(มีอีบุ๊ก) หออาชาไนย | พ่อค้าความตาย

        ตอนที่ 41งานประชุมผีแห่งหมู่บ้านสิบวิถี

        ประมาณเจ็ดโมงเช้าเพลงขวัญก็มาเคาะรถเรียกปิ่นแก้วเจ้าตัวที่นอนอยู่ในอ้อมกอดก็บ่นสาวรุ่นน้องเล็กน้อยให้ทองทับฟังก่อนจะเดินลงจากรถไปพูดคุย และเริ่มขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า…

        คุณหมอทั้งสองเมื่อเตรียมตัวเสร็จก็รีบพุ่งตรงไปยังเต็นท์ประชุมเพื่อเตรียมการในวันนี้โดยวันนี้แผนกเธอจะต้องออกไปตรวจเยี่ยมครรภ์ตามบ้านเรือนซึ่งเธอนึกขึ้นได้ก็ชักชวนให้ทองทับรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยอยู่ข้างกาย

        เพลงขวัญแซวในระหว่างที่เดินไปว่า“นี่…ไม่อ่อนแรงบ้างเลยเหรอ?”

        “ฮึ…อ่อนแรงบ้าอะไรกันแบบนี้เขาเรียกว่าเติมพลังย่ะ!” ปิ่นแก้วใบหน้าอวบอิ่ม แต้ยิ้มตลอดทางตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

        “อ๋อ…เติมพลัง”เพลงขวัญทำเสียงเล็กเสียงน้อย หยอกล้อเพื่อนไปตลอดทาง

        ส่วนทางบุญกองก็ไปเอ่ยปากประจบสอพลอลูกพี่ตน“ลูกพี่จ๋า…มีวิชาอะไรเด็ด ๆ ทำไมไม่บอกฉันบ้างเล่า?” สองมือเขาสับไหล่อีกฝ่ายคล้ายเด็กสับเยี่ยวตามผับบาร์

        ทองทับเลิกคิ้วอย่างดูถูก“ข้าก็บอกไปแล้ว…ของแบบนี้มันอยู่ที่คารมโว้ยไอ้หนู!”

        บุญกองเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเขาทำท่าฉงนสงสัย ก่อนจะบ่นกระปอดกระแปดอยู่นานสองนาน จึงหันไปถามพี่เพียรแทน

        “ลูกพี่ของเอ็งไม่ได้ใช้เวทมนตร์จริงๆ เรื่องนี้เป็นความจริง นี่เขาเรียกว่าลีลาเสือเฒ่า!” เพียรยิ้มตอบ 

        พอได้รับคำชมทองทับก็กอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ

        ระหว่างที่จัดร้านอยู่เพียรก็เอ่ยปากถาม“สาบานไปแล้วอย่าได้ให้เสียเกียรติลูกผู้ชายนะลุง”

        “เฮ้ย!ทองทับชื่อนี้การันตียี่ห้อ…” ทองทับพูดด้วยท่าทีเชิงหยอกล้อหากแต่เพียรกลับจ้องมองมาที่เขาด้วยท่าทีจริงจัง

        “ข้าพูดจริง ๆไม่ได้โกหก!” เขากล่าวหนักแน่น

        “แล้วเรื่องแก้แค้นจะเอาอย่างไง?”

        “ก็เจอก็แก้แค้นไม่เจอก็ไม่แก้แค้น…ใช้ชีวิตให้มีความสุขแบบที่เอ็งบอก” ทองทับพูดไปตามที่ใจตนคิด

        “ถ้าคิดอย่างงั้นได้ก็ดี…ติดคุกมานานใช้ชีวิตให้คุ้มดีกว่า!”เพียรคลี่ยิ้มออกมาให้เห็นในประโยคนี้ ตั้งแต่แรกที่ตาเฒ่านี่ได้ร่างกายคืนมาเขาก็เป็นห่วงมาโดยตลอดว่าอีกฝ่ายจะไปทำอะไรผลีผลามหรือเปล่าโชคดีที่ไม่เป็นเช่นนั้น

        ทองทับก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาหลงกลไปติดกับดักไอ้หนูนี่หรือเปล่าแต่พอคิดเช่นนี้ถึงติดกับดักก็ถอนตัวไม่ได้เสียแล้วอีกอย่างเป็นเพราะเขาหลงรักปิ่นแก้วไปหมดหัวใจจริง ๆและเมื่อคืนเขาและเธอก็เข้ากันได้เป็นอย่างดี…

        “วันนี้เราน่าจะเปิดร้านเป็นวันสุดท้ายเพราะคนในหมู่บ้านคนที่อยากจะมาทำก็ทำไปแล้วส่วนคนที่ไม่อยากทำจะบังคับให้มาทำนั้นมันก็ยาก…”เขาพูดกับบุญกองและทองทับ

        “ก็ดี…วันนี้ข้าจะไปช่วยหมอปิ่นออกตรวจหน่อยนะ!”ทองทับเอ่ยปากบอกกล่าว

        เพียรก็พยักหน้ารับก่อนจะครุ่นคิดขึ้นได้ “จะไปซ้อมใครก็เบา ๆ มือหน่อยล่ะ”หลังจากนั้นเขาก็ใช้เวทมนตร์ส่งเสียงไปยังทองทับโดยตรง บอกเล่าเรื่องแผนการของตนไปโดยไม่ให้เจ้าบุญกองมันได้ยิน

        หลังพูดจบเขาก็จัดแจงข้าวของเตรียมเปิดร้านวันนี้โกโก้ไปเข้าคิวหาหมอ จึงเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนที่ตั้งร้านส่วนทองทับเพียรไม่เคยคาดหวังให้มาช่วย

        ……

        ที่ศาลเจ้าของเผ่าลีซู

        ผีเฒ่าโดนเรียกออกมาชี้หน้าด่ากราด“ผีเฒ่าเอ็งจะเล่าก็เล่าให้ข้าฟังไม่หมด เล่นทำเอาข้าเสียหน้าจะแย่เอ็งรู้บ้างไหม…หา?” อันที่จริงแล้วตัวเขาก็ไม่ได้โกรธมากขนาดนั้นเพียงแต่ว่าต้องแสดงละครไปตามบทบาท

        “สรุปแล้วเผ่าเอ็งนี่มีผีกี่ตัวกันแน่วะแล้วไอ้พวกผีฟ้ามันอยู่ที่ไหน?” ทองทับเริ่มเปิดปากพูดเปิดโปงความลับที่มีเฉพาะคนระดับสูงของเผ่าถึงจะรู้ได้

        อะมีมะสั่นเป็นเจ้าเข้าเพราะเพียงไม่ถึงวันอีกฝ่ายก็รู้ลึกไปถึงผีบรรพบุรุษตนเขาจึงไม่กล้าปิดบังอะไรอีกฝ่าย

        “ข้าน้อยเป็นแค่ผีรุ่นใหม่เท่านั้นขอรับใต้เท้าส่วนผีบรรพชนรุ่นเก่ากว่านั้นอาศัยอยู่ในป่า ส่วนพวกผีฟ้านั้นข้าน้อยไม่แน่ใจเลยพวกเราเพียงติดต่อกับอีกฝ่ายนาน ๆ ครั้งซึ่งหลายครั้งที่ผ่านมาอีกฝ่ายก็ส่งคำสั่งลงมาให้เราตามหานกหัสดีลิงค์…”อะมีมะเล่ายาวเหยียด

        “เอ็งอยากจะไป‘เมืองผี’ อีกมิติตามที่บรรพชนได้บอกกล่าวหรือเปล่า?” ทองทับเอ่ยเข้าประเด็น

        “ถ้าหากไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ข้าน้อยก็คงอยากไปอยู่บ้างขอรับ เห็นว่าที่นั่นเต็มไปด้วยพลังงานซึ่งเหมาะสำหรับพวกเราให้ได้อยู่อาศัย…” ชายชราค้อมหลังพูด

        “เฮอะ ๆไปรนหาที่ตายล่ะสิไม่ว่า…” ทองทับแสร้งทำเป็นลึกลับเพราะเขาเองได้ฟังคำบอกเล่ามาจากไอ้หนูเพียรมัน จึงรู้สถานการณ์โดยรวมมากกว่า

        ดวงตาของผีเฒ่าลุกวาว“เรียนใต้เท้าได้โปรดช่วยคลายฉงนให้ข้าน้อยด้วยเถิด!”เขาทำความเคารพตามแบบฉบับของเผ่าตน

        หลังจากนั้นทองทับก็บอกกล่าวอีกฝ่ายไปตามตรงซึ่งย่อมสร้างความตื่นตะลึงให้กับผีเฒ่าเป็นอย่างมากในมุมมองของบรรดาผีที่นั่นเปรียบเสมือนสวรรค์ก็ไม่ปานเขาเริ่มสั่นเทิ้มไปด้วยความหวาดกลัว

        ก่อนจะกราบคารวะคนตรงหน้า“ใต้เท้าถ้าเช่นนั้นได้โปรดเมตตาชนเผ่าเราด้วยเถิด!”

        “งั้นก็ดีเลยประเดี๋ยวเองไปติดต่อจัดการเปิดประชุมผีบรรพบุรุษของแต่ละชนเผ่าหน่อยส่วนถึงเวลานั้นพวกข้าจะไปปรากฏตัวเอง และเรื่องที่ข้าเล่าก็เก็บไว้เป็นความลับเอาไว้ต่อรองกับคนอื่น ๆ ได้” เขาใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งในการจัดการกับผีเฒ่า

        โดยเฉพาะเรื่องนรกกับเมืองผีหากใช้ให้เป็นประโยชน์มันก็คือข่าวสารที่ต้องใช้เงินแลก

        “ข้าน้อยผู้ต้อยต่ำกราบคำนับท่านไว้ณ ที่นี้” ผีเฒ่าอะมีมะ ได้ทำความเคารพอย่างสูงสุดอีกครั้งหนึ่ง

        ส่วนทองทับก็หายตัวไปจากบริเวณนั้นใช้วิชาเหินฟ้าทะยานลมไปยังสถานที่เรียนพิเศษ โดยตรงหลังออกจากหมู่บ้านเขาก็ไม่ได้เก็บงำความเร็วตนเลยเพียงไม่กี่นาทีก็ได้มาปรากฏตัวอยู่ที่บนตึกอาคารหลังหนึ่ง

        ทางด้านเพียรก็ได้ป่าวประกาศว่า…วันนี้ทำการเปิดร้านเป็นวันสุดท้ายให้คนช่วยกันไปกระจายข่าวหน่อย ซึ่งก็ได้ผลดีทีเดียวไม่นานก็มีคนมาเข้าคิวจนยาวเป็นหางว่าว

        ……

        ทางโครงการเองวันนี้ก็ดำเนินการไปได้ด้วยดีไม่ค่อยมีเรื่องติดขัด ส่วนห้องน้ำส่วนกลางก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        ทางเจ้าขุนเมื่อภารกิจตัวเองลุล่วงก็ขอปลีกตัวไปพักผ่อนเขาบอกกล่าวกับพวกลูกน้องตามตรง จากนั้นก็ตรงไปที่บ้านของแม่ยอดดวงใจซอมพอเช่นเดียวกันกับข้าวหมาก หรือหากจะให้พูดไปตามตรงแล้ว…

        พวกผู้ชายในโครงการที่ยังโสดทั้งหมดต่างก็แยกย้ายไปหาหญิงสาวที่ตนได้ทำการนัดหมายไว้…

        หลังจากทองทับไปได้ไม่นานหัวหน้าผีบรรพชนก็เรียกผีตัวอื่น ๆ ภายในศาลเจ้าออกมา และเริ่มปรึกษาหารือพูดคุยเรื่องที่ได้ยินได้ฟังมา

        ผีเหล่านี้ไม่ได้มีพลังอำนาจหรือควันธูปเท่าอะมีมะนั่นจึงถูกแบ่งแยกตำแหน่งจากความแข็งแกร่งที่ใช้เป็นตัวกำหนดตัวเขาเองจึงกลายเป็นคนที่ซวยที่สุด และก็เป็นคนที่โชคดีที่สุดเช่นกันที่ตนได้รับข้อมูลเหล่านี้ก่อนใครเพื่อน

        จึงเริ่มให้ผีสาวเข้าทรงร่างและเริ่มติดต่อกับทางหัวหน้าชนเผ่าลีซูโดยทันทีเพียงไม่นานภายในห้องประชุมก็เต็มไปด้วยผู้เฒ่าผู้แก่ซึ่งกำลังทำความเคารพแก่ผีบรรพชน ซึ่งหาได้ยากมากที่พวกตนจะถูกเรียกมาประชุมติด ๆกัน

        หญิงชราหัวหน้าเผ่ายกมือไหว้เหนือศีรษะก่อนจะพูดขึ้น“ท่านเจ้าข้า มีอะไรให้พวกอีฉันรับใช้หรือเจ้าคะ”

        เด็กสาวเปล่งเสียงพูดแปลกประหลาดออกมาคล้ายมีพูดสองคน “พวกเอ็งจงไปติดต่อหัวหน้าเผ่าอื่น ๆบอกว่าข้าต้องการจัดประชุมผีบรรพชนทุกชนเผ่า…ในคืนนี้!”

        หัวหน้าเผ่าตกใจเล็กน้อย“ท่านเจ้าข้า…มีเรื่องอะไรร้ายแรงหรือไม่ พวกอีฉันจะได้รับมือถูก!”หญิงสูงวัยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก 

        “เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับหลายฝ่ายรอให้เริ่มประชุมก่อนเดี๋ยวพวกเอ็งก็รู้เองอะไรที่มันยังไม่ควรก็อย่าได้สู่รู้มากนัก!” เด็กสาววัยละอ่อนทำสีหน้าดุใส่หญิงชรา

        “เจ้าข้า…ข้าพเจ้าจะไปทำตามบัดนี้”พอหญิงชรารับคำสั่งไป วิญญาณที่สถิตอยู่ในร่างทรงก็ค่อย ๆ ออกจากร่างมอบกายคืนแก่ลูกหลาน

        “พวกเรารีบส่งจดหมายออกไปดูท่าคงจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นส่วนสถานที่ประชุมก็ให้ใช้เป็นห้องประชุมกลางที่โรงเรียนด้านล่างก็แล้วกัน…”หญิงชราอีกคนหนึ่งพลันเอ่ยปากพูดขึ้น เธอได้พูดสรุปประเด็นและใจความ

        หลังจากที่ทุกฝ่ายได้รับจดหมายของชนเผ่าลีซูก็แปลกใจอยู่บ้างอันที่จริงหลายชนเผ่าต่างก็มีแนวคิดจะจัดประชุมอยู่แล้ว เรื่องของ ‘นกหัสดีลิงค์’ที่ทางผีบรรพชนเบื้องบนได้สั่งการลงมา

        เมื่อทุกคนคิดว่าเป็นเช่นนั้นจึงรีบติดต่อพวกผีบรรพบุรุษของตัวเองอย่างรวดเร็วโดยที่ทุกคนเห็นพร้อมต้องกันว่าใช้ห้องประชุมกลางเป็นที่ประชุม

        ในเผ่าไทใหญ่ชายชราเอ่ยปากถามขึ้น “ท่านบรรพชนเราจะแบ่ง ‘นกงวงงา’ ให้กับคนเผ่าอื่น ๆ จริงหรือ?”

        “มีแต่จะต้องแบ่งไม่เช่นนั้นคงได้เกิดสงครามเป็นแน่!” เสียงแปร่งหูดังออกมาจากหญิงสาวคนหนึ่ง

        “น่าเสียดายถ้าเราเก็บไว้เอ็งได้ก็คงจะดี”หัวหน้าเผ่าถอนหายใจพูด พลางส่ายหัวอย่างไม่ค่อยจะยินยอม

        ในชนเผ่าอื่น ๆคำพูดในลักษณะคล้าย ๆ กันนี้ปรากฏขึ้นเช่นเดียวกันพวกผีบรรพชนรู้ว่าคนในเผ่าต่างไม่ยินยอมแต่หากเกิดการต่อสู้ขึ้นมาเป็นพวกเขาที่ต้องลงมือต่อสู้!

        ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเกิดการเจรจาอย่างสันติและในเมื่อเผ่าลีซูออกหน้าแล้วก็ให้อีกฝ่ายแบกรับไปเพราะว่าการจะเป็นคนกลางเปิดประชุมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้คนอื่นยอมที่จะโอนอ่อนผ่อนตาม

        ดังนั้นทุกเผ่าจึงได้จัดเตรียมกำลังออกมาทั้งหมดยกเว้นไว้เพียงแค่เผ่าลีซูที่จะส่งคนในศาลไปเข้าร่วมเท่านั้นไม่ได้ตามเข้าไปในป่าลึก