แพทย์หญิงทะลุมิติ

ตอนที่ 28

          “ท่านพ่อเราจะไปที่ใดก่อนเจ้าคะ”จิวจิวที่นั่งเกวียนจนปวดก้นเอ่ยถามบิดาร่างน้อยๆบิดไปมาอย่างเมื่อยขบ

            “พ่อจะพาพวกเจ้าไปร้านที่รับสร้างบ้านก่อนอย่างไรเล่า”หานตงยิ้มให้บุตรสาวที่ตอนนี้มานั่งเท้าคางอยู่ข้างถามเขาอย่างเกียจคร้าน โดยมีบุตรชายนอนแผ่อยู่บนเกวียน

          “ท่านพ่อเจ้าคะท่านเคยปลุกพลังวิญญาณในตัวหรือไม่”จิวจิวถามบิดาอย่างสนใจเพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ ยังไม่เห็นผู้คนในหมู่บ้านใช้พลังวิญญาณสักคนยกเว้นพวกในเมือง นานๆจะเห็นสักคน มีเพียงท่านหมอที่หอฟู่หลงเท่านั้นที่หยวนเป่าบอกเธอว่าเขาเป็นผู้มีพลังวิญญาณ

            “การปลุกพลังวิญญาณไม่ใช่เรื่องง่ายที่นี่เป็นหมู่บ้านห่างไกล ผู้คนส่วนมากล้วนเป็นคนยากจนไม่ได้มีเงินทองในการเข้าไปศึกษาในสำนักเหล่านั้นหรอก ถึงสามารถปลุกพลังได้แต่ไม่อาจมีทรัพยากรในการฝึกฝนการเข้าไปทดสอบพลังวิญญาณที่หอเทพราชันย์ก็เช่นกัน จำเป็นต้องเดินทางเข้าเมืองหลวงค่าใช้จ่ายต่างๆสูงมาก”บิดาเอ่ยเล่าให้บุตรสาวรวมทั้งบุตรชายที่ลุกขึ้นมานั่งฟังอย่างสนใจฟัง

        “เพราะพ่อเคยไปทำงานกับสำนักคุ้มกันภัยอยู่บ่อยครั้งจึงพอรู้เรื่องราวพวกนี้บ้าง ที่นี่เป็นหมู่บ้านห่างไกลจนเกือบติดชายแดนใช้ชีวิตแตกต่างจากเมืองอื่นๆมาก แทบเรียกได้ว่าพลังวิญญาณที่นี่ไม่สำคัญแต่เมื่อใดที่พวกเจ้าออกจากเขตรอยต่อเขตแดนนี้ไปจะกลายเป็นคนไร้ค่าในสายตาคนอื่นทันที หากเป็นผู้ที่ไม่มีพลังวิญญาณเจ้าจะสังเกตเห็นว่ามีผู้ไม่มีพลังวิญญาณถูกขับไล่ออกจากเขตชั้นในเข้ามาอาศัยที่เขตชั้นนอกนี้อยู่บ่อยๆ”หานตงอธิบายให้ลูกๆได้ฟัง

            “ท่านพ่อข้าอยากปลุกพลังในตัวเจ้าค่ะ”จิวจิวเอ่ยบอกบิดา หากนางคิดจะสร้างกิจการของครอบครัวพลังวิญญาณ เป็นสิ่งสำคัญ หานตงชะงัก

            “ข้าก็อยากเช่นกันขอรับท่านพ่อ”หยางหลงรีบเอ่ยขึ้นเช่นกันเขาอยากจะมีวรยุทธ์ติดตัวบ้าง เพื่อใช้ปกป้องครอบครัว

            “อืมแต่ว่าตำราปลุกพลังวิญญาณเป็นของหายากมาก และราคาสูงมากด้วย”หานตงครุ่นคิด

            “ท่านพ่อ ราคาสูงเพียงใดก็คงไม่เกินราคาของโสมที่เรามีหรอกเจ้าค่ะ โสมต้นเล็กๆพวกนั้น ข้านำพวกมันไปปลูกไว้ในมิติของข้าหมดแล้วพลังมิติสามารถเร่งเวลาการเติบโตของมันได้อย่างรวดเร็ว เอาเป็นว่าอีกหน่อยข้าจะมีโสมอายุพันปีเป็นร้อยๆหัวเลยเจ้าค่ะ”จิวจิวยิ้มจนแถบไม่เห็นดวงตา นางไม่คิดกังวลสักนิดในเวลานี้

            “จริงรึจิวเออร์”หานตงตลึง

            “แน่นอนเจ้าค่ะเช่นนั้นวันนี้หลังจัดการทุกอย่างแล้ว ท่านพ่อท่านพาข้ากับพี่รองไปหาซื้อตำราปลุกพลังนะเจ้าคะ”จิวจิวยิ้มออดอ้อนบิดา

            “เช่นนั้นก็ได้แต่พ่อไม่รู้ว่าที่นี่จะมีตำรานั่นขายรึเปล่า”หานตงในที่สุดก็ยอมพยักหน้า

            “ไม่เป็นไรเจ่าค่ะท่านพ่อเราแค่ไปดูก่อน ไม่มีก็แค่ไปหาที่อื่น”จิวจิว ยิ้มให้บิดา

            “ได้เอาตามที่เจ้าว่า”หานตงยกมือขยี้หัวบุตรสาวเบาๆรอยยิ้มอ่อนโยนแววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

            “เอาล่ะ ถึงแล้ว” และแล้วทั้งหมดก็มาถึงยังร้านรับสร้างบ้านที่ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนแนะนำ

            “นายท่าน เชิญด้านนี้ขอรับนำเกวียนเข้ามาจอดได้เลย”พนักงานของร้าน เดินออกมาต้อนรับเมื่อเห็นเกวียนเข้ามาใกล้ร้าน พร้อมทักทายอย่างสุภาพซึ่งหานตงก็นำเกวียนไปจอดยังจุดที่พนักงานบอก สามพ่อลูกจึงเดินลงจากเกวียน

            “เชิญขอรับมีอะไรให้ทางร้านรับใช้รึเปล่าขอรับ”พนักงานยังคงสุภาพดูจากอีกฝ่ายขับเกวียนเข้ามา แถมแต่ละคนยังแต่งตัวสะอาดสะอ้าน ดูมีสง่าราศรีไม่น้อย

            “ข้าจะมาติดต่อช่างไปสร้างบ้านนะน้องชาย”หานตงบอกความต้องการกับพนักงาน

            “ท่านมาถูกที่แล้วขอรับที่นี่เป็นร้านที่ดีที่สุดสร้างบ้านมีคุณภาพและราคาไม่สูง มีช่างฝีมืออยู่หลายคนเคยถูกว่าจ้างไปสร้างจวนให้เศรษฐีมามากมายขอรับ เดี๋ยวเชิญทุกท่านที่ห้องรับรองข้าจะไปตามเถ้าแก่มาพบท่านขอรับ”จิวจิว อดทึ่งกับการต้อนรับของร้านนี้ไม่ได้พนักงานทั้งสุภาพยิ้มแย้ม แถมยังอวดผลการได้อย่างดี เทียบกันได้เลยกับพนักงานต้อนรับจากโลกก่อน

            “สวัสดีขอรับเถ้าแก่” รอสักพักก็มีชายร่างท้วมเดินตามพนักงานคนดังกล่าวมา หานตงและลูกๆลุกขึ้นทักทายผู้มาใหม่

            “เชิญนั่งๆท่านต้องการช่างสำหรับสร้างบ้านอย่างนั้นรึ”เถ้าแก่ยิ้มกว้างพร้อมเชื้อเชิญทั้งหมดให้นั่งลง

            “ไม่ทราบว่าท่านมีแบบบ้านที่ต้องการแล้วหรือยังขอรับ”เมื่อนั่งกันเรียบร้อยเถ้าแก่ก็เริ่มพูดเข้าเรื่อง ซึ่งเขาทราบเรื่องคราวๆมาจากลูกจ้างที่เข้าไปรายงานเมื่อครู่

            “มีแล้วขอรับนี่ขอรับ”หานตงหันไปรับม้วนกระดาษมาจากบุตรสาว แล้วส่งให้เถ้าแก่

            “โอ้ พวกท่านไปได้แบบบ้านนี้มาจากไหนข้าไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน งามจริงๆ”เถ้าแก่มองแบบบ้านในมืออย่างตลึง บ้านหลังเล็กล้อมรอบบ้านหลังใหญ่ บ้านหลังใหญ่เป็นบ้านสองชั้น มีระเบียงด้านหลังที่ชั้นสองไว้ชมทิวทัศน์รอบบ้านชวนแปลกตา ที่สำคัญรายละเอียดต่างๆที่ระบุไว้ชัดเจน และเข้าใจง่ายนั้นทำให้เถ้าแก่อดชื่นชมไม่ได้

            “แต่เอ๊ะทำไมต้องสร้างห้องน้ำไว้ในบ้านทุกห้องด้วยล่ะ”เถ้าแก่มองอย่างสงสัยก่อนจะชี้นิ้วไปยังห้องน้ำมากมายนั่นแถมยังอุปกรณ์แปลกๆยังมีฉากกั้นระหว่างห้องน้ำและห้องส้วมแยกกันชัดเจน

            “คืออย่างนี้เจ้าค่ะนี่เป็นอ่างสำหรับเก็บน้ำ ข้าต้องการรูปแบบนี้ และโถส้วมก็ต้องเป็นแบบนี้เจ้าค่ะท่านต้องวางท่อเพื่อนำของเสียไหลออกไปรวมกันตรงนี้”จิวจิวอธิบาย จุดต่างๆที่เถ้าแก่สงสัยให้อย่างฉะฉาน

            “โอ้ แม่หนูน้อยเจ้าช่างละเอียดยิ่งนัก”เถ้าแก่มองเด็กน้อยที่อธิบายเป็นฉากๆอย่างสนใจ

            “แน่นอน เจ้าค่ะนี่บ้านหลังใหม่ของครอบครัวเรา ข้าต้องทำให้มันออกมาให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”จิวจิวยืดอกรับคำชมอย่างไม่มีเคอะเขินหานตงเพียงอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

            “ว่าแต่แบบบ้านนี่พวกเจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลยว่าไปซื้อมาจากที่ใด”เถ้าแก่มองจิวจิวตาเป็นประกายอุปกรณ์ที่แปลกตานั่น เขาสามารถให้ช่างที่เชี่ยวชาญทำมันขึ้นมาได้จากรายละเอียดในแบบ ซึ่งเขาคิดว่ามันต้องเป็นสินค้าที่น่าสนใจแน่นอน

            “น้องข้าวาดมันเองขอรับ”หยางหลงยืดอกบอกด้วยความภาคภูมิใจ

            “เจ้าวาดเองอย่างนั้นรึ”เถ้าแก่มองอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก

            “ใช่ขอรับบุตรสาวข้าเป็นคนวาดเอง”หานตงพยักหน้ายืนยันคำตอบของบุตรชาย

          “โอ้แม่หนูน้อย งั้นเจ้าช่วยวาดโถนั่งในห้องส้วมให้ข้าอย่างละเอียดได้หรือไม่ ข้าจะแยกไปให้สหายของข้าลองทำตามที่เจ้าต้องการดูอีกอย่างหากข้าจะขอซื้อแบบบ้านของเจ้าด้วยเจ้าจะขายให้ข้าหรือไม่”เถ้าแถ่มองเด็กน้อยตาเป็นประกาย เขามองเห็นโอกาสทางการค้าได้อย่างชัดเจน

            “ท่านพ่อท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าค่ะ”จิวจิวทำท่าครุ่นคิด ก่อนหันกลับไปถามบิดา

            “แบบพวกนี้เป็นของเจ้าเจ้าสามารถตัดสินใจเองได้”หานตงเพียงยิ้ม และบอกให้ลูกสาวตัดสินใจเอง

            “ถ้าอย่างนั้นไม่ทราบเถ้าแก่คิดจะซื้อเท่าไหร่เจ้าคะ”จิวจิว หันกลับไปถามเถ้าแก่

          “หนึ่งร้อยตำลึงเป็นอย่างไร ปกติแบบบ้านจะอยู่ที่ สิบถึงห้าสิบตำลึงแล้วแต่แบบแต่แบบบ้านเจ้าสวยและแปลกตารวมทั้งอุปกรณ์พวกนี้ด้วยข้าจริงให้ราคาสูง”เถ้าแก่เอ่ยบอกราคาอย่างใจป้ำ

        “ตกลงเจ้าค่ะ”จิวจิวหันไปมองบิดาเห็นบิดาพยักหน้ากับคำพูดของเถ้าแก่ จิวจิวจึงตอบตกลง

            “ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอกระดาษกับพู่กันด้วยเจ้าค่ะ”จิวจิวพยักหน้าเถ้าแก่จึงรีบให้ลูกน้องไปหยิบสิ่งที่เด็กน้อยต้องการมาทันที

            ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามรูปโถส้วมแบบปัจจุบันก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษที่ว่างเปล่า พร้อมรายละเอียดครบครัน ทำให้เถ้าแก่มองเด็กน้อยด้วยความชื่นชม

            “น้องชาย ท่านช่างโชคดีแท้ๆมีลูกสาวที่เก่งกาจเอาล่ะ เจ้าต้องการสร้างบ้านเมื่อไหร่ ต้องการให้แล้วเสร็จภายในกี่เดือนข้าจะได้คำนวณให้ถูกว่าต้องใช้ช่างหรือแรงงานเท่าไหร่”เถ้าแก่วางกระดาษที่รับมาจากจิวจิวอย่างถนอม

            “ข้าต้องการให้แล้วเสร็จก่อนเข้าหน้าหนาวเจ้าค่ะท่านพ่อ”จิวจิวหันไปกระพริบตาปริบๆให้บิดาหานตงก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที

            “ก็อีกสามเดือนอืม ยังพอมีเวลา แล้ววัสดุอุปกรณ์ จะให้ทางข้าจัดหา หรือเจ้าจะซื้อเอง” เถ้าแก่หยุดคิดเล็กน้อย

 ก่อนพยักหน้ารับและเอ่ยถามความต้องการของเจ้าของบ้านอีกครั้ง

            “ให้ท่านเป็นคนจัดการเลยเจ้าค่ะแต่ข้าต้องการวัสดุที่คุณภาพดีนะเจ้าคะ ถึงราคาจะสูงไปหน่อย

ข้าไม่ต้องการมาแก้ไขที่หลัง อ๋อข้าต้องการคนวางระบบน้ำด้วยเจ้าค่ะ ข้าต้องการชักน้ำจากลำธารในที่ของข้าเข้ามายังบ้านด้วยนะ ท่านลองเสนอราคามาได้เลยเจ้าค่ะ”จิวจิวเจราจากับเถ้าแก่โดยมีบิดาและพี่ชายนั่งสนับสนุนอยู่ข้างๆ

            “อืมได้ เดี๋ยวข้าจะคิดราคารวมไปด้วยเลย อืม ทั้งหมด  หนึ่งพันตำลึง บ้านใหญ่ 1 หลัง หลังเล็กอีกสี่หลัง เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ”เถ้าแก่ดีดลูกคิด คิดราคาอุปกรณ์และค่าแรงเรียบร้อยก่อนจะแจ้งราคาเบ็ดเสร็จ

            “หนึ่งพันตำลึงเอ่อแพงไปหรือไม่ขอรับ”หานตงตลึงเมื่อได้ยินราคาที่เถ้าแก่เสนอ

            “ไม่แพงหรอกน้องชายบ้านเจ้าสร้างตั้งหลายหลัง ไหนจะมีห้องน้ำในตัวทุกห้องอีกแถมนังหนูยังเลือกใช้ของดีอีก ราคานี้ไม่แพงเลยและที่สำคัญคือเวลาสร้างแค่สามเดือนจำเป็นต้องใช้แรงงานมากด้วย”เถ้าแก่ยิ้มพลางอธิยายให้หานตงเข้าใจ

            “ตกลงเถอะเจ้าค่ะท่านพ่อเราไม่ได้สร้างบ้านบ่อยๆนะเจ้าคะ ต้องเลือกใช้ของดีๆมันถึงจะทนทาน”จิวจิวเขย่าแขนบิดาเธอคิดว่ามันไม่แพงสักนิด และครอบครัวเธอสามารถจ่ายได้ ตราบใดที่เธอยังมีขุมทรัพย์โสมในครอบครอง

            “ได้ตกลง”หานตงพยักหน้าตกลงทันทีหลังชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ก็เห็นด้วยกับบุตรสาวจิวจิวกับหยางหลงยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

          “แล้วแรงงานเล่า เจ้าจะหาเองหรือให้ข้าหาไปด้วยเลย”เถ้าแก่ปรึกษาต่อทันที หลังตกลงกันเรียบร้อย

            “ข้าอยากให้ท่านจัดหามากึ่งหนึ่งและอีกกึ่งหนึ่งข้าจะเลือกคนงานในหมู่บ้านเข้าร่วมด้วยขอรับ”หานตงเอ่ยเพราะเขาคิดว่าควรให้ชาวบ้านในหมู่บ้านได้มีงานทำ อย่างน้อยสามเดือนนี้ ก็จะมีงานทำโดยไม่ต้องเข้าเมือง เพื่อไปหางานทำ

            “ดีเอาตามนั้น พรุ่งนี้ข้าจะส่งนายช่างใหญ่เข้าไปดูพื้นที่ และสั่งของไปลงไว้ก่อนเราจะเริ่มสร้างบ้านกันอีก 3 วันหลังจากนี้”เถ้าแก่ยิ้ม เมื่อตกลงการค้าใหญ่สำเร็จนี่ถือเป็นงานใหญ่ในปีนี้ของร้านก็ว่าได้หานตงจัดการจ่ายค่ามัดจำเป็นเงินกึ่งหนึ่งก่อนการเริ่มงาน และอีกสองงวด จะจ่ายเมื่อเริ่มงานไปแล้วครึ่งหนึ่งและตอนสุดท้ายเมื่องานจบเถ้าแก่ออกเอกสารเป็นหลักฐานให้เรียบร้อย และส่งเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้จิวจิวซึ่งอีกฝ่ายก็รับมาเก็บเข้ากระเป๋าหน้าตาเฉยเช่นกัน เถ้าแก่ออกมาส่งสามพ่อลูกขึ้นเกวียนจากไปพร้อมกับมองแผนที่หมู่บ้านในมือยิ้มไม่ยอมหุบ