ณ ที่แห่งหนึ่ง บนทะเลกว้างใหญ่
เรือแล่นไร้ใบเรือไร้ลมพัดนำพาลำไม้ให้วิ่งฉิวไปเบื้องหน้า
“กายาท่านลอกหมดแล้ว”กีเนเวียเช็ดตัวให้สามี
“แดดอาจจะร้อนไปหน่อย”ดันเต้คำรามระหว่างเปลี่ยนท่าทางลุกขึ้นนั่ง
“ปวดไปหมดเลยใช่ไหม”ราชินีสาวเช็ดใบหน้าเขาอย่างเบามือ
“ยังเห็นธงของศาสนขุนพลอยู่หรือเปล่า”ดวงตาสีทองมองไปนอกเรือ
กีเนเวียพยักหน้าเบา ๆ“หลายวันแล้วที่เราผละออกจากฝั่ง”
“ยังไม่เห็นเมืองเลยเหรอ”ดันเต้สูดลมหายใจเข้าลึก “พลังของข้าลดลงไปมาก”
“เราจะหยุดเรือก่อนไหม”กีเนเวียหันไปมองเมสิน่าที่เดินเข้ามากอดพ่อ
“ท่านพ่อ”เด็กสาวยิ้มบาง “ท่านหลับไปหลายวัน”
“พ่อเ้าเฝ้าหน้าเรือทุกวันเลยไม่สบาย” กีเนเวียลูบศีรษะบุตรสาว
“ข้าทำขนมแป้งฟูเป็แล้ว”เด็กหญิงผละออก “ข้าจะไปเอามาให้ท่าน”
สองสามีภริยามองบุตรตัวน้อยเดินอย่างสง่างามไปพร้อมดรูน
“นางทำตัวเหมือนเ้าขึ้นทุกวัน”ดันเต้ยิ้มบาง “เราหยุดเรือไม่ได้หรอก”
ราชินีพยักหน้าอย่างเข้าใจความหมาย“ข้าจะบอกพวกเขาให้อดทน”
“ขอบคุณพวกเขา”ดันเต้จูบภริยาตนเอง “ขอบคุณเ้าที่อยู่เคียงข้างข้า”
“ขอบคุณที่ท่านยังอยู่ตรงนี้”กีเนเวียจดหน้าผากลงบนแผ่นอกกว้าง
“ท่านดรูน! เราจะอดน้ำตายแล้ว!”
เสียงก้องจากเรือลำน้อยดังมาถึงเรือหลวง
“อีกนานเท่าใดเ้าคะ”เสียงบ่นจากสตรีบนเรือลำอื่นดังระงมมหาสมุทร
“เนยแข็งหมดไปแล้ว” คนบนเรือหลวงกล่าวเสริม
“พวกเรากำลังจะอดตาย” ชายอีกคนกำลังสติแตก
ดันเต้หันมองผู้คนรอบกายขณะที่ทุกคนก็มองมายังเขาเป็สายตาเดียวกัน
“พระองค์ต้องทำอะไรสักอย่าง”ชายคนหนึ่งขึ้นเสียง “เรากำลังจะอดตาย เรา้าอาหาร”
“แป้งหมดไปกว่าครึ่งแล้วถ้าเรายังไม่เทียบท่า เราจะอดตายบนเรือ”
“เราอยู่กลางมหาสมุทร”ดันเต้กางแขนออกกว้าง
“ใช่แล้วเราอยู่บนน้ำที่ดื่มกินไม่ได้!” ชาวเมืองเริ่มเห็นพ้องร่วมกัน
“ท่านพาเรามาตาย!” หญิงคนหนึ่งกรีดร้อง“ท่านพาพวกเรามาตาย!”
“ท่านป้ากล่าวหาท่านพ่อแบบนี้ไม่ได้นะ”เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งมาปกป้องบิดา “พวกเรากำลังเดินทางไป์”
“ไม่มี์ข้างหน้านั้นเ้าหญิง”เธอพูดอย่างน้อยใจ “มีแต่ความตาย”
“ไม่จริงใช่ไหมท่านพ่อ”เมสิน่าหันไปมองบิดาตนเอง
“ใต้ท้องเรือมีแต่น้ำทะเลพวกเรากำลังจะตาย” ผู้คนกรีดร้องพร้อมกัน
“เย็นลงก่อน” ดรูนตวาดเสียงดังพร้อมกระแทกปลอกดาบไม้ใส่พื้นเรือ
“เตรียมรับพายุ”ดันเต้กล่าวดัง “ผูกเรือให้แน่น”
ดรูนหันมาสบตาาา“ถ้าทำเช่นนั้นผู้คนต้องอาเจียนตายก่อนแน่”
“ไม่มีอะไรให้พวกเขาอาเจียนแล้ว”ดันเต้ตบไหล่ขุนทหารแล้วมองขึ้นบนฟ้า
ฉับพลันเมฆหมอกก็วิ่งรวมตัวกันหนาครึ้มบดบังแสงตะวันทันตา
“รีบผูกเรือได้แล้ว” ดันเต้ขึ้นเสียงเน้นคำสั่ง
แม่ทัพผิวสีก้าวเร็วไปตามกาบเรือ“ผูกหัวเรือ!” ชายหนุ่มชี้ไปยังถุงทราย “วางถุงทรายรอบขอบเรือ!” จากนั้นเขาก็ะโไปตามเรือลำอื่นเพื่อเร่งผู้คนที่กำลังสิ้นหวังให้ทำงาน
“ท่านพ่อ”เมสิน่าจับมือบิดาตนเอง “เรากำลังจะไปที่ใดหรือเพคะ”
ดันเต้ก้มลงอุ้มบุตรสาว“ที่นั่น...” ดวงตาสีทองไร้แวว “ไม่ใช่์”
ดวงตาเด็กสาวเบิกกว้าง“เรากลับบ้านเราได้ไหมเพคะ”
“แต่ก็ไม่ใช่นรก”ดันเต้ลูบน้ำตาบนพวงแก้วลูกสาวออก
กีเนเวียอุ้มเยลิน่าเดินออกจากเรือน“พวกเขาจะไหวหรือเปล่า”
“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”ดันเต้โอบเมสิน่าแนบอก “เข้าเรือนกันเถอะ”
าาทิ้งกายลงตรงมุมห้องแล้วกวักมือเรียกภริยาให้เข้าสู่อ้อมกอด
ครู่ใหญ่แม่ทัพดรูนก็เข้ามาภายในเรือน“ทุกคนพร้อมแล้วเซียร์” เขาทิ้งตัวลงอีกมุมของเรือนพัก ส่งดวงตาวิตกกังวลมาให้ดันเต้
“ข้าจะปลดพลังแล้ว”ดันเต้หอมกระหม่อมภริยาแล้วมองขึ้นไปบนเพดาน
ทันใดนั้นก็บังเกิดเสียงฟ้าคำรามสนั่นนำลมแรงซัดตัวเรือจนได้ยินเสียงไม้ลั่น
เมสิน่ากรีดร้องตื่นกลัวเมื่อเรือโยกขึ้นสูง“ท่านพ่อ...ทำไม...”
มือหยาบโอบเ้าหญิงน้อยแนบกาย“ไม่ต้องกลัว”
เรือเคลื่อนตัวลงกระแทกพื้นน้ำส่งกระแสอัดขึ้นตามร่างกายทุกคน
“ไม่ต้องกลัว”ดันเต้โอบร่างบุตรสาวไว้ในอ้อมกอดพร้อมฮัมเพลงปลอบ
ลมลู่ล่อง สั่นคลอนเมฆา
Windy whilred, shacked all the clouds
รินเทลงมา อาบกายาเธอ
Rainy falled down, for you, my love
ไฟฟูฟ่อง อุ่นใจของเธอ
Pyre piled, wiped out you fear,
แม้ยามละเมอ ก็ยังมีกัน
Erased nightmare to meet again.
ดินชุ่มชื้นตื่นจากความฝัน
Earth enriched, woke off the dream,
ปันสุขทุกข์กันลืมสิ้นความหลัง
Shared love and lose, forgot all ruins.
วารีไหล นำใจข้านั้น
Water warped, brought up my heart,
โอบกอดเ้ายังโลกที่หมายคอย
Embraced you to…Mydreamy world
“หลับแล้วหรือ”กีเนเวียอิงศีรษะอยู่บนไหล่สามี
“หลับแล้ว”ดันเต้กุมขมับตนเอง “ข้าเองก็อยากอาเจียน”
“นอนเถิดที่รักของข้า”กีเนเวียลูบใบหน้าดันเต้ โอบเขาสู่อ้อมกอดกับเยลิน่า
“เรือ! เรือลำใหญ่เต็มไปหมด!”
ผู้คนรวมตัวกันหน้าหัวเรือต่างมองกองเรือเรียงเป็กำแพงสมุทร
“ผู้คนผิวสีคล้ายท่านดรูน”ชาวเมืองพูดคุยกันแ่เบา “คนของท่านไหม”
“แต่พวกเขาสวมใส่ทองคำ”ชายตาดีพยายามเล่าให้คนอื่นฟัง
“หรือว่าคนเพอร์เซีย” หญิงสาวข้างตัวกล่าวเสียงวิตก
“ไม่น่าใช่”ชายผู้นั้นหรี่ตามอง “หน้าพวกเขาป้ายดินขาวดินแดงดูแปลกตา”
เสียงฟ้าลั่นดังสนั่นครั้งหนึ่งเรือพรอว็องค์ลำหนึ่งก็ถึงกับหัวเรือหัก
ดันเต้กวักมือหยุดกระแสน้ำแล้วก้าวเดินขึ้นไปบนหัวเรือ
“คนของโพเซดอน?” ดรูนป้องมือมองกวาดไปตามแนวธง“ไม่เห็นธงเซียร์”
ดวงตาสีทองกวาดสายตาผ่านธงรบหลากสีแต่เขาพยายามมองหาธงพื้นขาวคาดแถบน้ำเงินของศาสนขุนพล แต่ก็ไม่พบ“พวกเขาอาจจะเป็คนของงูั์”
เสียงดังกระหึ่มเรียกเสียงกรีดร้องจากเมสิน่าดังแ่อยู่ในเรือน
ลูกเหล็กกระแทกพื้นเรือจนแตกร้าวปลุกสติให้ดันเต้ชักดาบมนตราออกมา
ดาบเดสติโอเนลเรียกสายฟ้าลั่นกระหน่ำทะเลคำรามฟาดกระแสโต้กองเรือ
เสียงะเิถี่หนักพร้อมลูกเหล็กลอยลิ่วพังเรือลำหนึ่งส่งผลให้าารีบกวักมือดึงกระแสน้ำพาชาวเมืองขึ้นเรือแล้วผลักขบวนเรือถอยทันที
การตวัดดาบเข้าหากองเรือข้าศึกพาให้สายลมพัดราวพายุผลักทุกลำถอยห่างอีกมือบังคับพาเรือของพรอว็องค์ออกไปทางตะวันออก
“เป็ดังอเล็กซานเดอร์ว่าไว้”ดันเต้ถอนหายใจแรงแล้วถอยกลับเรือน
“แต่...แป้งเราใกล้หมดแล้วนะเซียร์!”ดรูนหน้าเสียขณะร้องตามหลังาา
เรือใหญ่แล่นลอยล่องอยู่บนทะเลอย่างไร้จุดหมาย
“เราต้องถ่วงหินลงไปแบบนี้”ชายคนหนึ่งสอนดันเต้
“ข้าผูกเชือกแล้ว”ชายร่างหนาอีกคนส่งหน้านิ่วเตือน
“พอเราหย่อนลงไปแล้วล่องเรือไปข้างหน้าพวกปลาก็จะติดในช่องเหล่านี้”
ดันเต้พยักหน้ารับคำแล้วส่งเชือกให้ดรูน“ดรูนไปหย่อนลำนู้น”
“สิ่งที่อยู่ในน้ำนี้จะกินได้หรือเซียร์”คนผูกเชือกถามเสียงแ่
“ข้าเห็นปลาั์พุ่งตัวขึ้นกินปลาเป็กำมือ”ชายผู้สอนหย่อนแหกล่าวเสียงใส
“ถ้าเ้าไม่กินก็ไม่มีอะไรกินได้อีกแล้วบนเรือ” ดันเต้ถือเชือกอีกด้านไปผูกท้ายเรือหลวง“เราฝากชีวิตไว้กับตาข่ายเหล่านี้”
“ทำไมท่านไม่ควบคุมน้ำสั่งให้ปลาะโขึ้นมาล่ะเซียร์”คนผูกเชือกถามเพิ่ม
ชาวเมืองอีกคนทุบหลังคนผูกเชือกอย่างแรง“เ้าโง่นี่ แค่น้ำไหว สัตว์ก็หนีแล้ว”
“ข้าไม่รู้นี่”พ่อหนุ่มผู้น่าสงสารนั้นเรียกเสียงหัวเราะได้เป็อย่างดี
“พวกข้าพร้อมแล้วหย่อนเลยไหม” ดันเต้หันมาถามคนผูกเรือ “เสียงอะไร”
เออเอ่ว! เออเอ่ว! เออเอ่ว!เสียงร้องเป็จังหวะ
“ท่านชาล์! ท่านชาล์! มีเทพกำลังเล่นน้ำ!”แม่สาวตาดีชี้วงน้ำวนไกลออกไป
าาหนุ่มหรี่ตามอง ก่อนจะส่ายหน้า“ไม่ใช่เทพเ้า แต่เป็สัตว์”
เออเอ่ว! เออเอ่ว! เออเอ่ว!เสียงเข้าใกล้ลำเรือมาเรื่อย ๆ
“พวกเขากำลังทำปลาใ”คนสอนจับปลามองบางสิ่งพุ่งโฉบปลาหน้าแห
มือบางคว้าแขนดันเต้“อย่าทำร้ายพวกเขา” กีเนเวียมองปลาตัวใหญ่กระโจนเล่นคลื่นออกจากลำเรือ“ถิ่นของพวกเขา”
“เ้าสื่อสารได้ไหม”ดันเต้มองภริยาสาวที่เคลื่อนไปใกล้ผิวน้ำ
มือบางััลงบนผิวน้ำเค็มแ่เบา“ได้” ราชินียิ้มกว้าง
“เ้าว่าอย่างไรนะ! พวกเขาตอบว่าอะไร!”ดันเต้มองฝูงโลมาที่พุ่งมาหาเขา
“ต้องรีบออกไปที่นี่เป็เขตของ...” กีเนเวียหันไปสบตาสามี “หนีเร็ว!”
าาหนุ่มกำมือสั่งกระแสน้ำให้เคลื่อนเรือโดยเร็วฝูงโลมากระโจนแล่นนำทางพวกเขาไปไกลจนเริ่มค่ำ ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อย อีกทั้งอาหารก็ยังไม่มีตกถึงท้อง
“ปลอดภัยแล้ว”กีเนเวียผ่อนไหล่ทั้งสองข้างลง
“เริ่มค่ำแล้ว”ชาวเมืองทุกคนต่างคอตก “รีบนอนดีกว่า”
“ท่านชาล์!”พ่อหนุ่มช่างถามร้องเสียงดัง “มีอะไรบางอย่างอยู่ท้ายเรือ”
ดันเต้กระโจนไปพร้อมดาบในมือก่อนจะกระตุกดึงเชือกขึ้นจากน้ำ
ตาข่ายตกน้ำอุ้มฝูงปลาขึ้นมาบนท้ายเรือหลวงทำเอาหัวเรือเชิดขึ้น
“ท่านพ่อ! ปลาเต็มเลย!”เมสิน่าหวีดร้องพลางกระโจนเข้ากอดขามารดา
“เ้าออกมาทำไม”กีเนเวียลูบศีรษะลูกสาว
“ข้าเป็ห่วงพวกท่านทั้งสอง”เด็กสาวสูงเกือบเท่าเอวมารดาน้ำตาซึม
เออเอ่ว! เออเอ่ว! เออเอ่ว!เ้าโลมาหมุนวนอยู่ด้านหลังเรือ
“ใครหรือเพคะ”เมสิน่ากุมมือมารดาแน่น
“เขาเป็องครักษ์น่านสมุทร”กีเนเวียยิ้มบาง “ให้เขาช่วยเลือกปลาดีกว่า”
“หมายถึงอะไรเพคะ”เด็กสาวเดินตามมารดามายังกองปลาสด
“เอาให้พวกเขาดูถ้าตัวไหนกินได้พวกเขาจะบอกเราเอง” กีเนเวียยื่นปลาตัวแรกออกไปนอกกราบเรือแล้วโลมาก็ะโขึ้นกินปลาที่ลื่นหลุดมือราชินีไป
“กินได้”ดันเต้หันไปชี้นายทหารรอบตัว “เ้าเห็นใช่ไหม”
ชาวเมืองทุกคนพยักหน้าแล้วรีบเข้ามาแยกปลากองใหญ่แบ่งใส่ถัง
เ้าหญิงน้อยยิ้มกว้างรีบคว้าปลาสีสวยแปลกตาทำแบบมารดาบ้าง
จากนั้นโลมาก็กระโจนตัวขึ้นมากระแทกมือน้อยอย่างแรงจนปลาหลุดจากมือ
“กินไม่ได้!”เด็กสาวร้องเสียงใส
ทหารทุกคนจึงเร่งมือโกยปลาสีสันสดใสนั้นลงทะเลก่อนจะหันมามองเ้าหญิงน้อยที่กำลังจับสัตว์เปลือกแข็งตัวต่อไป
กลุ่มผู้หญิงเริ่มจัดการปลาแบบที่พวกนางเคยทำ“ปลาพวกนี้ต้องเค็มแน่”
จากนั้นพวกนางก็จัดการย่างปลาแล้วหันไปมองถังต่อไปก่อนจะต้องกรีดร้อง
“นั่นอะไร!” เหล่าผู้หญิงมองไปยังเ้าตัวสีขาวเป็มันไหลไปมาในถัง
“เ้าหญิงว่ากินได้!”เหล่าผู้ชายแยกปลาพากันหัวเราะ
“เอาออกไปเลย!”เหล่าผู้หญิงชี้ถัง “ข้าไม่กินของน่ากลัวแบบนี้”
“ท่านองครักษ์สมุทรบอกว่ากินได้เ้าก็ต้องกิน” พวกผู้ชายยิ้มย่อง
“ถ้าทำแบบนี้ก็อดตายกันไปเลย”หญิงสาวกระแทกเท้าจนเห็นว่าชายหนุ่มมายกถังไปเทปล่อยสัตว์น้ำลงทะเลพวกนางจึงกลับมาจัดการปลาต่อ
เสียงสั่งจากเ้าหญิงน้อยพาให้เยลิน่าเดินออกมาร่วมวงด้วย
“ดูสิเ้าหญิงเดินได้แล้ว” ชาวเมืองเตือนสองผู้เป็ใหญ่มองบุตรสาว
เด็กหญิงกำลังทำเหมือนพี่สาว“ไม่ได้นะ” เมสิน่าส่งของให้น้อง “ตัวนี้”
“พวกเขาน่ารักมากเลย”ดันเต้โอบกอดกีเนเวีย ดวงตาชื้น “เยลิน่ากำลังเอาปลาตัวนั้นลงน้ำไปแล้ว”สองสามีภริยาหัวเราะบุตรสาวทั้งสอง
“เรือบาก้าเวเลชินเนเซ่!”
ชาวเมืองผู้สังเกตการณ์บนหัวเรือนำขบวนร้องดัง
“เรือต้องห้ามในการคุ้มครองของไบเซนธิริก”ดรูนบ่นงึมงำ
“ข้าจะหยุดเรือ”ดันเต้ยกมือขึ้น จากนั้นขบวนเรือทั้งหมดก็ชะงักกลางสมุทร
ฝูงโลมากระโจนหายไปจากผิวน้ำราวรับรู้ถึงภัยอันตราย
เรือลำหนึ่งเคลื่อนตัวขวางลำเข้าเทียบเรือนำขบวน
“หนี่ชรือ! หนี่ชรือ!” เสียงร้องโวยวายดังจนชาวพรอว็องค์หันมอง
ดรูนจึงะโข้ามจากเรือหลวงไปตามกราบจนถึงหน้าขบวน
เสียงพูดคุยเชิงโวยวายดังก้องทำให้กีเนเวียเดินออกมาจากเรือน
“มีเื่อะไรหรือเปล่า”ดวงตาสีน้ำข้าวมองหนุ่มผิวดำที่โหนมายืนข้างสามี
“ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด”แม่ทัพหนุ่มส่ายหน้าถี่
ดันเต้ปรายตามองกีเนเวียรอคำชี้แนะ
“จัดการตามสมควรเถิด”กีเนเวียพยักหน้าให้แก่สามีพร้อมยิ้มบาง
ดันเต้ก้าวไปยังหัวเรือสั่งกระแสน้ำพาเรือหน้าขบวนทั้งหมดเคลื่อนเปิดทาง
เรือหลวงเคลื่อนไปเบื้องหน้าหาคนต้าิผู้คนบนเรือบาก้าเวเลชินเนเซ่ใจนตาโตเท่าไข่ห่าน กระทั่งถุงทรายกระแทกกราบเรือเรียกสติกลับคืนมา
าาหนุ่มกวาดสายตามองประเมินชายผิวขาวรูปร่างสมส่วนในชุดผ้าไหม
“หนี่จือเชว่ย?” ชายบนกราบเรือชี้มือมายังดันเต้“หวอจรือฮองสง” จากนั้นเขาก็ชี้มายังตนเอง “หนี่จือ!” ก่อนจะชี้มายังดันเต้แล้วชี้กลับไปหาตน“ฮองเสว่ย!”
“ฮองเสียฮองเจีย...เขาพูดว่าอะไรกัน” ดันเต้หันไปหาดรูน
“ได้ เซียร์”ดรูนพยักหน้าแล้วก้าวไปเหยียบกราบเรือตรงข้าม
ดันเต้นำมือขวายื่นไปข้างหน้าแล้วนำมือซ้ายยื่นไปจับมือตนเอง
ดรูนยื่นมือขวาออกไปรอชายตรงหน้าทำตามดันเต้
ชาวต้าิพยักหน้าแล้วเดินมาจับมือดรูนทันใด
“ขออภัยท่านฮวนเซี่ยง” รองแม่ทัพกล่าวภาษาถิ่นตอบทันใด
ฮวนเซี่ยง (霍翔) จ้องตาตื่น เขาถึงกับอ้าปากค้างด้วยความสงสัย
“ข้าน้อยนามว่าดรูน ชายผู้อยู่ตรงหน้าท่านคือฮ่องเต้ของข้านามว่าพระเ้าดันเต้” ดรูนพูดมากจนดันเต้ต้องตบไหล่ให้หยุดเพื่อรอฝ่ายตรงข้ามตอบโต้เสียก่อน
“ฮ่องเต้เหรอ” เมื่อฮวนเซี่ยงตามทันก็รีบหันมาก้มหน้าเคารพอย่างนอบน้อม“ข้าน้อยนามว่าฮวนเซี่ยง เป็พ่อค้าจากต้าิ” จากนั้นเขาก็มองผู้คนบนเรือลำอื่น
ทุกคนต่างแสดงตนเข้าสังเกตการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นใบหน้าแดง ๆ ของพวกเขาเป็รอยด่างบนพวงแก้มเพราะถูกลมเกลือกัด
“ท่านกำลังจะเดินทางไปไหนหรือ”ฮวนเซี่ยงถามผ่านดรูน
ดรูนก้มหน้ารับคำาา “พวกเรากำลังอพยพหาถิ่นสงบตั้งรกราก”
ฮวนเซี่ยงยิ้มกว้าง“ดินแดนที่ท่านกำลังมุ่งไป เป็อาณาจักรตันเหมยหลิง เหมาะแก่การตั้งรกรากยิ่งนัก”
“ถามเขาว่ากำลังเดินทางไปตะวันตกหรือเปล่า”ดันเต้สื่อสารผ่านดรูน
คนต้าิอมยิ้ม “ข้าเป็พ่อค้าเดินเรือสำเภาไปค้าขายข้าวยังเมืองปาละ”เขามองเอียงซ้ายแลขวาด้วยแววตาฉงนใจ แล้วหันไปมองสลับไปมากับใบเรือของตน
“คนบนเรือแปลกใจเื่เรือของเรา”ดรูนอธิบายคำพูดของคนต้าิ
“พวกเขามาเทียบเรือเพราะความสงสัยละสิ”ดันเต้ส่ายศีรษะ “เื่เมืองนั่น”
“ตันเหมยหลิงเซียร์พวกเขาเพิ่งออกมาไม่นาน” ดรูนมองใบหน้ากลม
ฮวนเซี่ยงแม้ฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็ทำทีพยักหน้าตามเหมือนเข้าใจ
“เขาทำท่าเข้าใจที่เราพูดอย่างนั้นเหรอ”าาอมยิ้ม พยายามสงบท่าทีตน “ข้าเห็นแผ่นดินผ่านดวงตาของชายผู้นี้ ห่างจากที่นี่หนึ่งคืนค่อนวัน”
“ผู้คนบนฝั่งล่ะเซียร์”ดรูนลูบแขนอย่างไม่สบายใจ “ข้าไม่อยากเสียเรืออีก”
“พวกเขายินดีรับคนต่างเมือง”าาละสายตาจากฮวนเซี่ยง “คุยกับเขา”
ขุนพลหันกลับไปหาพ่อค้าข้าว“นายท่าน ขอบพระคุณสำหรับคำแนะนำ”
“พวกท่านเดินเรือมาได้อย่างไร”เขาถามแล้วยิ้มเข้ากับหน้ากลมตามมาด้วย
“เื่นี้เป็ความลับ”ดรูนโบกมือไปข้างหน้าเชิงปฏิเสธ
“ท่านผู้สื่อความจะไปเมืองตันเหมยลิงอย่างไร ในเมื่อเรือไม่รับลมเช่นนี้”
ดรูนไม่เข้าใจจนหันไปถามดันเต้“ขอบคุณ แล้วถามเขาว่าเราต้องไปพบผู้ใดเมื่อเทียบฝั่ง” าาตัดความ
ฮวนเซี่ยงเอียงหน้าไปมาทำทีไม่เข้าใจคำพูด“พบผู้ใด หมายถึงใครหรือ”
“เขาอยากรู้กลวิธีของท่าน”ดรูนกระซิบบอกาาแม้กำลังจ้องหน้าฮวนเซี่ยงอยู่
“พ่อค้าหัวใส”ดันเต้ถอนหายใจ “ถามเขาว่าจะเกิดาไหม ถ้าข้านำเรือเข้าไปเทียบท่าจำนวนมากเช่นนี้”
ฮวนเซี่ยงตาเบิกโพลง“เดี๋ยวข้าจะเป็ธุระแจ้งเ้าเมืองโฮลิงเองว่ามีกลุ่มชนเผ่าตะวันตกมาขอพึ่งใบบุญ”พ่อค้าหน้ากลมยิ้มจนแก้มขึ้นก้อน “ไม่ต้องกังวล ๆ”
“ข้าไม่กังวลอยู่แล้ว”ดันเต้โบกมือขอบคุณพ่อค้าจิตอาสา
9K
