ไป๋ฉีเดินสำรวจบ้านของตนเองในทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้นไปกับความใหญ่โตโอ่อ่าของมัน ภายในบ้านมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่ว่าจะเป็ห้องรักแขก ห้องนอน ห้องทำงาน อีกทั้งยังมีห้องฝึกซ้อมที่อยู่บริเวณใต้ดินขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ฝึกซ้อมครบถ้วนไม่มีขาดตกบกพร่อง
ชายหนุ่มหลังจากได้สำรวจทุกอย่างจนเสร็จสิ้นก็ทิ้งตัวลงที่โซฟาอย่างสบายใจ นี่สินะการเป็นักสู้ เพียงแค่สอบผ่านก็มีสวัสดิการมากมายขนาดนี้ หากไต่เต้าไปยังระดับและตำแหน่งที่สูงกว่าไป๋ฉีไม่อยากจะคิดเลยว่าผลตอบแทนมันจะมากขนาดไหน
ในขณะที่นั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น เสียงAIหลิงหลิงก็แจ้งเตือนขึ้นมาว่าตอนนี้ไป๋เฉินผู้เป็พ่อได้โทรหาเขา ไป๋ฉีก็รับสายอย่างรวดเร็วทำให้จอสีฟ้าปรากฏภาพของครอบครัวตระกูลไป๋และตระกูลจางที่ตอนนี้กำลังยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ซึ่งไป๋ฉีเองก็ยกยิ้มตอบกลับเช่นเดียวกัน
"สวัสดีครับทุกคน"ชายหนุ่มกล่าวทักทาย
ทันใดนั้นทุกคนที่อยู่ปลายสายก็กล่าวยินดีออกมาพร้อมๆกัน ก่อนจะกล่าวถามชายหนุ่มว่าได้สังกัดอยู่หน่วยอะไร ใช่! ที่พวกเขารู้คืออันดับของชายหนุ่มเท่านั้น แต่ไม่ได้รู้ถึงกระทั้งไป๋ฉีไปสังกัดอยู่หน่วยไหน
"ผมสังกัดอยู่หน่วยัขาวครับ"ไป๋ฉีกล่าวตอบ
พ่อและแม่ๆของเขาก็พยักหน้าให้เชิงยินดี "ฉีเอ่อร์ นับจากนี้ลูกก็โตเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะ อยู่ที่นั่นก็ดูแลตัวเองดีๆอย่าให้ทำให้พ่อแม่ปวดหัวเข้าใจไหม"
"รู้แล้วครับแม่สอง ว่าแต่จะไม่มีใครมาอยู่กับผมจริงๆเหรอ บ้านก็ออกจะใหญ่ผมอยู่คนเดียวได้เหงาแน่ๆ"ไป๋ฉีกล่าวและทำท่าทีออดอ้อน ทำให้ทุกคนที่อยู่ปลายสายหัวเราะกันออกมา
"ฮ่าๆๆ ลูกอยู่คนเดียวน่ะดีแล้ว เผื่อพาสาวๆมาบ้านจะได้ไม่ต้องเกรงใจพ่อแม่ไง"ไป๋เฉินผู้เป็พ่อกล่าวอย่างขบขัน ลูกชายอย่างไป๋ฉีถึงกับกุมขมับยกใหญ่ นี่เขาพึ่งบรรลุนิติภาวะเองนะ จะให้หาเมียเลยหรืออย่างไรกัน
"เอาละๆคุยกับพ่อแม่พอแล้ว คุยกับคุณอาทั้งสองของหลานบ้าง"ไป๋เฉินกล่าว ทันใดนั้นจางตง อี้ผิง และจางจิวลี่ก็มาปรากฏตัวบนหน้าจอ
"หลานชาย/พี่ไป๋ฉี ยินดีด้วยที่ได้กลายเป็นักสู้แล้ว"ทั้งสามกล่าวพร้อมกัน ไป๋ฉีตอนนี้รู้สึกหัวใจพองโตเป็อย่างมาก และกล่าวขอบคุณไป
"พี่ชายไป๋ฉี พี่อยู่หน่วยัขาวใช่ไหมอีกหนึ่งปีหนูจะตามไปนะคะ พี่ต้องต้อนรับหนูดีๆด้วย"จางจิวลี่กล่าว ชายหนุ่มที่ได้ยินก็พลันพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ ด้วยพร์ของจางจิวลี่แค่เธอบอกว่าอย่างสังกัดอยู่ที่ไหนย่อมไม่มีใครขัดข้องอย่างแน่นอน
"ได้สิพี่จะรอนะ"
ทั้งสองคนยกยิ้มให้กัน หลังจากที่พูดคุยกันอยู่นานการติดต่อสื่อสารก็เป็อันสิ้นสุดลงไป ไป๋ฉีลุกขึ้นจากโซฟาและเข้าไปยังห้องทำงานของตนและทำการดาวน์โหลดไอเอของเขาลงไปเพื่อใช้ในการควบคุมระบบภายในบ้าน
เมื่อเขาทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้นในตอนนั้นเอง เสียงAI ก็พลันแจ้งเตือนสายเรียกเข้าอีกครั้ง ปรากฏว่ามันเป็การติดต่อมาจากตึกัขาว ชายหนุ่มรีบรับสายอย่างรวดเร็ว หน้าจอปรากฏภาพเมดสาวที่เป็คนต้อนรับเขาในตึกัขาวเมื่อครู่นี้เอง
"ขอโทษที่ขัดจังหวะพักผ่อนนะจ๊ะ แต่หัวหน้าหน่วยกลับมาแล้วและอยากเจอน้องชายน่ะ มาที่ตึกัขาวด่วนเลยนะจ๊ะ"เมดสาวกล่าวพร้อมใบหน้าที่ประดับยิ้มที่อ่อนโยน
"ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"ไป๋ฉีกล่าวจบก็วางสายและรีบออกจากบ้านไปในทันที และวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตตรงไปยังตึกัขาว
เขาใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึง เมดสาวที่ยืนรอเขาอยู่แล้วก็ยกยิ้มให้และพาเดินไปชั้นบนสุดซึ่งเป็ที่ทำงานของหัวหน้าหน่วยในทันที
เมื่อมาถึงไป๋ฉีก็ได้พบกับชายหนุ่มผู้หล่อเหลาแต่เ็าคนหนึ่งในชุดทหารสีขาวประดับยศพลตรีกำลังนั่งอ่านประวัติของเขาอยู่ จากข้อมูลที่เขาได้รับมายศนี้จะถูกมอบให้กับระดับราชันาเท่านั้น
พระเ้านั่น!! ราชันาเชียวนะ!! นี่เขากำลังจะได้พบกับราชันา จากสถิติล่าสุดที่ออกข่าว ราชันาบนโลกมีไม่ถึงหนึ่งพันคน จักรพรรดิามีอยู่ไม่ถึงห้าร้อยคน สุดท้ายคือเทพามีอยู่เพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น ส่วนจำนวนระดับในตำนานที่ถูกเรียกว่าจ้าวพิภพนั้นยังคงเป็ปริศนาแต่คนบนโลกคาดเดากันว่าน่าจะมีอยู่ไม่ถึงยี่สิบคน
"หัวหน้าหน่วย พาเขามาแล้วค่ะ"เมดสาวกล่าว หัวหน้าหน่วยัขาวหรี่ตาสีฟ้ามองมายังไป๋ฉีและยกยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ขอบใจมาก เธอออกไปก่อน"เมดสาวเมื่อได้ยินก็หันหน้าเดินออกจากห้องไป ในเวลานี้มีเพียงไป๋ฉีและหัวหน้าหน่วยัขาวอู่จินหยางเท่านั้นที่อยู่ในห้อง
"นั่งลงก่อนสิ ฉันมีเื่หลายอย่างที่ต้องพูดกับนาย"อู่จินหยางเปิดบทสนทนา ไป๋ฉีค่อยๆเดิมมาเลื่อนเก้าอี้และนั่งลงไปอย่างสงบเสงี่ยม เนื่องจากเมื่ออยู่ต่อระดับราชันาแม้อีกฝ่ายจะไม่ปลดปล่อยพลังออกมาก็ยังกดดันระดับนักรบตัวน้อยๆอย่างเขาได้อย่างไม่ยากเย็น
"ไม่ต้องเกร็งอะไรขนาดนั้นฉันไม่ได้จะฆ่านายสักหน่อย แค่จะสอบถามอะไรสักหน่อย"
"เชิญหัวหน้าหน่วยถามได้เลยครับ ผมพร้อมจะตอบทุกคำถามที่สามารถตอบได้"ไป๋ฉีกล่าว
อู่จินหยางจึงเริ่มการถามไถ่ในทันที "งั้นเรามาเริ่มคำถามแรกที่ คอสมิคฟรอสของนายมีความสามารถอะไร?"
ไป๋ฉีเมื่อได้ยินคำถามดวงตาเบิกกว้างและลุกขึ้นพรวดพราดและถอยหล่นไป เขาจำได้ว่ายังไม่เคยใช้พลังคอสมิคฟรอสให้ใครเห็นมาก่อน แล้วชายคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าเขามีมัน
"นายท่านชายคนนี้มีดวงตาที่พิเศษเ้าค่ะดังนั้นจึงเห็นคอสมิคฟรอสดั่งเดิมธาตุแม่เหล็กของนายท่านได้ แต่คอสมิคฟรอสที่เหลือที่ผู้สร้างสรรค์ประทานให้เขาย่อมไม่มีทางเห็นมัน"เสี่ยวไป๋กล่าว ไป๋ฉีมองไปยังดวงตาสีฟ้าด้วยความตกตะลึงในใจ แบบนี้ก็ไม่สามารถปิดบังอีกฝ่ายได้ทำได้เพียงต้องบอกไปตามตรงเท่านั้น
"ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น พอดีดวงตาของฉันมันสามารถเห็นสีของพลังคนอื่นได้ แสงสีน้ำเงินที่แผ่ออกมาจากร่างกายนาย ฉันจึงเห็นมันได้อย่างชัดเจน"อู่จินหยางกล่าว
ไป๋ฉีค่อยกลับมานั่งที่เดิมก่อนจะกล่าวตอบคำถาม "แม่เหล็กครับ นั่นคือความสามารถที่ผมใช้ได้"
450
