร่องใหญ่กล้ามเป็นมัดๆ และขนหนาๆ ยาวๆ สีดำ ปากของเขาได้มีเขี้ยวที่ยาวประมาณหนึ่งไม้บรรทัด เท้าของเขาได้กลายเป็นมือ

    ภูมินั้นได้สร้างหลุมลาวาขนาดห้าเมตรขึ้นมาใต้ร่างของพวกเขาทั้งหมดพวกบิวก็ได้กระโดดหนีกันคนละทางภูมิจึงได้สร้างกำแพงลาวาอันสูงรูปทรงสี่เหลี่ยมล้อมรอบพวกเขาเอาไว้

   "ตูม"

   ลูกกระสุนของรถถังที่จอดอยู่ไกลๆ ได้พุ่งเขามากระทบร่างกายของภูมิที่ลอยอยู่บนอากาศกระเด็นไปตามแรงกระทบแต่ร่างกายของเขากลับไม่เป็นอะไรมากเกิดแผลเพียงเล็กน้อยแล้วมันก็ได้หายไปในเวลาไม่กี่วินาที แต่การระเบิดนั้นได้ทำให้เขาที่กำลังใช้สมาธิ ในการสร้างกำแพงและหลุมลาวาของเขาอยู่นั้น มันกลับเป็นการขัดขวางการจ่ายพลังmpก็ได้ถูกตัด ทำให้กำแพงและหลุมของเขามันได้หายไปในพริบตาเหลือเพียงที่รอยไหมบนเพียงเท่านั้น

    ภูมิได้หันไปมองยังต้นเหตุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ภูมิได้กางปีกค้างคาวอันใหญ่อีกครั้งจากนั้นก็ได้ออกบินไปยังตัวต้นเหตุพร้อมๆ กับโปรยลาวาที่เป็นเหมือนหยดน้ำออกจากร่างกายที่กำลังบิน หยดน้ำได้หยดลงเป็นเป็นสายร่วงลงสู่พื้นดินตามเส้นทางที่เขาได้บินผ่าน มันได้หลอมละลายทั้งคนและรถที่หลบออกจากเส้นทางที่เขาพุ่งไป เขานั้นได้เลิกให้ความสนใจกับพวกบิวสักพักเพราะตอนนี้เขาต้องจัดการสิ่งกวนใจของเขาก่อน

    เมื่อไปถึงพวกรถถังที่กำลังจอดยาวเป็นหน้ากระดานก็ได้ระดมยิ่งลูกกระสุนอันใหญ่เข้าใส่เขาแต่ภูมิก็หลบได้เกือบทั้งหมด ภูมิได้ทำการสร้างลาวาขึ้นใต้ท้องของพวกมันทุกคันจนรถถังทุกคันเริ่มกลายเป็นสีแดงฉานเมื่อเหล็กถูกเผาจนร้อน ผู้คนที่อยู่ข้างในพวกเขาได้เปิดประตูออกมาเพื่อที่จะหนีแต่พวกเขาก็ไปไหมไม่ได้เพราะมีแต่ลาวาเต็มพื้นไปหมด พวกเขาเริ่มสิ้นหวังร้องห่มร้องไห้บางคนก็ตะโกนด่าเขาเสียงดังพร้อมๆ กับรถที่กำลังละลายช้าๆ แต่ภูมิก็ยังคงลอยบนอากาศจ้องไปไปยังพวกเขาด้วยรอบยิ้มพวกเขาที่ได้มองแล้วมันเหมือนเป็นรอยยิ้มของ มัจจุราช

    ภูมิจ้องมองอยู่อย่างนั้นเกือบนาทีแม้จะมีห่ากระสุนปืนจากรถจิบพุ่งใสเขาตลอดเวลา ก่อนที่จะมีความคิดสนุกๆ ขึ้นมาในหัว เมื่อทั้งรถทั้งคนได้จมหายไปในลาวาจนหมด เขาได้เริ่มออกบินไปทางซ้ายมือซึ่งอยู่รอบนอกสุดของพวกทหารพร้อมๆ กับโรยลาวาเข้าใส่ทหารที่อยู่บนพื้นเรื่อยๆ จนกลับมาบรรจบจุดเริ่มต้น พวกทหารนั้นได้หนีตายกันกระเจิงโดยไม่ได้สนใจอย่างอื่นนอกจากทำให้ตัวเองรอดตายเลย

    จากนั้นภูมิก็ได้หันกลับมาสนใจพวกบิวต่อเมื่อหมดตัวกวนใจเขาแล้ว ภูมิที่ได้เห็นพวกบิวที่กำลังขึ้นรถเพื่อหลบหนีนั้นเขาก็ได้บินตามพวกมันไป แต่การบินของเขาก็ไม่ได้สะดวกนักเมื่อ น้ำที่ได้กลับมาเป็นมนุษย์เหมือนคนอื่นๆ ได้ระดมสร้างพลังธาตุน้ำของเธอเข้าสกัดเขา แต่มันกลับไม่ได้ระคายผิวเปล่าๆ ที่ไม่มีมิเนอร่าของเขาเลย เมื่อมาถึงภูมิได้สร้างไฟดักหน้าพวกเขาเองไว้จนทำให้พวกเขาหักหลบในทันที

   สุดท้ายพวกเขาจึงได้ตัดสินใจกระโดดลงรถแล้วบิวกับนุชและปอนก็ได้พุ่งเข้าหาเขา

    " เป็นไงนุช อยากฆ่าพี่เหรอ ไม่ง่ายหรอกนะ ฮ่าๆ " 

   ภูมิได้พูดขึ้นเบาๆ ด้วยรอยยิ้มจางๆ เมื่อเห็นนุชและบิวพุ่งเขามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ