CURSE GEAR ยุทธภัณฑ์ต้องสาป

กลับมาที่ห้องของนอส ตอนนี้ก็ผ่านมาประมาณเกือบจะสี่วันได้แล้วที่นอสได้เริ่มนั่งดูดซับผลึกของแบทเทิลบีอยู่ตรงที่เดิมโดยไม่ได้ลุกออกไปไหน สภาพของผลึกนั้นเริ่มสีซีดมากกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด 

นอสลืมตาขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดของตัวเอง

“เฮ้อ~ ยังไม่สำเร็จอีกหรอเนี่ย นี่มันจะวันที่ 8 แล้วนะ อีกสองสามวันเราต้องกลับไปบ้านเพื่อเตรียมตัวสมัครสอบรอบโควตาแล้วด้วยจะทันไหมเนี่ย”

นอสนั่งกลุ้มพร้อมกับมองไปที่ผลึกสีซีดขาวที่วางไว้อยู่ตรงหน้าของตัวเอง

นอสตบหน้าตัวเองหนึ่งครั้งดัง เพี๊ยะ!!

“บ้าจริงเราจะคิดแบบนั้นไม่ได้ถ้าเราไม่ทำให้สำเร็จก่อนสอบล่ะก็ทั้งหมดที่เตรียมตัวมามันก็สูญเปล่าหมดแน่”

นอสพูดเตือนสติตัวเองทำให้นอสเริ่มมีไฟที่จะดูดซับผลึกให้ทันก่อนวันสอบ

“ไม่กินมันแล้วอาหารเราต้องดูดซับมันให้ทัน!!!”

นอสพูดปลุกใจตัวเอง

“แต่ขอเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกันอั้นมาตั้งนานทนไม่ไหวแล้ว…..”

หลังพูดจบนอสก็วิ่งพุ่งพรวดออกไปเข้าห้องน้ำโดยทันที

……….

ผ่านไปสักพักนอสก็ออกมาจากการทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยและเริ่มมานั่งดูดซับผลึกต่อไปโดยที่ไม่ได้พักกินข้าวเลยแม้ตัวเองจะรู้สึกหิวก็ตาม

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดความพยายามของนอสก็ออกผลจนได้

ดูดซับผลึก ระดับสีแดง+1

ดูดซับผลึก ระดับสีแดง+1

ดูดซับผลึก ระดับสีแดง+1

………….

นอสลืมตาขึ้นทันทีหลังจากที่เสียงแจ้งเตือนเริ่มค่อยๆดังขึ้นภายในหัวพร้อมกับผลึกเวทย์ของแบทเทิลบีที่ค่อยๆสลายหายไปกับอากาศ

นอสนั่งนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออกแต่ภายในใจของเขาตอนนี้มันกำลังพุ่งพล่านไปทั่วด้วยความดีใจ ในที่สุดเสียงแจ้งเตือนของยูโทเปียก็หยุดลงไป 

ไม่รอช้านอสรีบเรียกหน้าต่างสถานะของตัวเองออกมาแทบจะทันที

“สถานะ”

หลังพูดจบหน้าต่างก็ปรากฎที่กลางอากาศตรงหน้าของนอส

นอส นิวาทอส

แกนเวทย์

สีเขียว 100

สีเหลือง 48

สีส้ม 15

สีแดง 18

อายุไข 100 ปี

นอสมองไปที่ตัวเลขระดับสีแดงนอสก็รู้ได้ทันทีว่ารอบนี้เขาก็ดูดซับผลึกเวทย์ของแบทเทิลบีมาได้ 9 พ้อยต์เลยทีเดียว

“ฮ่ะฮ่า!! โชคเข้าข้างฉันแล้วล่ะในที่สุด”

นอสหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

“นี่ลิลิธดูสิรอบนี้ฉันได้มาตั้ง 9 พ้อยต์อีกแล้วล่ะ ฮ่าๆ”

นอสพูดพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปกอดลิลิธและนอสก็เผลอจุ๊บเข้าไปที่หนังสือเต็มๆด้วยความดีใจ

ลิลิธที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับนอส แต่ก็ต้องตกใจอย่างมากที่จู่ๆนอสก็เข้ามากอดและจูบที่ตัวของเธอ ทันทีที่นอสจูบเข้ามาลิลิธก็สะบัดตัวเองไปฟาดเข้าหน้าของนอสเต็มๆ

“อิย๊า~ ท่านนอสลามกที่สุดเลยค่ะ”

ป๊าบ!!

หนังสือแข็งเล่มหนาฟาดเข้าที่แก้มของนอสเต็มๆทำให้นอสกระเด็นถอยหลังออกไปพร้อมๆกับส่งเสียงออกมาที่ลำคอ

อึก!!

นอสนอนนิ่งอยู่กับพื้นและมึนไปสักพักหนึ่งก่อนจะได้สติกลับมา

“น..นี่ฉันเป็นอะไรไปทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?”

นอสสับสนเล็กน้อย

“นี่ลิลิธเธอรู้อะไรหรือเปล่า”

นอสถามลิลิธพร้อมกับลูบแก้มที่แดงบวมขึ้นมาของตัวเอง

“ฮึ๊!! ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ”

ลิลิธพูดและหันหน้าหนีนอสพร้อมกับลอยออกห่าง จากนอสไป

“เป็นอะไรของเจ้าหล่อนกันนะ?”

นอสพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นมา

“เอาล่ะเตรียมตัวกินข้าวกันเลยดี-”

ก่อนที่นอสจะได้พูดจบก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมา

“นี่ลิลิธเลิกงอนฉันก่อนแล้วบอกทีว่าฉันดูดซับผลึกไปนานเท่าไหร่แล้วหลังจากที่ลืมตามาครั้งล่าสุด”

นอสถามขึ้นด้วยความเร่งรีบ

ลิลิธได้ยินที่นอสถามก็ไม่ได้หันกลับมาแต่ก็ตอบคำถามนอสกลับไปทันที

“ป…ประมาณสองวันค่ะ”

ลิลิธตอบนอสแบบตะกุกตะกักเล็กน้อย

“อะไรนะบ้าเอ้ยไม่มีเวลามาพักกินข้าวแล้วฉันต้องรีบกลับบ้าน ลิลิธออกเดินทางกันเถอะ”

นอสลุกลี้ลุกลนเก็บของที่จำเป็นเข้าแหวนมิติโดยทันที นอสคว้าลิลิธไว้ในมือและพุ่งตัวเข้าไปที่ประตูทางออกยูโทเปียภายในห้องทันที

นอสกลับมาพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบของที่อยู่ในล็อคเกอร์ฝากของที่สถานีหน้าเกททางเข้าใหญ่

อย่างแรกที่นอสหยิบขึ้นมาคือมือถือของตัวเองและตรวจดูวันและเวลา 

“เฮ้อ~โล่งอกไปที การสอบคัดเลือกนักเรียนโควตาจะจัดขึ้นในอีกสองวันนับจากนี้ ให้ตายสิใจหายใจคว่ำหมดเลย”

นอสถอนหายใจออกมาเฮือกใจด้วยความโล่งใจที่เขาไม่ได้พลาดการสอบครั้งนี้ไป เพราะการสอบรอบโควตาจะจัดแค่ปีละครั้งเท่านั้นเอง

“ไหนๆก็จะกลับบ้านแล้ว แวะไปที่ศูนย์ประเมินพลังเวทย์ที่อยู่ใกล้ๆนี้ก่อนดีกว่า อยากจะรู้มากเลยว่าค่าสถานะของเราตอนนี้เครื่องมันจะประเมินให้เราอยู่ในระดับไหนกัน ฮิๆ”

นอสพูดพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวหน้าล็อกเกอร์ของตัวเอง

นอสเลือกการเดินทางด้วยรถไฟความเร็วสูงขบวนเดิมที่เคยนั่งประจำ 

“พอลิลิธไม่อยู่ข้างๆก็รู้สึกเหงาๆขึ้นมาจังเลยแฮะเรา”

นอสบ่นพึมพำกับตัวเองเล็กน้อย

ในตอนที่นอสกำลังนั่งและคิดอะไรเรื่อยเปื่อยรอขบวนรถไฟเคลื่อนออกจากสถานีจู่ๆสายตาของนอสก็ถูกดึงดูดเข้าหาใครคนหนึ่งเข้า เธอเป็นผู้หญิงใส่ชุดเครื่องแบบที่ดูไม่คุ้นตานอสเลยสักนิดแต่นอสรู้จักชุดยูนิฟอร์มนี้เป็นอย่างดี มันคือเครื่องแบบสำหรับนักรบเวทย์ที่สังกัดที่หน่วยของสหพันธ์ 

คนที่นอสกำลังจ้องอยู่ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงที่แม้จะมองดูผ่านๆรู้ได้ว่าเธอคนนี้เป็นคนที่สวยเอามากๆ นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ชายชาตรีอย่างนอสก็ต้องเผลอหันไปมองอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ว้าวถึงแม้เธอจะดูสวยมากๆ แต่ถ้าลองยิ้มออกมาบ้างแทนที่จะทำหน้านิ่งบูดบึ้งแบบนั้นเธอจะสวยขึ้นมากๆแน่เลย”

นอสบ่นพึมพำเบาๆ แต่ขณะที่นอสพูดอยู่เธอคนนั้นก็หันมาที่ทางของนอส

นอสที่เห็นแบบนั้นก็สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“หือ!? อะไรกันเธอหันมาหาเราทำไม หรือว่าเธอจะรู้แล้วว่าเราบ่นอะไรอยู่”

“เจอราจ นายมาสายนะ”

จู่ๆเธอก็พูดขึ้นด้วยเสียงที่ดูเย็นเฉียบออกมา

นอสที่ไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรความกดดันเริ่มเข้ามา นอสที่คิดอะไรไม่ออกตัดสินใจยิ้มแห้งๆและโบกมือทักทายเธอกลับไป

“ขอโทษครับท่านชูออนพอดีเกิดอะไรขึ้นนิดหน่อย”

มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในขบวนรถไฟที่ประตูด้านข้างของนอสและพูด

“อ้าวเธอไม่ได้พูดถึงฉันสินะ”

นอสที่เห็นว่าเธอไม่ได้หมายถึงตัวของนอสเอง ก็รีบเก็บมือตัวเองลงทันทีและนิ่งเงียบและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คราวหลังอธิบายให้ชัดเจนด้วยฉันไม่ชอบลูกน้องที่ไม่ตรงต่อเวลา เข้าใจไหม”

หญิงสาวที่ชื่อชิออนพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดูเรียบเฉย

“รับทราบครับ”

ชายอีกคนตอบพร้อมกับก้มโค้งขอโทษชิออน หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้ามานั่งที่ข้างๆของนอสด้วยความเงียบ

เมื่อชายคนนั้นเข้ามานั่งในที่สุดบวนรถไฟก็เริ่มออกเดินทางทันที 

“ถึงจุดหมายของฉันเร็วๆทีเถอะรู้สึกตอนนี้มันมีความกดดันแปลกๆไงไม่รู้”

นอสคิดในใจตัวเองและรู้สึกละอายกับสิ่งที่ตัวเองเผลอทำลงไปโดยไม่ได้คิด

รถไฟวิ่งไปด้วยความเร็วสูงไม่นานนอสก็มาถึงจุดหมายของตัวเอง นอสรีบลุกขึ้นและเดินออกไปจากรถไฟขบวนนี้ทันที

หลังจากที่นอสออกไปจู่ๆชายที่เป็นลูกน้องของชิออนก็พูดขึ้น

“คุณสนใจเด็กคนนั้นงั้นหรอครับ”

ชิออนที่นิ่งเงียบมาสักพักใหญ่ๆแล้วก็เริ่มพูดออกมา

“ก็ถือว่าไม่เลวสำหรับอายุเท่านี้ฉันให้ผ่านในระดับหนึ่ง”

ชิออนพูดออกมาด้วยท่าท่างเรียบเฉยเหมือนเดิม

ลูกน้องของชิออนเมื่อเห็นว่าเธอพูดแบบนั้นเขาเลยไม่ได้พูดต่อเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเท่านั้นเอง

……

นอสเดินออกมาจากสถานีได้สักพักก็เจอเข้ากับตึกขนาดใหญ่ที่ดูมีความทันสมัยล้ำยุคเป็นอย่างมาก

“มาถึงแล้วที่นี่แหละศูนย์ประเมินพลังเวทย์ หูว~ พึ่งจะเคยมาครั้งแรกแต่มันดูใหญ่โตมากเลยแฮะ “

นอสพูดพร้อมกับเดินเข้าไปภายในอาคารทันที

“สวัสดีค่ะไม่ทราบว่าท่านต้องการห้องในการประเมินในระดับไหนคะ”

ผู้หญิงที่อยู่ตรงเคาท์เตอร์หน้าประตูทางเข้าพูดถามนอสที่พึ่งจะมาถึงเมื่อสักครู่นี้

“เอ่อขอห้องธรรมดาทั่วไปครับ”

นอสพูด

“ห้องธรรมดาราคา 20 GCค่ะ”

พนักงานหญิงพูด

นอสยื่นบัตรให้พนักงานเพื่อชำระค่าเข้าใช้ห้อง

“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ นี่บัตรเพื่อสแกนเข้าห้องประเมิน กรุณาทำตามกฏของการประเมินและอย่าทำอะไรที่เป็นการรบกวนลูกค้าท่านอื่นด้วยนะคะ”

พนักงานพูดจบพร้อมกับยื่นบัตรพิเศษให้กับนอสตรงบัตรได้เขียนหมายเลขห้อง386ไว้

……………