หลังจากที่พวกเขาฝึกงานตำแหน่งดอร์แมนเมื่อวานนี้
ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีกายรู้สึกว่าการทำงานก็ไม่มีอะไรยากสักเท่าไร เขาเริ่มรู้สึกสบายๆขึ้นมาบ้างแล้ววันนี้ที่พวกเขาได้ทำงานหน้าโรงแรมเป็ตำแหน่งสุดท้าย นั่นก็คือตำแหน่งเบลแมนนั่นเองหรือเรียกกันว่าตำแหน่งมนุษย์กระดิ่ง คือคนที่ดูแลสัมภาระลูกค้า มีหน้าที่ยกไปส่ง-ไปรับ และเก็บรักษาดูแล
“พร้อมแล้วนะพวกเรา” เก็นจิถาม
“สบายมาก”กายตอบ
และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นแขกคนที่หนึ่งมาเช็คอิน เก็นจิรีบมารับกระเป๋าจากแขก แขกคนสองมาเช็คอินกายรีบมารับกระเป๋าจากแขกส่วนขวัญข้าวและเพิร์ลก็เป็ลูกมือให้ทั้งสองคนจัดเรียงกระเป๋าของแขกอย่างถูกต้องโดยใช้รถเข็น เพื่อนำกระเป๋ามาวางไว้แล้วเข็นขึ้นไปส่งให้แขกแต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ราบรื่นแต่กลับหัวหมุนไปพร้อมๆกัน เพราะแขกไม่ได้มาแค่สองหรือสามคนแต่มาทีเดียวหลายๆคนและต่อเนื่องแขกทุกคน้าความรวดเร็วและถูกต้องเหมือนกันหมด
“เพิร์ลแขกบอกว่ากระเป๋าเขาไม่ใช่ใบนี้” กายรีบเดินมาหาเพิร์ลขณะที่แขกยืนรอกระเป๋าอยู่ที่หน้าล็อบบี้
“ฮะ”เพิร์ลรีบดูกระเป๋าแขกแล้วเธอก็นึกขึ้นได้
“กายกาย เราใส่กระเป๋าให้แขกผิดใบตอนเช็คเอาท์”
“ฮะตายแล้ววววว” กายรีบเดินไปที่เคาน์เตอร์ เพื่อติดต่อกลับแขกเมื่อสักครู่ที่เดินทางออกจากโรงแรมเรียบร้อยแล้ว
กายคุยกับแขกไปด้วยก็หันมาพูดด้วย
“ข้าวเก็นจิ ฝากดูแลแขกด้วยนะ ส่วนฉันกับเพิร์ลขอไปเปลี่ยนกระเป๋ากับแขกก่อน”
“พวกเธอสลับกระเป๋าแขกเหรอ”
“ฮือๆใช่ เดี๋ยวมานะ”
“อืมไม่ต้องห่วงนะ”
และแล้วเมื่อกายกับเพิร์ลตามไปถึงที่หน้าสนามบินพวกเขาก็ต้องตามหาแขก กว่าจะหาเจอก็เหนื่อยจนหายใจแทบไม่ทัน ขอโทษกันวุ่นวายไปหมดโชคดีที่แขกไม่ได้ว่าอะไรมากมาย พอกลับมาก็ต้องเสียเงินค่าแท็กซี่ที่ตามไปเปลี่ยนให้
“ฉันจ่ายเองกายฉันผิด ฉันขอโทษ”
“ไม่เป็ไรน่ะเพิร์ลช่วยๆกันออก เราก็ผิดที่ไม่ช่วยเธอดู”
“ขอบใจน๊ะ”
“จ้าไปเรา ไปทำงานกันต่อดีกว่า”
“วันนี้เหนื่อยจังเลย”
เพิร์ลพูดเสร็จยังไม่ทันไรก็เห็นเก็นจิและขวัญข้าวช่วยกันยกถุงใส่ลูกกอล์ฟของลูกค้าและไม่ใช่แค่หนึ่งถุงแต่หลายถุง เพราะแขกมากันหลายคนมาก กายและเพิร์ลถึงกับกลืนน้ำลายกันยกใหญ่ต้องรีบไปช่วย กายเข้าไปยกกระเป๋าก็ต้องบ่นในใจว่า ลูกค้าคนนี้เดินทางมานานกระเป๋าจะเป็แบบยัดศพไว้ข้างในสักห้าศพได้ หนักชิบเป๋งแล้วไหนจะพวกลูกค้าที่มาตีกอล์ฟอีก แบกถุงกอล์ฟหนึ่งใบพอได้อยู่แต่นี่มากันเป็สิบ หอบหิ้วกันซี่โครงบานไปเลย ฮือๆ แต่เขาก็จะทำๆๆๆจนได้เงยหน้าขึ้นแขกยิ้มให้เขาแล้วยื่นเงินให้เขา นี่คือทิป ที่เมื่อสักครู่นี้เขาบ่นเหนื่อยมันช่างหายเหนื่อยจนหมดสิ้น
หลังจากนั้นเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอีกเลยจนได้เวลาเลิกงานพอดี
“พวกเธอได้ทิปเท่าไร?”กายถามอย่างตื่นเต้น
“ได้พันห้า”เพิร์ลตอบ
“ได้สองพัน”ขวัญข้าวตอบ
“ได้สองพันห้า”เก็นจิตอบ
“ว๊าววววว”กายถึงกับกรี๊ด
“แล้วนายล่ะได้เท่าไร”ขวัญข้าวอยากรู้
“ได้สองพันเจ็ดฮิฮิ” กายเอามือป้องปากอย่างสะใจ
5K
