ทวงคืนรักหลานอา

หลังจากที่กันต์เดินออกไปอย่างรีบร้อน เกล้าก็ลืมตาขึ้นมา น้ำตาไหลอาบแก้ม เขานอนมองเพดานและนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความรู้สึกผิดและความสับสนพุ่งเข้ามาในใจเขา แต่มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

เนิ่นนานกว่าเกล้าจะสงบลง และบอกกับตัวเองว่าจะไม่ให้เ๹ื่๪๫แบบนี้เกิดขึ้นอีก

ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและกันต์ควรหยุดลงแค่นี้ ยังไงเขาก็เป็๲ผู้ชายไม่ได้เสียหายอะไร เ๱ื่๵๹เมื่อคืนถือว่าได้เปิดประสบการณ์ใหม่

เกล้าหายใจลึก ๆ แล้วลุกขึ้นอย่างยากลำบากเพราะเจ็บช่องทางด้านหลัง ความเ๯็๢ป๭๨ทางกายเป็๞เครื่องเตือนใจถึงเหตุการณ์ เมื่อคืนที่ไม่ควรเกิดขึ้นอีก

ไม่ว่าเขาจะเ๽็๤ป๥๪แค่ไหน เขาจะต้องก้าวต่อไป และไม่ยอมให้ตัวเองอ่อนแออีก

เขาเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างให้แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง พยายามเข้มแข็ง แต่ความรู้สึกผิดและความสับสนยังคงอยู่ในแววตาของเขา

จากนั้นเกล้าก็เดินไปอาบน้ำ เขายังต้องไปทำงาน แต่ก็ต้อง๻๠ใ๽เมื่อเห็นรอยแดงจากการดูดเต็มลำคอ หน้าอก ไม่ใช่สินี่มันทุกส่วนของร่างกายเขาเลย

“นี่มันอะไรกัน เขามันโรคจิตชัด ๆ ” เกล้าพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่พอใจ

เกล้าหายใจลึก ๆ พยายามเลิกคิดถึงเ๱ื่๵๹นั้น แล้วเข้าไปอาบน้ำ เพราะนี้เขาจะไปทำงานสายแล้ว

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เกล้าก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เพื่อหาเสื้อที่เขาพอจะใส่ได้ กลับพบว่าเสื้อผ้าทั้งหมดของเขาถูกนำมาไว้ที่นี่หมดแล้ว

แต่ตัวเสร็จแล้ว เกล้าก็เดินออกมาจากห้องนอน ก็พบกับห้องโถงกว้างที่มองเห็นวิวมุมสูง

ติ๊ง เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เกล้าจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็๞ข้อความจากธารา

[เกล้า มึงไปทำงานไหม มึงหายแฮงค์หรือยัง กูเคาะหน้าห้องมึงตั้งหลายที ทำไมไม่มีเสียงตอบรับล่ะ?]

[ไป ๆ พอดีกูจะแวะซื้อของนิดหน่อยเลยออกมาก่อน โทษทีไม่ได้บอกมึง]

ไม่นานธาราก็ตอบกลับมา

[ไม่เป็๞ไร งั้นเดี๋ยวเจอกันที่ทำงานนะ]

[อื้ม]

เกล้าเก็บโทรศัพท์แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ สลัดความรู้สึกแย่ ๆ ออกจากใจ เดินออกไปจากห้อง

….

ติ๊ง!

เสียงลิฟท์ดังขึ้น เกล้าสูดหายใจเข้าแล้วก้าวออกไป ทุกอย่างกล้าเดินช่างทรมาน เพราะเจ็บแสบช่องทางด้านหลัง

“พี่แพร คุณภูผา สวัสดีครับ” เกล้าเอ่ยทักทายทั้งสองคน แล้วหันไปพยักหน้าทักทายธารา

ภูผาพยักหน้ารับเล็กน้อย ส่วนผ้าแพรตอบรับด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีจ้า เกล้าแล้วนี่เรามาคนเดียวเหรอ? ”

ผ้าแพรถามและหันมองไปด้านหลัง เกล้ามึนงงจึงถามกลับไป “แล้วผมต้องมากับใครครับ? ”

“อะแฮ่ม” ภูผากระแอมออกมา ทำให้ผ้าแพรยิ้มแห้ง แล้วเอ่ยปัด “ไม่มีอะไรจ้า พี่พูดเล่น”

เกล้าพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

แต่เพียงหย่อนก้นลงนั่งก็ต้องกระเด้งก้นขึ้นเพราะเขานั่งลงเร็วเกินไป จึงเจ็บจี๊ดขึ้นมา

“เกล้าเป็๞อะไรหรือเปล่า” ธาราที่เห็นท่าทางของเกล้า จึงถามขึ้นมา

“ไม่มีอะไร” เกล้าปฏิเสธสั้น พร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ ให้ธารา

จากนั้นเขาก็พยายามทำหน้าให้เป็๞ปกติ แล้วปรับท่านั่งให้สบายมากหขึ้นและเริ่มทำงาน

ครืน

เสียงสั่นแจ้งเตือนข้อความของเกล้าดังขึ้น

กันต์ : [เกล้าอยู่ไหน?]

เกล้ามองข้อความที่หน้าจอ แต่เขาไม่ได้เปิดอ่านและจับโทรศัพท์คว่ำลง

วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของภูผาดังขึ้น

“ครับท่าน” ภูผารับโทรศัพท์ด้วยเสียงที่แสดงถึงความเคารพ แล้วหันมองเกล้าที่นั่งทำงานอยู่ด้านข้าง

“อยู่ครับ” ภูผาตอบปลายสาย

เกล้ารู้ว่าต้องเป็๞กันต์แน่ เขาจึงทำท่าทางไม่สนใจมากนัก ตั้งใจทำงานของตัวเองต่อไป

….

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงาน แต่กันต์ก็ไม่เข้ามาทำงาน เกล้าลุกขึ้นจากโต๊ะ ขณะครุ่นคิดว่าเขาจะไปนอนที่ไหนดีวันนี้ เพราะห้องที่พักถูกคืนไปแล้ว

“เกล้า เดี๋ยวพี่ไปส่ง” เสียงของภูผาดังขึ้น

เกล้าและธาราหันมองหน้ากัน และหันมองภูผาด้วยความมึนงง

“เอ่อ...ไม่เป็๲ไรครับพี่ภูผา ผม....ผมกลับเองได้ อีกอย่างผมก็กลับพร้อมธารา เราสองคนอยู่คอนโดเดียวกัน คอนโดก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง” เกล้าตอบเลี่ยง เพื่อไม่ให้ภูผาไปส่ง

“คุณกันต์บอกว่าห้องเกล้าถูกคืนไปแล้วไม่ใช่เหรอ และนี่เป็๞คำสั่งของคุณกันต์ที่บอกให้พี่ไปส่งเกล้าให้ถึงห้อง”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้เกล้าก็ปฏิเสธทันที “ไม่ครับ ผมจะไม่กลับไปที่นั่นอีก”

ภูผาเงียบไป แล้วหันหน้าไปมองธาราที่อยู่ด้านข้าง ร่างเล็กมีท่าทาง๻๷ใ๯เล็กน้อย

“เกล้าเห็นใจคุณภูเถอะ นี่เป็๲คำสั่งของท่านประธาน คุณภูผาก็หนักใจเหมือนกัน” ธาราพูดเกลี้ยกล่อม

“ใช่แล้ว คำสั่งท่านประธาน หากทำไม่ได้ก็ต้องถูกลงโทษ” ผ้าแพรพูดเสริม

เกล้าลังเลเล็กน้อย เขาไม่อยากกลับไปที่นั่น แต่ก็ไม่อยากให้ภูผาเดือดร้อนเพราะเขา

เมื่อเห็นเกล้ามีท่าทางอ่อนลง ภูผาก็เอ่ยขึ้น “เราไปกันเถอะ ธาราเองก็กลับด้วยกันนี่แหละ”

พูดจบภูผาก็เดินนำไป ธาราจึงเดินไปจับแขนเกล้าให้เดินตาม “เกล้าเราไปกันเถอะ”

ระหว่างทางในรถเต็มไปด้วยความเงียบ เพราะภูผาเป็๞คนไม่ค่อยพูด ธาราก็เกร็งภูผาและเกล้าก็จมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง ว่าจะทำอย่างไรเขาจะหลุดจากความสัมพันธ์นี้ได้

ไม่กี่นาที่ รถสปอร์หรูเขามาจอดในที่จอดประจำ ก่อนจะเดินนำเกล้าและธาราไปที่ลิฟต์

ภูผาแตะคีการ์ดและลิฟต์ก็เปิดออก จากนั้นภูผาก็หันมามองเกล้า

เกล้าถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในลิฟต์ ก่อนที่ลิฟต์จะปิดลง

ขณะอยู่ในลิฟต์เกล้ายังคิดไม่ออกว่าจะจบความสัมพันธ์นี้ยังไง และตอนนี้เขายังไม่พร้อมเจอหน้าของกันต์

ติ๊ง

เสียงลิฟต์ดังขึ้น แต่เกล้ายังคงนิ่งอยู่ที่เดิม

เฮ้อ เกล้าถอนหายใจออกมา แล้วเดินออกจากลิฟต์ไป

“กลับมาแล้วเหรอ? ”

เกล้าเงยหน้ามองตามเสียง เห็นกันต์ยืนพิงประตูมองมาทางเขา เกล้าหยุดชะงักแล้วถามขึ้น

“คุณให้ผมกลับมาที่นี่ทำไม? ”

กันต์มองเกล้าที่ยืมมองเขา แววตามีแต่ความเศร้า

“อาบอกเกล้าแล้วไง ว่าอาไม่มีวันปล่อยเกล้าไป!”