บทที่ 24 ความเสียใจที่ไม่มีสิ้นสุด
ทุกคนเหลือบมองบัตรพนักงานบนหน้าอกของชายคนนั้น เขาคือผู้จัดการของคฤหาสน์หงเย่ การที่สามารถไต่เต้าจนมาถึงตำแหน่งผู้จัดการของสถานที่ระดับนี้ได้ ย่อมแสดงว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา
เมื่อเห็นผู้จัดการมาถึง เฉินอวิ๋นเฟยก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึม "ผู้จัดการ ผมเป็แขกคนสำคัญของคุณหนูถัง ตอนนี้ผมถูกทำร้าย คุณจะจัดการเื่นี้ยังไง?"
ผู้จัดการหวังขมวดคิ้ว ในความทรงจำของเขา วันนี้คุณหนูถังรั่วเซวียนมีแขกคนสำคัญเพียงคนเดียวเท่านั้นคือคนที่ชื่อ ‘เฉินอวี่’ ซึ่งเขาเคยเห็นรูปถ่ายมาแล้ว และคนตรงหน้าไม่มีเค้าโครงความคล้ายคลึงกับเฉินอวี่เลยแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม ในฐานะผู้จัดการคฤหาสน์หงเย่ หากมีแขกถูกทำร้ายแล้วเขาจัดการได้ไม่ดี เขาเองนั่นแหละที่จะถูกตำหนิ
"ใครเป็คนตีคุณ?" ผู้จัดการหวังถาม
เฉินอวิ๋นเฟยชี้นิ้วไปทางหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา
สายตาของผู้จัดการหวังมองตามไปที่โซฟา และวินาทีที่เขาเห็นชัด ๆ หนังศีรษะของเขาก็พลันรู้สึกชาวาบด้วยความสยอง!
‘เพียะ!’
ผู้จัดการหวังฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเฉินอวิ๋นเฟยอย่างเต็มแรง!
เฉินอวิ๋นเฟยกุมแก้มพลางตวาดด้วยความแค้น "แกกล้าตีฉันเหรอ? แกไม่รู้หรือไงว่าฉันคือแขกคนสำคัญของคุณหนูตระกูลถัง!"
‘เพียะ!’
ผู้จัดการหวังตบซ้ำเข้าที่เดิมอีกฉาดใหญ่ เขาคำรามลั่น "ไอ้ตาหมา! คุณหนูถังยืนอยู่ตรงหน้าแกแท้ ๆ แกยังกล้าบังอาจแอบอ้างว่าเป็แขกของท่าน แกอยากตายนักใช่ไหม?!"
สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนในห้องถึงกับอึ้งกิมกี่! จากคำพูดของผู้จัดการหวังชัดเจนแล้วว่า ถังรั่วเซวียนตัวจริงนั่งอยู่ในห้องนี้เอง!
ทันใดนั้น ความคิดอันน่าหวาดเสียวก็แวบขึ้นมาในหัวของทุกคน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หญิงสาวผู้ทรงเสน่ห์ที่เพิ่งเข้ามาช่วยเฉินอวี่เมื่อครู่
จากนั้น ผู้จัดการหวังก็เดินตรงไปหาถังรั่วเซวียนด้วยท่าทางนอบน้อม "คุณหนูถังครับ ท่านจะให้ผมจัดการเื่นี้ยังไงดีครับ?"
วินาทีนั้น ทั้งห้องเงียบสงัดราวกับป่าช้า! ในเมื่อผู้จัดการหวังยังเรียกหญิงสาวข้างกายเฉินอวี่ว่าคุณหนูถังอย่างนอบน้อมขนาดนี้ นั่นหมายความว่าคนที่พวกเขาเพิ่งล่วงเกินไปเมื่อกี้ก็คือถังรั่วเซวียนตัวจริงเสียงจริง!
และที่ตลกร้ายที่สุดคือ เฉินอวิ๋นเฟยดันไปอ้างตัวว่าเป็แขกของคุณหนูถังต่อหน้าเ้าตัว แถมยังขู่ว่าจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในเสาโจวอีก! ต้องโง่เหง้าขนาดไหนถึงกล้าพ่นคำพูดแบบนั้นออกมา?!
โดยเฉพาะเฉินอวิ๋นเฟยที่มองแผ่นหลังอันโค้งนอบน้อมของผู้จัดการหวัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อเขานึกถึงคำพูดล่วงเกินนับไม่ถ้วนที่เคยพ่นใส่ถังรั่วเซวียน ร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวจนหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย
บรรดาเพื่อน ๆ ที่เคยร่วมวงเยาะเย้ยถังรั่วเซวียนต่างมีสีหน้าหวาดผวาขีดสุด!
ไม่มีใครกล้าปริปากแม้แต่คำเดียว บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด
"คุณชายเฉิน เื่นี้แล้วแต่ท่านจะบัญชาเลยค่ะ" ถังรั่วเซวียนกล่าวกับเฉินอวี่ด้วยความเคารพ
ทุกคนถึงกับช็อกซ้ำสอง! ที่แท้ เฉินอวี่นี่แหละคือ ‘คุณชายเฉิน’ ตัวจริง ส่วนเฉินอวิ๋นเฟยเป็แค่ตัวปลอมที่แส่หาเื่ใส่ตัวแท้ ๆ เข้าตำรา ‘จะโชว์เหนือแต่ดันโดนสวนยับ’
เจิ้งเยี่ยนเอามือปิดปากด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อสายตา ส่วนลั่วซูอินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านพลางพึมพำว่า "เป็ไปได้ยังไง... เขาเนี่ยนะคือคุณชายเฉิน?!"
เมื่อนึกถึงคำถากถางที่เคยพ่นใส่เฉินอวี่ก่อนหน้านี้ ความหวาดกลัวในใจเธอก็ฉายชัดออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด เมื่อครู่เธอยังเพิ่งคัดค้านว่าเฉินอวี่หาแฟนไม่ได้ แถมยังเยาะเย้ยว่าเขามีชีวิตที่สู้เธอไม่ได้ แต่ในพริบตาเดียว เขากลับกลายเป็ตัวตนที่อยู่สูงจนเธอไม่มีปัญญาจะเอื้อมถึง
แค่คนไม่โง่ก็ดูออกแล้วว่า แม้แต่คุณหนูตระกูลถังยังให้ความเคารพเฉินอวี่ขนาดนี้ นั่นย่อมพิสูจน์ว่าบารมีของเฉินอวี่นั้นอยู่คนละมิติกับทุกคนในห้องนี้ไปแล้ว
หัวใจของเธอเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ความเสียใจอย่างสุดซึ้งพุ่งพ่านขึ้นมาในอก เธอจะไปหาเื่เฉินอวี่ทำไมนะ?!
หากเธอไม่ไปดูถูกเขา เธอคงจะหาทางเข้าใกล้และผูกสัมพันธ์กับเขาได้สำเร็จ หรือต่อให้ต้องยอมถวายตัวเธอก็ยอม! ด้วยอำนาจของเฉินอวี่ การจะทำให้เธอมีชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือยนั้นมันง่ายนิดเดียว
เธอเคยคิดว่าเฉินอวี่เป็คนไม่เอาไหนและชีวิตนี้ก็คงได้แค่นี้ แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ที่เธอไม่อาจเอื้อมถึง คนที่แม้แต่ถังรั่วเซวียนยังต้องยำเกรง ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ไปล่วงเกินเขา ต่อให้เธอไม่ได้เขาเป็แฟน แต่อย่างน้อยในอนาคตเฉินอวี่อาจจะยื่นมือมาช่วยเธอได้บ้าง แต่ตอนนี้ นอกจากความเสียใจแล้ว เธอก็ไม่เหลืออะไรเลย
ทางด้านเฉินอวิ๋นเฟย ในใจของเขารู้สึกปั่นป่วนและตื่นตะลึงจนถึงขีดสุด เขาค่อย ๆ หลับตาลงพร้อมกับยิ้มขื่น ๆ ออกมา "เฉินอวี่... คุณชายเฉิน... แขกคนสำคัญของถังรั่วเซวียน ที่แท้นี่คือไพ่ตายของแกสินะ เป็ไพ่ตายที่ใหญ่โตจริง ๆ!"
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่เขาดูถูกเหยียดหยามมาตลอด จะกลายเป็ตัวตนที่ต่อให้เขาใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่มีวันวิ่งตามทัน
และคนที่เสียใจที่สุดก็คือเหล่าเพื่อนร่วมชั้นที่เหลือ ที่ตอนแรกพากันปักใจเชื่อว่าเฉินอวิ๋นเฟยคือคุณชายเฉิน ทุกคนจึงพากันไปประจบประแจงเลียแข้งเลียขาเฉินอวิ๋นเฟย และช่วยกันเหยียบย่ำเฉินอวี่ แต่ผลลัพธ์ล่ะ?
เฉินอวี่ต่างหากที่เป็คุณชายเฉิน!
เฉินอวี่ต่างหากที่เป็บิ๊กบอสตัวจริง!
ที่แท้เฉินอวี่ต่างหากคือคนที่ทุกคนควรจะประจบสอพลอ!
ความจริงที่ว่าพวกเขาสามารถเสวยสุขกันในห้องรับรองที่หรูหราขนาดนี้ได้
ไม่ใช่เพราะบารมีของเฉินอวิ๋นเฟยเลย แต่เป็เพราะเฉินอวี่ต่างหาก
มิน่าล่ะ หลิวอิ๋งถึงยอมออกหน้าพูดแทนเฉินอวี่ ที่แท้ฐานะของเฉินอวี่ในตอนนี้ได้พุ่งทะยานไปถึงจุดที่ทุกคนต้อง ‘แหงนหน้ามอง’ เสียแล้ว!
เดิมทีพวกเขาจัดงานเลี้ยงรุ่นนี้ขึ้นมาก็เพื่อโอ้อวดชิงดีชิงเด่นและหาทางประจบคนใหญ่คนโต แต่ตอนนี้กลับกลายเป็ว่าไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินที่สุดเข้าให้แล้ว!
ในตอนนั้นเอง ลั่วซูอิน ก็รีบก้าวออกมา "เฉินอวี่ เื่ทั้งหมดมันเป็แค่เื่เข้าใจผิดนะ เรายังกลับไปเป็เพื่อนนักเรียนกันเหมือนเมื่อก่อนได้ใช่ไหม?"
เฉินอวิ๋นเฟย ก็รีบก้าวออกมาเช่นกัน "เฉินอวี่ ฉันขอโทษจริง ๆ เมื่อกี้ฉันมันหน้ามืดตามัวได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะ!"
แม้พ่อของเขาจะเป็ถึงรองครูใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับเฉินอวี่ที่มีตระกูลถังหนุนหลังแล้ว พ่อของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับฝุ่นผง!
เฉินอวี่ยังคงนิ่งเฉย ไม่ยินดียินร้าย และไม่ใส่ใจคำพูดเ่าั้เลยแม้แต่น้อย
‘ตุบ!’
เฉินอวิ๋นเฟยคุกเข่าลงต่อหน้าเฉินอวี่ทันที "เฉินอวี่ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัยฉันครั้งนี้ด้วย ฉันสัญญาว่าจะไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้ว!"
เฉินอวี่หยิบแก้วไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเผชิญหน้ากับทุกคนก่อนจะเอ่ยออกมาเพียง 5 คำสั้น ๆ ว่า "จบกันแค่นี้เถอะ" พูดจบเขาก็ดื่มไวน์ในแก้วรวดเดียวจนหมด แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลุ่มเพื่อนที่มีแต่ความเสียใจและเสียดายอย่างสุดซึ้ง
หลังจากเฉินอวี่จากไปได้ไม่นาน เจิ้งเยี่ยน ก็ชี้หน้าด่าทุกคนด้วยความโกรธ: "ฉันไม่ได้อยากจะว่าพวกเธอนะ แต่นาน ๆ ทีทุกคนจะได้ออกมาเจอกัน ทำไมต้องทำเื่ให้มันน่าเกลียดขนาดนี้ด้วย?"
"พวกเธอก็แค่เห็นว่าเฉินอวี่จน เห็นว่าเขาไม่มีเงินไม่มีอำนาจ โดยเฉพาะพวกเธอสามคน เฉินอวิ๋นเฟย หลิวอวิ๋นหลง และลั่วซูอิน"
"พวกเธอมีสิทธิ์อะไรไปดูถูกเขา?”
'วินาทีก่อนหน้ายังเมินเฉย แต่วินาทีถัดมากลับเอื้อมไม่ถึง'
ทุกคนถูกเจิ้งเยี่ยนด่าจนน้ำท่วมปาก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เพราะสิ่งที่เธอพูดคือความจริงทุกประการ ก่อนที่เฉินอวี่จะมาถึง เจิ้งเยี่ยนก็รู้สึกไม่พอใจกับพฤติกรรมของเพื่อนกลุ่มนี้อยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้คนที่มาถึงก่อนหรือคนที่เดินเท้ามางาน เมื่อเห็นเพื่อนเก่าที่หน้าประตูก็รีบทักทาย แต่กลับถูกเมินเฉยทำท่าทีรังเกียจ ตรงกันข้ามกับคนที่ขับรถหรูมาถึง เพื่อนกลุ่มนี้จะรีบเข้าไปต้อนรับและกอดทักทายอย่างกระตือรือร้น ความแตกต่างที่น่ารังเกียจเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลยในสมัยเรียน
เดิมทีเธอคิดว่างานเลี้ยงรุ่นจะเป็การได้พบปะเพื่อนเก่าและสานสัมพันธ์ที่ห่างหายไปนาน ทว่าเพื่อนที่เคยใสซื่อและร่าเริงกลับถูก ‘ถังสีแห่งความจริง’*[1] ย้อมจนเปลี่ยนไป พวกเขาพยายามทำตัวเข้าหาคนชั้นสูงจนดูถูกเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันมา
เพื่อนส่วนใหญ่ในโต๊ะอาหารเอาแต่ดื่มเหล้าโม้เหม็นและประจบสอพลอไปวัน ๆ พวกเขาถูกโลกความจริงที่โสมมย้อมจนกลายเป็สีดำไปหมดแล้ว บางที... ่เวลาที่งดงามเ่าั้คงเหลืออยู่เพียงในความทรงจำเท่านั้น
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างมีสีหน้าละอายใจ บางทีพวกเขาอาจจะวิ่งตามความฝันจนลืม ‘เจตนารมณ์แรกเริ่ม’ ไปเสียสนิท
"เจิ้งเยี่ยน เธอเป็คนมีมนุษยสัมพันธ์ดีที่สุด สมัยมัธยมเธอก็ช่วยเพื่อน ๆ บ่อย ความสัมพันธ์ของเธอกับเฉินอวี่ก็ดีที่สุดในกลุ่มเรา เธอช่วยหาวิธีเยียวยาเื่นี้ให้พวกเราหน่อยได้ไหม?" ลั่วซูอินปั้นหน้ายิ้มประจบ
"เยียวยา?" เจิ้งเยี่ยนหัวเราะเยาะ "เธอยังกล้าพูดคำนี้ออกมาอีกเหรอ? สิ่งที่พวกเธอทำกับเฉินอวี่น่ะ ลืมไปหมดแล้วหรือไง?"
"ถ้าพวกเธอถูกปฏิบัติแบบนั้นบ้าง พวกเธอจะรู้สึกยังไง?" พูดจบ เจิ้งเยี่ยนก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที ทิ้งให้ทุกคนยืนหน้าชาด้วยความละอายใจตัวเอง
พวกเขาไม่เคยคาดฝันเลยว่า เพื่อนที่เคยดูธรรมดาแสนธรรมดาคนนี้ ในวันหนึ่งจะก้าวะโกลายเป็คนที่ทุกคนต้องแหงนมองขนาดนี้ มันเพราะอะไรกัน?!
บางคนก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนและคิดว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรม ทั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าเฉินอวี่แท้ ๆ แต่ทำไมถึงไม่ได้รับความยำเกรงเช่นนี้บ้าง? ทว่าคำพูดเหล่านี้พวกเขาก็ได้แต่คิดอยู่ในใจ ไม่กล้าปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว
*[1] ถังสีใบใหญ่แห่งความจริง (現實的大染缸) เปรียบเทียบกับสังคมที่เต็มไปด้วยกิเลสและการแก่งแย่ง ซึ่งสามารถหล่อหลอมหรือเปลี่ยนคนที่เคยบริสุทธิ์ให้กลายเป็คนเห็นแก่ตัวหรือโสมมได้
213
