Chat เปลี่ยนโลก

ณ โรงพยาบาลของครอบครัวผบ.ทบ.“ลูกกานดา คุณท่านเป็นอย่างไรบ้าง” หลายๆฝ่ายที่อยู่ตรงนี้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก เมื่อพวกเขาทราบข่าวก็มารวมตัวกันที่โรงพยาบาลทันที และในตอนนี้พวกสมาชิกหลักขององค์กร ‘เนเมสัน’ อันประกอบไปด้วย ผบ.จากทั้งสี่เหล่าทัพ, เหล่ายมทูต, เหล่าลูกน้องของนที และบุคคลอื่นๆ“ตอนนี้เราได้ทำการตรวจเช็คอย่างละเอียดแล้วค่ะคุณลุง และคุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะ” กานดาที่แต่งชุดคุณหมอออกมาพูด เธอถือแท็ปเล็ตของเธอ และเชื่อมต่อกับทีวี เพื่อแสดงอาการให้กับคนอื่นๆได้รับรู้ว่าตอนนี้ร่างกายของนทีมีจุดไหนบ้างที่น่าเป็นห่วง“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็น่าจะสบายใจได้ในระดับหนึ่งเลยทีเดียว... เอาล่ะ ที่เหลือก็แค่รอให้คุณท่านฟื้นตัว ยังไงพวกเราก็กลับกันไปพักผ่อนก่อนก็...” หัวหน้าองค์กรเนเมสัน หรือก็คือ หัวหน้าของเหล่ายมทูต ยมทูตกานต์รุ่นที่ 9 ที่กำลังเอ่ย แต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงของเหล่ายมทูตที่เป็นเวรยามเฝ้ารอบๆห้องของนที วิ่งเข้ามาแจ้งข่าวซะก่อน“ต้องขออภัยทุกๆท่านที่อยู่ ณ ที่นี้ด้วยนะขอรับ.. ตอนนี้ท่านผู้แทนได้ฟื้นแล้วขอรับ...” ยมทูตนายนั้นเอ่ยออกมา“จริงรึ...อย่างนั้นพวกเราไปเยี่ยมคุณท่านกันเลยดีกว่า” ผบ.ตร. กล่าวออกมา เขารู้สึกผิดมาก ทั้งๆที่ตัวเองอยู่องค์กรนี้ แต่ลูกน้องที่อยู่ภายใต้คำสั่งกับทำให้คุณท่านถึงกับบาดเจ็บ สลบ เขาร้อนใจเป็นอย่างมาก ที่ตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา“เออ... เพียงแต่... ท่านผู้แทนได้หนีออกไปทางหน้าต่างแล้วขอรับ พวกเราจะตามไป แต่เหมือนว่าคุณท่านไม่ได้อยากให้เรารู้ว่าท่านจะไปที่แห่งใด ท่านผู้แทนได้ใช้พลังบางอย่างทำให้เราไม่สามารถติดตามท่าน หรือ รู้ได้เลยว่าท่านไปที่แห่งใดขอรับ” ยมทูตคนนั้นกล่าวรายงานต่อ ทั้งหมดในห้องต่างก็ร้อนใจที่จะทำอะไรต่อ พวกเขาได้แต่ลนลานว่ามันเกิดอะไรขึ้น และคนที่เป็นเดือดเป็นร้อนมากที่สุดเห็นทีจะเป็น ผบ.ตร. ที่เดินไปเดินมา และจากอาการแล้วเหมือนจะเครียดเอามากๆ“ทุกๆท่านใจเย็นๆลงก่อน หากท่านผู้แทนอยากจะพบเรา เดี๋ยวท่านก็เรียกหาเอง... ข้าใช้ชีวิตกับเหล่าเทพมาอย่างยาวนาน ถึงแม้นิสัยของแต่ละองค์จะแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่เหมือนๆกันคือ ทำตามใจตัวเอง ... เราทำได้เพียงแค่รอ และเตรียมความพร้อมในทุกๆอย่างก็พอ” กานต์รุ่นที่ 9 เอ่ยออกมา และให้ทุกๆคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง ย้อนกลับมาทางด้านนทีที่ตอนนี้ฟื้นตื่นขึ้นมา“หึๆ พวกเจ้ายังคงไม่ลืมสหายเช่นข้า... ขอบใจพวกเจ้ามาก...” นทีเอ่ยขึ้น และเหมือนว่าเขากำลังวิดีโอคอลประชุมกับสหายของตัวเองอยู่“ได้อย่างไงเจ้าเป็นสหายสนิทของพวกข้า มีหรือจะยอมให้เจ้าลำบากอยู่ผู้เดียวฟีนัสคัส” เทพแห่งความตายเอ่ยขึ้นมา“จริงอย่างที่ ‘แทนาทอส’ พูด เราเป็นสหายกันมาอย่างเนิ่นนาน.. แล้วก็มีแต่พวกเราเท่านั้น ตั้งแต่สมัยเรียนวิชาเทพที่โรงเรียนเทพหลวงแล้ว เรื่องอะไรๆเราก็ผ่านมาด้วยกันตลอด” ‘ลูซิเฟอร์’ เจ้าแห่งนรกกล่าวต่อ“จริงๆ มีอะไรให้ข้าช่วยข้าก็ยินดีทำให้ทั้งนั้น ถ้าข้าไม่ได้พวกเจ้าช่วยเรื่องภายในโรงเรียนข้าก็คงถูกมองว่าต้อยต่ำอยู่อย่างนั้น อีกอย่างถึงข้าจะตัดขาดจากทางโลกได้แล้ว แต่ก็ยังแอบๆเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย” ใช่แล้วบุคคลที่กำลังพูดอยู่นั้น คือเซียนที่บรรลุจุติใหม่บนสวรรค์ จากการบำเพ็ญเพียรวิชาเซียนภายในโลกมนุษย์ ‘เซียนแพทย์เทวะ หลงเฟย’“ยังไงข้าก็ต้องขอบใจพวกเจ้ามาก พวกเจ้าก็เตรียมทุกอย่างให้พร้อมก็แล้วกัน ส่วนข้าคงต้องตามหาเหล่าน้องๆของพวกเราที่ลงมาช่วยข้าทำภารกิจในครั้งนี้” พวกเขาพูดคุยกันต่ออีกสักเล็กน้อย ก่อนที่นทีจะลุกขึ้นยืนแล้วกระโดดออกไปนอกหน้าต่าง และหายไปในอากาศธาตุ ท่ามกลางสายตาทุกคู่ของเหล่ายมทูต นทีวาร์ปตัวเองมายังสถานที่แห่งหนึ่ง มันเป็นชายทะเลที่ดูเงียบสงบเป็นอย่างมาก เขาดูบรรยากาศรอบๆ ก่อนจะพบกับผู้ชายคนหนึ่ง อายุของเขาน่าจะประมาน 18-19 ปี และกลุ่มของพวกเขากำลังจับปลาขึ้นมาจากท่าเรือ นทีไม่รอช้าเขาหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาตรวจสอบ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเป้าหมายที่ตรวจสอบได้ มันเป็นอุปกรณ์เทพที่เขาขอมาจากเทพแห่งนรก มันเป็นอุปกรณ์ที่สามารถตรวจจับวิญญาณของบุคคลนั้นๆได้แม้จะอยู่ในร่างกายก็ตาม และแล้วก็พบว่ามันมีคลื่นพลังออกมาจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่เขาคุ้นเคย จึงเดินเข้าไปเรียกทักชายหนุ่มคนนั้นอย่างเป็นกันเอง“สวัสดี นายคงจะลำบากไม่ใช่น้อยสินะ” นทียิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยกล่าวทักทายไป“ห๊ะ!! เออ..สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยอย่างนั้นเหรอครับ” ชายคนนั้นเอ่ยกล่าวออกมาอย่างงงๆ เพราะตอนนี้เขากำลังจับปลาขึ้นมาบนบก แล้วนำมารวมกันที่ตะกร้า“ฉันมาตามนายไปทำงานด้วย... ว่ายังไงสนใจหรือเปล่าล่ะ ‘โนเบิล’ ” นทีกล่าวออกไป“ห๊ะ!! ทำงาน..งานอะไรครับ .. ว่าแต่..คุณรู้จักผมได้ยังไง คุณเป็นใครครับเนี้ย” นทีที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย เพราะเขากำลังคิดถึงเด็กน้อยแห่งสงครามคนนั้นอยู่ มันไม่ว่าจะอยู่ในร่างของเทพหรือมนุษย์ก็มักจะมีคำถามอยู่เสมอๆ“อีกเดี๋ยวนายก็รู้จักฉันเอง ว่าแต่นายเถอะ พอจะมีเวลาว่างหรือเปล่าล่ะ….” ยังไม่ทันที่นทีจะพูดจบ เสียงตะโกนก็ดังออกมาจากข้างหลังโนเบิล มันทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง“เห้ย.. โนเบิล รีบมาช่วยกันจับปลาได้แล้วเว้ยย... ช้าอยู่ได้ เดี๋ยวก็ตัดเงินเดือนซะหรอก” เสียงนายจ้างของโนเบิลดังร้องเรียกออกมา โนเบิลถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปพูดกับนทีว่า“ก็อย่างที่เห็น.. ผมไม่มีเวลาเลย ยังไงถ้าจะคุยรายละเอียดงานที่จะชวนผมไปทำ ก็เอาไว้ตอนเย็นๆนะครับ หรือเวลาหลังผมเลิกงาน ตอนนี้ผมต้องไปก่อนครับ” เขาโบกมือขึ้นมาลา และนัดหมายกับนที ก่อนที่จะกลับหลังหันเดินไปทำงานต่อ นทีขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ชอบการรอคอยที่นานขนาดนั้น ก่อนที่เขาจะทำอะไรบ้างอย่าง นทีโบกมือสะบัดขึ้นไปบนท้องฟ้าเล็กน้อย ปลาทั้งหลายที่คนเหล่านั้นเก็บไว้ในตะกร้า ต่างก็กระโดดลงไปในทะเลกันทั้งหมด แม้แต่ตัวที่อยู่ในแหดักปลาเองก็ต่างกัดแห และกระโดดลงไปในทะเลว่ายน้ำหนีกันออกไปจนหมดเช่นกัน ก่อนที่นทีจะพูดขึ้นว่า“ทีนี้... ปลาก็ไม่มีให้จับแล้ว นายก็คงว่างแล้วซินะ” นทีกล่าวออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ชาวประมงที่อยู่แถวๆนั้นต่างก็งงกันไปหมด ท่ามกลางความสงสัยกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ โนเบิลเองก็เป็นหนึ่งในนั้น และตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป “แกคนตรงนั้นน่ะ... แกทำอะไรกับพวกปลาของข้ากัน.. แก.. ทำได้ยังไงกัน” หัวหน้าของโนเบิลกล่าวออกมาอย่างหัวเสีย และก็ตกตะลึง เขาเห็นเหมือนว่าชายคนนี้กำลังทำอะไรสักอย่าง เพียงแค่ชายคนนั้นโบกมือไปมาเล็กน้อย ปลาเหล่านี้ก็ต่างแปลกไปจากที่เคยจะเป็น มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจเลย“ก็เปล่านี่.. ว่าแต่คุณคือหัวหน้าของโนเบิลใช่ไหม... ผมจะขอตัวของเขามากับผมสักครู่นะ” นทีกล่าวออกไป“เหอะ.. ..............................”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 53

คล้ายกับเรื่องChat เปลี่ยนโลก ที่คุณอ่าน

Chat เปลี่ยนโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 53

คล้ายกับเรื่องChat เปลี่ยนโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้