บทที่ 13 เข้าตำบล(รีไรท์)
เมื่อเห็นป้าหวงจากไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเฮ่อหลานก็เปลี่ยนเป็สีแดง ป้าหวงใจดีกับเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ถังซวงก็พูดตรง ๆ กับแม่ว่า “แม่คะ ในเมื่อเป็ความปรารถนาของยายหวง เราก็กินข้าวกันก่อนเถอะ”
เฮ่อหลานเองก็หิว นับประสาอะไรกับลูกสาวสองคนของเธอ ดังนั้นจึงรีบพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ เรารีบกินกันเถอะ”
แม้ว่าจะไม่มีอะไรอื่นกิน แต่แค่ซาลาเปานุ่ม ๆ ก็พอแล้ว หลังจากแม่และลูกสาวกินเสร็จ พวกเขาก็อาบน้ำและนอนด้วยกัน
“ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย คืนนี้เข้านอนกันเถอะ และพรุ่งนี้แม่จะจัดที่นอนให้ลูกแต่ละคนเอง” ตอนนี้มีเพียงแม่และลูกสาวอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ดังนั้นแต่ละคนจะแบ่งปันห้องกัน ลูกสาวก็โตแล้ว น่าจะมีห้องของตัวเองนานแล้ว
ใบหน้าของถังเซวี่ยเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเมื่อเธอได้ยินคำพูดนั้น
“แม่คะ หนูจะมีห้องของตัวเองจริง ๆ เหรอ”
เมื่อเห็นสีหน้าที่มีความสุขและคาดหวังของลูกสาวของเธอ เฮ่อหลานรู้สึกเศร้ามาก แม้ว่าวันข้างหน้าจะยากลำบาก แต่เธอก็พยักหน้าอย่างตั้งมั่นและพูดว่า “ใช่ พวกเราและเสี่ยวเซวี่ยจะมีห้องของเราเองในอนาคตนะ”
เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของถังเซวี่ย ถังซวงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เสี่ยวเซวี่ย จากนี้ไปพี่สาวจะตกแต่งห้องของเธอให้สวยเลย”
“อื้ม!”
ถังเซวี่ยมีความสุขมากเมื่อได้ยินคำพูดนี้ แม้ว่าเธอจะอายุสิบหกปี แต่ก็ไม่เคยมีห้องของตัวเองมาก่อน
หลังจากวันนี้ที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน แม่และลูกสาวก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อถังซวงตื่นในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็แอบย่องออกไป และเดินสำรวจไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่ายังเช้าอยู่เธอจึงไปทีู่เา
บ้านของพวกเธออยู่ห่างไกลมาก มันตั้งอยู่ที่เชิงเขาส่วนท้ายของหมู่บ้านเถาฮวา ไม่มีผู้คนอยู่อาศัยใกล้เคียง ดังนั้นจึงไม่มีใครมาอยู่ที่นี่เป็เวลาหลายปี แต่มันสะดวกมาก ๆ สำหรับถังซวง
เมื่อเธอไปถึงูเา ถังซวงมองหาเหยื่อ ก่อนจะได้ไก่ฟ้ามาสองตัวและกระต่ายหนึ่งตัว จากนั้นเธอก็เดินตรงลงจากูเาและกลับบ้านทันที
เฮ่อหลานถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นลูกสาวคนโตกลับมา
“ซวงเอ๋อร์ ลูกไปที่ไหนเมื่อเช้านี้?”
เมื่อเห็นท่าทางกังวลของแม่ ถังซวงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “อย่ากังวลเลยแม่ ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อไปออกกำลังกายน่ะ แล้วก็เข้าไปในูเามา”
“ซวงเอ๋อร์ ลูกไปทีู่เาอีกแล้วเหรอ แม่ไม่รู้ว่ามีสัตว์ร้ายบนูเาที่นี่ไหม แต่คราวหน้าอย่าไปอีกนะ” แม้ว่าจะเห็นลูกสาวนำเหยื่อกลับมาได้ แต่เฮ่อหลานก็กังวลมาก
ถังเซวี่ยเองก็กังวลเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะตะกละมาก แต่พี่สาวของเธอก็สำคัญที่สุด
“ใช่พี่สาว คราวหน้าอย่าไปนะ”
ถังเซวี่ยตอนนี้ผอมและตัวเล็ก ผิวของเธอก็ดูไม่ดีนัก แต่ก็ยังคงมองเห็นใบหน้าที่งดงามได้ ถังซวงอดไม่ได้ที่จะลูบผมน้องสาวและพูดว่า “อย่ากังวลเลยเสี่ยวเซวี่ย พี่มีแรงเยอะจะตาย ไม่มีอะไรทำอันตรายได้หรอก”
เมื่อเห็นว่าเฮ่อหลานและถังเซวี่ยยังพูดเกี่ยวกับเื่นี้ ถังซวงจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “แม่ แม่ยังจำได้ไหมว่าปีที่แล้วฉันมักจะขนฟืนจากูเาน่ะ อันที่จริง ลุงซันช่วยฉันหยิบฟืนเ่าั้ขึ้นมา และเขายังสอนต่อสู้เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ด้วย ดังนั้นฉันเอาตัวรอดได้ แม่ไม่ต้องกังวลนะ”
นี่คือวิธีที่เธอคิดขึ้นหลังจากค้นหาความทรงจำ ก่อนหน้านี้มีชายวัยกลางคนชื่อซันในหมู่บ้านหลู่ฮวา เมื่อเธอเห็นชายคนนั้นสลบไสลเพราะความหิว เธอก็หั่นหมูให้เขาชิ้นหนึ่ง ชายคนนั้นก็ซาบซึ้งในความช่วยเหลือนี้ เลยช่วยเธอเก็บฟืนเป็เวลาหลายวัน และชายคนนั้นก็รู้จักกังฟูจริง ๆ
เ้าของร่างเดิมอาจไม่ได้สังเกตในตอนแรก แต่หลังจากที่เธอนึกถึงประสบการณ์นั้น เธอก็รู้ว่าลุงซันนั้นไม่ธรรมดาเลย เมื่อเห็นความดุร้ายที่เขาแสดงออกมาโดยบังเอิญ และทักษะของเขาก็ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นลุงซันออกจากหมู่บ้านไปแล้ว เธอสามารถอ้างชื่อเขาได้
“อะไรนะ... ซวงเออร์ ลูกกล้าหาญเกินไปแล้ว ถ้ามีใครรู้ว่าลูกติดต่อกับผู้คนในูเาด้านหลัง แล้วดันไปเกี่ยวข้องกับอะไรขึ้นมาจะทำยังไง” ใบหน้าของเฮ่อหลานเต็มไปด้วยความกังวลใจ
“แม่คะ พวกเราออกจากหมู่บ้านหลู่ฮวามาแล้ว ดังนั้นไม่ต้องกังวลหรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลุงซัน เขาเองก็ออกไปแล้วเหมือนกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฮ่อหลานรู้สึกโล่งใจ
ถังเซวี่ยมีความสุขมาก “แม่ พี่สาว เรากินเนื้อตอนเที่ยงได้ไหม?”
“แน่นอน”
ถังซวงพูดด้วยรอยยิ้มแล้วนำไก่ฟ้าสองตัวออกมา "ตอนเที่ยงเราทำเนื้อกระต่ายตุ๋นกัน ส่วนไก่หนึ่งในสองตัวนี้จะมอบให้คุณยายหวง และอีกตัวจะมอบให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน สำหรับขอบคุณพวกเขาที่ช่วยเรา”
“ใช่ พวกเราควรจะขอบคุณ”
ทั้งเฮ่อหลานและถังเซวี่ย พยักหน้าเห็นด้วย
อาหารเช้าของสามแม่ลูกยังคงเป็ซาลาเปา หลังจากกินเสร็จ เฮ่อหลานก็พาลูกสาวสองคนไปหาหัวหน้าหมู่บ้านและป้าหวง
ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านมีเพียงภรรยาของเขา อู๋จวนและหลานสองคนเท่านั้นที่อยู่ในบ้านหลิวเหลียงไค เธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นไก่ฟ้าที่เฮ่อหลานส่งมา “อาหลาน เธอกำลังทำอะไรอยู่”
“พี่สะใภ้ เราต้องขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านที่รับพวกเราสามแม่ลูกมา ถ้าหัวหน้าหมู่บ้านไม่ให้บ้านและช่วยเราลงหลักปักฐาน เราสามคนแม่ลูกคงไม่มีที่ดินทำกิน ไก่ฟ้าตัวนี้ซวงเอ๋อร์เพิ่งจับมันมาได้เมื่อเช้า เอานี่ไปเป็อาหารมื้อกลางวันของคุณนะ”
อู๋จวนได้ยินสามีของเธอพูดถึงการหย่าร้างของเฮ่อหลานเมื่อวานนี้ และเธอรู้สึกเห็นใจมาก ในตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะต้องมีชีวิตที่เลวร้ายในฐานะผู้หญิงที่มีลูกสาวสองคน แต่เธอไม่คาดคิดว่าวันนี้เธอจะส่งไก่ฟ้าที่ตัวใหญ่นี้มาให้ “ซ๋วงเออร์จับมันได้เหรอ?”
เฮ่อหลานพูดอย่างภาคภูมิใจ “ใช่ ครอบครัวของเรา ซวงเอ๋อร์มีมือและเท้าที่ยืดหยุ่น และบางครั้งเธอก็สามารถจับเหยื่อได้ที่บนูเา”
อู๋จวนมองไปที่ถังซวง และชมเชยว่า “น่าทึ่งมาก”
“ขอบคุณค่ะคุณป้าสำหรับคำชม”
แม้ว่าอู๋จวนจะโลภเนื้อสัตว์เช่นกัน แต่ชีวิตสามแม่ลูกก็ลำบาก และเธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ยอมรับมัน
เมื่อเห็นเช่นนี้เฮ่อหลานก็รีบออกไปพร้อมกับลูกสาวสองคนของเธอ
เมื่อเห็นเฮ่อหลานเช่นนี้ อู๋จวนก็มองเธอสูงขึ้น
หลังจากนั้นเฮ่อหลานก็พาลูกสาวทั้งสองของเธอไปที่บ้านของป้าหวง
“อาหลาน พวกเธอจริงจังเกินไปแล้ว เอาคืนไปเร็ว ๆ”
ทันทีที่ป้าหวางเห็นไก่ฟ้า เธอปฏิเสธทันที แต่ลูกสะใภ้สองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอจ้องตรงไปที่ไก่ฟ้า เป็เวลานานแล้วที่ครอบครัวของพวกเธอไม่ได้เห็นเนื้อ แต่แม่สามีกลับพูดอย่างนั้น พวกเธอก็พูดอะไรไม่ออก
แม่และลูกสาวก็วางของและจากไป
“เฮ้อ...เด็กคนนี้ อาหลานยังซื่อสัตย์เหมือนเดิมเเเลย”
ซูจ้าวตี้ลูกสะใภ้คนโตของตระกูลหวง เมื่อเห็นว่าเธอจะได้กินเนื้อแล้ว ดวงตาของเธอพลันเป็ประกาย และเธอก็หยุดบ่นแม่สามีที่เอาซาลาเปาไปให้เฮ่อหลานเมื่อคืนนี้
ในอีกด้านหนึ่ง ถังซวงไม่ได้กลับไปกับแม่และน้อง “แม่ ที่บ้านไม่มีอะไรเลย ฉันจะไปในตำบลเพื่อซื้อของใช้นะ”
“ซวงเอ๋อร์ แม่จะเอาเงินมาให้ แต่เราไม่มีเงินมากนะ แค่ดูและซื้อของจำเป็มาก่อน” เธอยังเหลือเงินอยู่ประมาณสิบกว่าหยวน และเธอก็จะให้สิบหยวนแก่ลูกสาว
แต่ถังซวงโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ต้องแม่ ฉันมีเงินอยู่ ฉันไปก่อนนะ” เด็กสาววิ่งหนีโดยไม่รอเฮ่อหลาน
8K
