" อ๊ะ...จะทำอะไรหน่ะ " ฉันร้องขึ้นเสียงดัง เมื่อคนด้านข้างที่พึ่งจะเปิดประตูรถเข้ามาโน้มตัวเข้ามาหาฉัน
แกร็ก... " อะไรของเธอ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบและใบหน้านิ่งตึง
" กะ ก็ ฉันคิดว่านายจะ เอ่อ "
" คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ...งั้นเหรอ ? "
" กะ ก็ใช่ไง " ฉันพูดพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแล้วเชิดหน้าขึ้นสูง
" ประสาท ชั้นไม่พิศวาสคนอย่างเธอหรอก " เขาเอ่ยพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
" ไอ้บ้า...หยาบคาย "
" หึ " เขายกยิ้มที่มุมปาก ขณะมือก็หมุนพวงมาลัยรถออกจากตัวบ้าน ระหว่างทางที่นั่งรถมาด้วยกันทั้งฉันและเขาต่างไม่มีใครได้พูดอะไรกัน แม้ก่อนหน้านี้เราสองคนจะประกวดดาวเดือนมาด้วยกัน ทำกิจกรรมร่วมกันหลายอย่าง แต่ก็ไม่เคยพูดคุยกันเป็การส่วนตัวเลยสักครั้ง ปลาวาฬไม่ค่อยพูดจากับใคร เขามักจะนั่งอยู่คนเดียวเวลารุ่นพี่ปล่อยให้พัก หรือแม้เพื่อนหลายคนจะชวนเขาพูดคุย แต่ปลาวาฬก็จะตอบกลับมาแค่ไม่กี่คำ ทำให้ใครต่อใครไม่ค่อยกล้าที่จะคุยกับเขา
:
:
ห้าง X
ตึกๆ....เสียงฝีเท้าของคนตัวสูงเดินตามหลังของฉันมาติด ๆ ฉันเองพยายามจะเร่งฝีเท้าเพื่อเดินห่างออกจากเขาไป แม้จะมี่ขาที่ยาวแต่กระนั้นก็ยังยาวไม่เท่าเขาที่เดินตามฉันอยู่ตอนนี้
" นายจะเดินตามชั้นไปถึงไหนนี่ " ฉันหยุดและหันกลับมาถามเขา
" ก็จะไปส่ง " เขาตอบหน้าตาย
" ก็ถึงแล้วนี่ไง เมื่อไหร่นายจะกลับไปซะที หรือนายจะแยกตัวไปไหนก็ได้ "
" ก็บอกว่าจะไปส่ง "
" จะบ้ารึไง ...ชั้นจะไปหาเพื่อน นายจะไปด้วยได้ยังไง "
" ผู้หญิงอย่างเธอไว้ใจไม่ได้ ชั้นจะไปส่งเธอให้แน่ใจ " คราวนี้เขาตอบมาซะยาวเลย
" ฮะ..." ฉันร้องด้วยความใปนสงสัย เขา้าอะไร...มาตามฉันแบบนี้้าอะไรกันแน่
ระหว่างที่ฉันและเขากำลังทำาประสาทกันอยู่นั้น พลันสายตาของฉันก็หันไปเจอกับชายหนุ่มคุ้นตา แม้จะเห็นแค่แผ่นหลังฉันก็จำเขาได้ กวินนั่งอยู่ในร้านกาแฟ ท่าทางของเขาดูเหม่อลอยคล้ายคนกำลังคิดอะไรสักอย่างอยู่
หมับ...ขณะที่สายตากำลังจดจ้องอยู่กับคนที่ตัวเองแอบรักอยู่นั้น คนตัวสูงด้านข้างก็จับเข้าที่ข้อมือของฉันเดินจูงเข้าไปในร้านกาแฟนั่น ด้วยความใฉันพยายามจะแกะมือของเขาออกเพราะรู้ดีว่าเขากำลังจะทำอะไร เขาจะพาฉันไปเผชิญหน้ากับกวิน ซึ่ง...ฉํนยังไม่พร้อมในตอนนี้
" ปล่อยนะ...ไอ้บ้านี่ "
" ถ้าไม่อายก็ร้องดังๆ " เขาโน้มใบหน้าเข้ามาพูดกับฉันใกล้ๆ
" นายจะทำอะไร...ชะ ชั้นไม่ไปนะ " ฉันพูดไปมือก็พยายามจะแกะมือของเขาออกด้วย
" ชอบมันไม่ใช่เหรอ ? .... มาสิ เธอจะได้รู้ " เขาพูดไปก็ลากฉันเดินไปด้วย
" นี่ !!!!! " ความพยายามของฉันไร้ประโยชน์ ปลาวาฬลากแขนของฉันมาถึงโต๊ะที่กวินนั่งอยู่
" อ้าว ไอ้วาฬ....เอ่อ ลดา มาด้วยกันเหรอ " กวินที่นั่งเหม่ออยู่ เมื่อเห็นเราสองคนเดินเข้ามาจึงรู้สึกตัวและเอ่ยขึ้น
" อึ้ม " เขาตอบเพื่อนตัวเองสั้นๆ
" นั่ง " ขณะนั้นก็กันมาสั่งฉันให้นั่งลงตามเขา
" มีเื่ ? " ปลาวาฬหันไปหากวินแล้วเอ่ยเชิงเป็คำถาม
" อึ้ม " กวินตอบสั้นพลางนิ่งไปพักหนึ่ง
" กูพึ่งรู้ว่าพิชเป็หลานสาวคุณหญิงรพี เมื่อวานตอนพาพิชมาเดินเล่นดันมาเจอกับท่านที่นี่พอดี " เขาเอ่ยขึ้นต่อ
" ท่านโกรธ ? " คนตัวสูงเอ่ยถามอีกครั้ง ฉันเองก็นั่งฟังอยู่เงียบๆด้วยหัวใจที่เ็ป ฉันต้องมานั่งฟังคนที่ตัวเองแอบรักพร่ำเพ้อเื่ราวของแฟนของเขา คนตัวสูงด้านข้างของฉันก็ช่างกระไร รู้ทั้งรู้ว่าฉันแอบรักกวินอยู่ ยังพาฉันมานั่งฟังอะไรแบบนี้.......ใจร้ายชะมัด
" คงโกรธมากอยู่เพราะคุณป้าไปเล่าเื่ที่ไปเจอพิชที่ไปนอนค้างคอนโดกูวันนั้นให้ท่านฟังพอดี "
จึก...นอนค้างที่คอนโดอย่างนั้นเหรอ.....ประโยคเมื่อสักครู่ฉันได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย ฉันรู้มาว่ากวินเขารักสันโดษมาก ไม่ชอบให้ใครวุ่นวายกับชีวิตของเขา ผู้หญิงที่เขาควงไม่เคยได้ไปค้างกับเขาเลยสักคน แต่นี่....ฉันคงได้ยินผิดไป
" แล้วปัญหาคืออะไร " ปลาวาฬเอ่ยถามกวิน
" คุณยายพาพิชกลับบ้านั้แ่เมื่อวาน จนถึงวันนี้กูยังไม่ได้คุยกับพิชเลย กูคิดถึงพิชว่ะ อยากเห็นหน้า อยากรู้ว่าเค้าเป็ยังไงบ้าง "
" มึงก็โทรหาเค้าสิ "
" กูโทรแล้ว แต่เค้าปิดเครื่องั้แ่เมื่อวาน ติดต่อไม่ได้เลย กูไม่รู้จะทำยังไงแล้วนี่ " กวินพูดกับเพื่อนของเขา ท่าทางของเขาในตอนนี้ช่างไม่เหมือนกวินที่ฉันเคยรู้จัก ฉันแอบตามติดชีวิตของเขามานาน ยังไม่เคยเห็นสีหน้าและท่าทางแบบนี้ของเขามาก่อน ดูท่าว่า...ผู้หญิงคนนี้คงสำคัญกับเขาจริงๆ
" บ้านชมพูอยู่ติดกับบ้านพิชชา มึงไปหาพิชชาไม่ได้แต่ไปหาชมพูได้นี่ "
ขวับ....กวินเงยหน้าขึ้นสบตาปลาวาฬทันที ดวงตาของเขาดูคล้ายมีไฟแห่งความหวังลุกโชนขึ้นมา ใบหน้าที่หมองคล้ำและเศร้าสร้อยก่อนหน้า ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็ยิ้มสดใส
" เออ...กูลืมได้ยังไงวะ ขอบใจมาก ขอบใจมึงมากไอ้วาฬ กูไปละ " ว่าแล้วกวินก็วิ่งพรวดออกไปจากร้าน ทิ้งฉันและปลาวาฬให้นั่งอยู่ที่โต๊ะกันเพียงสองคน
" เธอเห็นรึยัง ว่าไอ้วินมันรักพิชชาแค่ไหน เค้าสองคนรักกันมาก ก่อนหน้านี้ไอ้วินมันเฝ้าแอบตามเค้า แอบถ่ายรูปเค้าเก็บไว้ ขนาดได้รู้จักกันแล้ว ก็ยังไม่กล้าบอกเค้าว่าแอบชอบเค้าอยู่ พอได้รักกันจริงๆ ก็ดันมีเธอมาเป็อุปสรรคขวางอีก แล้วนี่ยังไม่จบเื่เก่าก็มีเื่ใหม่เข้ามาอีก "
เธอนี่ใจร้ายจริงๆ
เธอนี่ใจร้ายจริงๆ
เธอนี่ใจร้ายจริงๆ
" นายพูดจบรึยัง ชั้นจะได้ไป " ฉันกลั้นใจเอ่ยกับคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ฉันใช้มือปาดน้ำตาที่กำลังเอ่อจะไหลออกมานอกดวงตาก่อนที่คนที่นั่งอยู่ข้างๆจะได้เห็น
" ก็ไปสิ..แล้วอย่าได้คิดที่จะทำอะไรไม่ดี เธอไม่มีวันแทนที่พิชชาได้หรอก " เขาพูดจบก็หยิบมือถือตัวเองออกมากดดูโดยไม่ได้สนใจฉันที่ยืนอยู่แม้แต่นิดเดียว
" นายมันคนใจร้าย " พูดจบฉันก็เดินออกจากร้านไป
" ฮัลโหลน้ำหวานแกอยู่ไหน ? " ฉันกดโทรออกหาเพื่อนที่นัดกันไว้ั้แ่ต้น
ไม่รู้ป่านนี้ยัยน้ำหวานจะยังรอชั้นอยู่มั้ย นี่มันเลยเวลาที่นัดกันไว้เกือบจะชั่วโมงล่ะ การได้คุยกับเพื่อนคนนี้ทำให้ฉันสบายใจ แม้น้ำหวานจะไม่เคยเห็นด้วยกับความรักของฉัน แต่เธอก็ไม่เคยขัดขวางซ้ำยังเป็กำลังใจและคอยปลอบยามที่ฉันมีความทุกข์อีกด้วย
เพื่ออรรถรสในการอ่าน ท่านสามารถติดตามอ่านเื่ราวของกวินและพิชชาได้ในเื่ แอบรัก เพราะเนื้อหาบาง่บางตอนของเื่นี้เกริ่นไว้ในเื่นั้นด้วยค่
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่เข้ามาเป็กำลังใจให้กันนะคะ
เพื่อความคุ้มค่านักอ่านสามารถติดตามได้ที่อีบุ๊คนิยายแอบรัก ลงขายที่ meb ในราคาเพียง 29 บาทและ
อีบุ๊คปลาวาฬซ่อนรักลงขายในราคาเพียง 39 บาทเท่านั้นนะคะ
8K
