จินหวังเฟย

ปัง...ปัง...ปัง...“ใครกัน”เสี่ยวเอ้อร์ร้องถามก่อนจะเปิดประตูร้าน พบบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งสวมอาภรณ์ชุดดำยืนอยู่ตรงหน้า มือขวาถือกระบี่ และก้าวเข้ามาในร้านอย่างว่องไว“ข้าต้องการพบหลงจู๊ ข้ามาทำการค้าขายด้วย”“ค่ำคืนวันนี้หลงจู๊อยู่ที่ร้านพอดี รอสักครู่ เดี๋ยวข้าน้อยไปตามหลงจู๊มาให้”เสี่ยวเอ้อร์จุดเทียนอีกเล่มทิ้งเอาไว้ที่ชั้นล่าง แล้วก็ถือเชิงเทียนอีกอันก้าวไปยังเรือนทางด้านหลังร้าน ท่ามกลางความเงียบงันในยามค่ำคืน มีเสียงของเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้น“หลงจู๊...มีคนมาทำการซื้อขายด้วยขอรับ”หลงจู๊ลุกขึ้นจากเตียงหลังจากถูกปลุกด้วยเสียงเรียกผะแผ่วอย่างเกรงอกเกรงใจ ผู้เฒ่าเพิ่งจะล้มตัวลงนอนเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน เพราะมัวแต่คุยกับคนของตัวเองที่ถูกสั่งให้ไปตามหาจางหานเฟิ่งทั่วทุกสารทิศ แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ“ใครมาทำการซื้อขายอะไร”“ไม่ทราบขอรับ”“มากันกี่คน”“คนเดียวขอรับ”“ให้ขึ้นไปยังห้องหมายเลขหนึ่ง”“ได้ขอรับ”หลงจู๊แหวกม่านมุ้งออกมาใส่รองเท้าและสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ ผู้คุ้มครองชีวิตเงียบๆ เป็นผู้จุดเทียนให้ ในสมองของหลงจู๊ยามนี้มีแต่เรื่องของจางหานเฟิ่งอยู่เต็มไปหมด แล้วหลงจู๊ก็ทอดถอนหายใจออกมาเพราะรู้สึกหวาดหวั่นกับอนาคตของหอสุรากุ้ยฮวาเหลือเกิน เนื่องจากรู้ตัวว่าไม่มีความสามารถหรือความคิดดีๆ ที่จะมาพัฒนาหอสุรากุ้ยฮวา อีกทั้งยังไม่แน่ใจว่าจะปกป้องหอสุรากุ้ยฮวาแห่งนี้ได้นานเท่าไร เพราะหลายต่อหลายครั้งนั้นผู้มีอำนาจอยู่ในมือชอบมาระรานและบีบคั้นเพื่อให้เป็นพวกด้วย“ไปกันเถอะ”“ขอรับ”หลงจู๊ขึ้นบันไดจนไปถึงระเบียงชั้นสาม ที่หน้าห้องหมายเลขหนึ่งมีเสี่ยวเอ้อร์กับบุรุษสวมชุดดำผู้หนึ่งที่มือถือกระบี่ยืนอยู่ แล้วผู้มาเยือนในยามวิกาลก็เอ่ยขึ้น“ข้ามาทำการซื้อขาย”“เชิญข้างใน” หลงจู๊พยักหน้าแล้วเปิดประตูห้องหมายเลขหนึ่ง ภายในสว่างขึ้นด้วยแสงเทียน“ข้าต้องการยาถอนพิษค้างคาวดำ”“ยาถอนพิษค้างคาวดำ?”“ถูกต้องแล้ว ข้าต้องการยาถอนพิษค้างคาวดำเดี๋ยวนี้ ราคาเท่าไรก็ไม่เกี่ยงที่จะจ่าย” ผู้มาเยือนยามวิกาลวางถุงเงินลงบนโต๊ะและเทสิ่งที่อยู่ข้างในออกมาจนกระจัดกระจาย“หอสุรากุ้ยฮวาทำการซื้อขายอย่างยุติธรรมเสมอ ยาถอนพิษค้างคาวดำขายอยู่ที่ห้าร้อยตำลึงทอง” หลงจู๊มองก้อนทองบนโต๊ะแล้วเอ่ยขึ้น“ห้าร้อยตำลึงทอง ท่านหยิบไปได้เลย”“ท่านรอสักครู่ ข้าน้อยต้องไปหยิบยาถอนพิษก่อน”ผู้เฒ่าเดินออกมาจากห้องหมายเลขหนึ่ง ยามนั้นเกิดสะดุดใจอะไรบางอย่าง และในขณะที่กำลังหยิบยาถอนพิษค้างคาวดำออกจากที่ซ่อน คนของหอสุรากุ้ยฮวาก็เข้ามารายงานข่าวอะไรบางอย่างที่ข้างหูเสียงเบา“ตรอกทางด้านหลังของหอสุรากุ้ยฮวา ข้าน้อยเห็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยอยู่บนหลังอาชาเหมือนกับว่ากำลังรอคอยคนผู้หนึ่งอยู่ที่นั่น”“มีอาชากี่ตัว” หลงจู๊ถามกลับพลางย่นหัวคิ้ว ที่แท้ก็เป็นคนของแคว้นเป่ย“สองตัว ตัวหนึ่งไม่มีผู้ขี่”“น่าจะกำลังรอผู้ที่มาซื้อยาถอนพิษค้างคาวดำ ใครถูกพิษกันนะ เอ๊ะ! หรือว่า...” หลงจู๊ตาโตขึ้นมาเสียแล้ว ในที่สุดสิ่งที่สะดุดใจอยู่ก็คลี่คลาย เพราะยาพิษค้างคาวดำนั้นมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออันไกลโพ้น ยาพิษชนิดนี้จึงหาได้ยากยิ่งในเมืองหลวงแห่งนี้ น่าจะมีแค่จางหานเฟิ่งเท่านั้นที่มี ความเป็นไปได้มีถึงเก้าส่วนเลยทีเดียว“หรือว่าอะไรขอรับ” ผู้ที่กำลังรายงานข้อมูลถามกลับด้วยความสงสัย“ส่งคนของเราตามองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยไปอย่างลับๆ บางทีเถ้าแก่เนี้ยของเราอาจจะถูกองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยจับตัวไป!”“ได้ขอรับ ให้คนของเรารายงานจินอ๋องกับเสนาบดีฝ่ายซ้ายด้วยหรือไม่”“รายงานสิ แม้จะเป็นเพียงการคาดเดาก็ตาม”“ขอรับ”หลงจู๊มองคนของตัวเองจากไป จากนั้นจึงกลับไปยังห้องหมายเลขหนึ่ง และก่อนที่จะโผล่หน้าเข้าไปพบลูกค้าอีกครั้ง สีหน้าเคร่งเครียดถูกปรับเป็นยิ้มแย้มเช่นเคย“ข้าน้อยขอถามอะไรท่านหน่อยได้หรือไม่” หลงจู๊ยังไม่ยื่นขวดยาถอนพิษค้างคาวดำไปให้“ท่านจะถามอะไร” บุรุษชุดดำเหมือนไม่อยากจะเสวนาด้วย“ผู้ใดกันหรือที่ถูกยาพิษ”“ญาติพี่น้องของข้าเอง”“อย่างนั้นหรอกหรือ...นี่คือยาถอนพิษค้างคาวดำ” ผู้เฒ่ายื่นสิ่งที่อยู่ในมือไปให้ ใจกำลังเต้นเร็วขึ้นเพราะเจอเบาะแสของจางหานเฟิ่งเข้าแล้ว“มันคือยาถอนพิษค้างคาวดำจริงนะ”บุรุษชุดดำถามย้ำเพราะต้องการความมั่นใจ ระหว่างนั้นหลงจู๊ก็หยิบก้อนทองบนโต๊ะจำนวนห้าร้อยตำลึงทอง ที่เหลือก็เก็บใส่ถุงแล้วส่งคืนกลับไป“จริงแท้แน่นอน หอสุรากุ้ยฮวาไม่เคยขายของปลอม”“อืม...”คล้อยหลังผู้ที่เข้ามาติดต่อทำการซื้อขาย หลงจู๊ก็สั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ไปก่อไฟต้มน้ำชงชา ทว่าสองเค่อผ่านไปคนของตัวเองก็ยังไม่กลับมา โดยหารู้ไม่ว่ายามนี้คนของหอสุรากุ้ยฮวากำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเอาชีวิตรอดกับองครักษ์ของยวิ๋นเหวินหรง แต่ด้วยระดับฝีมือที่แตกต่างกันทำให้คนของหอสุรากุ้ยฮวาที่ลอบติดตามไปนั้นต้องพบกับจุดจบที่ไม่ค่อยจะดีนัก เลือดสาดทะลักออกจากกาย ร่างไร้ลมหายใจพิงอยู่กับกำแพง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2- ตอนที่ 12 หายาถอนพิษ

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

จินหวังเฟย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2- ตอนที่ 12 หายาถอนพิษ

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้