ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]

ภายในห้องรับรองหมายเลขหนึ่งนี้

ผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ข้างๆ ของสาวน้อยผู้นี้กำลังขมวดคิ้ว “องค์หญิง เจ้าพวกนี้มันช่างไม่เจียมตัวเหลือเกินให้ข้าไป...”

“ไม่เป็นไรหรอก ท่านเซี่ย” สาวน้อยส่ายหัวเบาๆ ถึงแม้ว่าในแววตาของนางจะมีความรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างแต่นางก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นอะไร

นางพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “อย่าลืมสิว่าเป้าหมายของพวกเราคืออะไรสิ่งที่เราต้องการคือค้อนสะเทือนขุนเขาต่างหาก เมื่อครู่เป็นแค่ความต้องการชั่ววูบของข้าเท่านั้นไม่จำเป็นต้องไปแย่งชิงกับเขาหรอก”

“ขอรับ”

ผู้อาวุโสท่านนั้นก้มหัวลง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีกเลย

ผู้คนในห้องก็รู้สึกสงสัยเช่นกันว่า ทำไมห้องหมายเลขหนึ่งนั่นพอเสนอราคาออกมาแค่ครั้งเดียวก็ไม่ได้ทำอะไรต่ออีกเลย

ราวกับทั่วทั้งงานล้วนถูกห้องรับรองหมายเลขสิบหกนี้ข่มขวัญกันไปหมดแล้ว

แต่ก็เริ่มมีคนที่รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน

ห้องรับรองระดับสวรรค์หมายเลขสอง พวกของตระกูลซ่างกวันเริ่มออกโรงแล้ว

“สองร้อยล้าน”

การเสนอราคาครั้งนี้เปรียบเทียบได้กับการจี้ดาบจ้วงแทงออกไปใส่ห้องรับรองหมายเลขสิบหกของยอดฝีมือ

แสดงออกอย่างชัดเจนว่า - เมื่อครู่พวกเจ้าแย่งของๆ ตระกูลซ่างกวันไปคราวนี้แกก็อย่าหวังจะได้ของที่แกต้องการไปง่ายๆ เลย

ในงานประมูลตอนนี้เริ่มรู้สึกราวกับว่าเริ่มมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาแล้ว

การแข่งขันกันด้านความร่ำรวยระหว่างตระกูลซ่างกวันและห้องรับรองหมายเลขสิบหกสุดลึกลับนั่นกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

“สามร้อยล้าน”

ห้องหมายเลขสิบหกสวนกลับทันทีโดยไม่เกรงใจ

พวกเขาเองก็ต้องการประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ในงานประมูลครั้งนี้พวกเขาต่างหากที่เป็นราชาที่แท้จริง

“ห้าร้อยล้าน” ตระกูลซ่างกวันในห้องหมายเลขสองเองก็ไม่ยอมเช่นกัน

“พันล้าน!!”

ห้องรับรองหมายเลขสิบหกจับพวกตระกูลซ่างกวันกดลงพื้นทันทีพร้อมกับตบหน้าไปสองฉาด

ไม่อยากยอมก็ต้องยอมแล้วล่ะพวกเจ้า!!

แกร๊บ

ซ่างกวันอวิ๋นขยี้เอกสารในมือจนกลายเป็นก้อนกลมทันที

ไอ้พวกหมายเลขสิบหกนี่ดูท่าจะบ้าไปแล้ว

มารดามันเถอะแค่สร้อยเส้นเดียวถึงกับกล้าเสนอราคาหลักพันล้านเลยรึ?

ถึงจะเคยเห็นพวกฟุ่มเฟือยก็ตามแต่ไม่เคยเห็นใครมันฟุ่มเฟือยได้มากขนาดนี้มาก่อน!!

ตอนแรกเขาแค่อยากจะสั่งสอนอีกฝ่ายเฉยๆแต่ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นมันจะบ้าได้ขนาดนี้ต่อให้เป็นถึงระดับตระกูลซ่างกวันก็ไม่มีทางยอมจ่ายเงินมากขนาดนั้นเพียงเพื่อซื้อสร้อยธรรมดาๆแค่เส้นเดียวแน่ๆ

พอแล้วแบบนี้...พอเลย...

เราทำให้มันเสียเงินไปแบบเปล่าประโยชน์มากกว่าพันล้านชั่งแล้วเกรงว่าพวกที่อยู่ในห้องนั่นตอนนี้คงกำลังร้องไห้น้ำตาไหลพรากอยู่แน่ๆ...

อดทนไว้...อดทนไว้...

ตระกูลซ่างกวันยอมอีกแล้ว

แต่หลินหยางตอนนี้ไม่ได้ร้องไห้เลยสักนิดแต่กำลังวิเคราะห์ไข่มุกเม็ดหนึ่งที่อยู่บนสร้อยเส้นนั้น

ภายในไข่มุกเม็ดนั้นหลินหยางสามารถสังเกตเห็นพลังบางอย่างที่ดูไม่เข้ากับพวกอยู่ผ่านวิชาเนตรเพลิงสุพรรณสร้อยเส้นนี้ไม่ใช่แค่สร้อยธรรมดาๆ แน่นอน

ส่วนงานประมูลเองก็คึกคักเต็มที่

ผู้คนต่างก็รู้สึกยอมใจพวกที่อยู่ในห้องรับรองระดับแผ่นดินหมายเลขสิบหกแล้ว

ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อเลย พอจะซื้อก็ต้องแย่งมันมาให้ได้ไม่สนใจเลยว่าคู่แข่งจะเป็นใครมาจากไหน

เงินจำนวนมากกว่าสองพันล้านชั่งนั้นกลับซื้อได้แค่หินก้อนหนึ่งกับสร้อยเส้นหนึ่งเท่านั้น

อย่างนี้ไม่เรียกว่าฟุ่มเฟือยแล้วจะเรียกว่าอะไรเล่า?

บนเวทีตอนนี้สตรีลึกลับที่ชื่อหยูยี่ก็กำลังมองไปที่เอกสารฉบับหนึ่งในมือตัวเองพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้น

“สมาคมการค้าตระกูลยจ้าวหรือ... น่าสนใจ...”

จากนั้นนางก็ละสายตากลับมาทำหน้าที่ต่อ จากนั้นก็เกิดการประมูลขึ้นอีกสองสามครั้งจากนั้นก็ประกาศพักช่วงงานประมูลลงครู่หนึ่ง

จากนั้นก็มีการแสดงเต้นรำจัดขึ้นบนเวที ส่วนตัวนางนั้นเดินกลับลงไปที่หลังเวทีมาที่ห้องทำงานห้องหนึ่งของหอฟ้าสมุทร

พอเข้ามาในห้องแล้ว ภายในห้องล้วนมีแต่เหล่าเถ้าแก่ระดับสูงของหอฟ้าสมุทรนั่งอยู่รวมๆแล้วมีทั้งหมดสิบคน ซึ่งผู้ที่มีระดับต่ำสุดก็อยู่ที่ระดับสามดาวแล้ว

และเถ้าแก่เทพยุทธ์โชคลาภระดับสี่ดาวที่ชื่อว่า กวันสีก็อยู่ในนี้ด้วย ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาคือชายหนุ่มที่ดูท่าทางฉลาด แต่อ่อนแอซึ่งเขาเองก็เป็นเถ้าแก่ระดับสี่ดาวอีกคนหนึ่งเช่นกัน มีนามว่า จ้าวกงอวิ๋น

ทั้งสองคนกำลังนั่งดูเหตุการณ์ในงานประมูลผ่านทางก้อนผลึกคริสตัลขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งอยู่หยูยี่เดินเข้าไปในห้องทันที

จากนั้นเถ้าแก่ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปคำนับให้พิธีกรท่านนี้ทันที

“เคารพท่านเถ้าแก่ใหญ่ระดับดาวม่วง”

กลุ่มพันธมิตรการค้าใต้หล้านั้น มีเถ้าแก่ระดับห้าดาวอยู่ทั้งหมดเจ็ดคนโดยแบ่งออกเป็นสีแดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า น้ำเงิน และสีม่วง

คงไม่มีใครคาดคิดว่า สตรีสุดเย้ายวนคนนั้นกลับเป็นถึงหนึ่งในเถ้าแก่ระดับห้าดาวสีม่วง

หยูยี่ตอนนี้ไม่เหลือท่าทางอันเย้ายวนนั่นอีกแล้ว นางกวาดตามองไปทั่วห้อง

จากนั้นก็เอ่ยปากถามตรงๆ เลยว่า “ห้องรับรองระดับแผ่นดินหมายเลขสิบหกพวกสมาคมการค้าตระกูลจ้าวนั่น เป็นลูกค้าของใคร”

ลู่ชิงเฟิงลุกขึ้นยืน “ลูกค้าของข้าเองขอรับ ท่านเถ้าแก่ใหญ่”

“ทำไมเจ้าถึงให้บัตรผลึกจันทร์กับพวกนั้น”

“เพราะสมาคมการค้าตระกูลจ้าวได้วางมัดจำด้วยสินค้ามูลค่ามหาศาลชิ้นหนึ่งไว้น่ะขอรับ”

“ข้ารู้ต้นผลึกไฟหลีหั่วต้นนั้นมีมูลค่าอย่างต่ำก็น่าจะประมาณห้าพันล้านชั่งเงินขาวแต่จากเอกสารที่ข้าดูนั้น พวกตระกูลจ้าวเพิ่งซื้อวัตถุดิบจำนวนหนึ่งไปก่อนหน้านี้เองแถมยังสั่งจองวัตถุดิบชั้นสูงจำนวนหนึ่งไว้ในราคาที่สูงถึงห้าหมื่นล้านด้วย...ลู่ชิงเฟิงเจ้าได้ประเมินมูลค่าทรัพย์สินที่เป็นต้นทุนของพวกนั้นแบบละเอียดแล้วหรือยัง”

ลู่ชิงเฟิงมีสีหน้ารู้สึกผิดอยู่บ้าง “ข้าน้อยเองก็ไม่คิดว่าพวกตระกูลจ้าวมันจะบ้าได้ถึงขนาดนี้เมื่อครู่พวกเราได้ปรึกษากันแล้วว่าจะไปประเมินทรัพย์สินของพวกเขาที่ห้องรับรองเลยจะไม่ปล่อยให้พวกเขาเสนอราคาปากเปล่าโดยไม่มีสิ่งยืนยันแบบนี้อีก”

“รีบไปเดี๋ยวนี้”

“ขอรับ”

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้ารับ จากนั้นก็รีบพาเถ้าแก่ระดับสามดาวจำนวนหนึ่งออกไปอย่างเร่งรีบทันที

หยูยี่ที่ดูภายนอกเหมือนเป็นแค่สตรีที่สวยงามคนหนึ่งแบบนี้หากพูดถึงเรื่องการค้าแล้วนางนั้นเขี้ยวมากอย่างคาดไม่ถึง

ตระกูลจ้าวเสนอราคาประมูลไปแล้วถึงสองพันล้านซึ่งการประมูลของหอฟ้าสมุทรล้วนเป็นแบบคิดเงินพร้อมกันตอนสุดท้ายหากอีกฝ่ายแค่เสนอราคามาเพียงอย่างเดียว แต่สุดท้ายไม่มีปัญญาจ่ายละก็อย่างนั้นได้อับอายไปทั่วเมืองแน่

ดังนั้นหยูยี่จึงต้องรีบจัดให้มีช่วงพักก่อนครู่หนึ่งเพื่อที่จะได้สามารถตรวจสอบพวกสมาคมการค้าตระกูลจ้าวได้อย่างละเอียดอีกครั้ง

ขณะเดียวกัน นางเองก็มีความลับบางอย่างแอบซ่อนอยู่ในใจ

สร้อยไข่มุกมหาสมุทรนั่นก็ถูกพวกนั้นประมูลไปจุดประสงค์เพราะชอบในความงามของมัน หรือว่าพวกเขารู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในสร้อยไข่มุกนั่นกันแน่?

หรือว่านางจะบังเอิญได้พบเจอกับคนที่นางกำลังตามหาแล้ว?

หลังจากผ่านไปห้านาที

ประตูห้องทำงานนี้ก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง

ลู่ชิงเฟิงกลับมาแล้ว

แต่หน้าของเขานั้นแดงก่ำอย่างกับคนถูกมอมยาอย่างไรอย่างนั้น

เขาพยายามข่มความตื่นเต้นพร้อมกับยื่นเอกสารใบหนึ่งด้วยมือที่สั่นเทาไปให้กับหยูยี่

“ท่าน ท่านเถ้าแก่ใหญ่... ท่านดูนี่เร็ว นี่นี่มัน...”

ท่าทางของลู่ชิงเฟิงทำให้คนในห้องรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก

แต่พอหยูยี่ได้เห็นเอกสารนั่นแล้ว หลังจากที่พลิกดูไปหลายหน้าทรวงอกอันอวบอูมสมบูรณ์นั่นก็ขยับขึ้นลงไปตามการหายใจอันหนักหน่วงของนาง

“กวันสี จ้าวกงอวิ๋น...”

นางหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ พอสงบอารมณ์ได้แล้วก็พูดขึ้นว่า

“พวกเจ้ารีบไปเปิดบัญชีพิเศษให้พวกห้องรับรองระดับแผ่นดินหมายเลขสิบหกเดี๋ยวนี้เลย”

“ขอรับ!!”

เถ้าแก่ระดับสี่ดาวทั้งสองนั้นทั้งตกใจและแปลกใจในขณะเดียวกัน

นั่นมันคืออะไรกัน ทำไมถึงทำให้เถ้าแก่ใหญ่ระดับดาวม่วงถึงกับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาได้แบบนี้ส่วนจ้าวกงอวิ๋นเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เถ้าแก่ใหญ่ เราจะจำกัดวงเงินสูงสุดของพวกเขาที่เท่าไรดีหรือ ?”

หยูยี่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่จากนั้นก็บอกตัวเลขที่ทำให้ทั้งห้องตกตะลึงไปเลยว่า “ไม่! จำ! กัด! วง! เงิน!”

อยากได้เท่าไร ก็เอาเท่านั้น!!

..................................

หลังจากเวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาที หยูยี่ก็กลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง

การปรากฏตัวของนางนั้นสามารถดึงดูดสายตาของคนทั้งหมดได้ในทันทีจากนั้นก็เริ่มงานประมูลขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีใครรู้เลยว่า ช่วงเวลาระหว่างพักนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างพวกเขาต่างก็กำลังตื่นเต้นว่างานประมูลครั้งนี้จะมีเรื่องน่าตื่นเต้นอะไรเกิดขึ้นอีกบ้างไหม

แน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขากำลังรอมากที่สุดคือสิบยอดสมบัติที่มูลค่าสูงมากที่สุดนั่นเองพวกเขาอยากรู้ว่าพวกมันจะถูกประมูลด้วยราคาที่สูงขนาดไหนไปแล้วท้ายที่สุดมันจะตกไปอยู่ในมือของใครกันแน่

จากนั้นงานประมูลก็ดำเนินไปต่อภายใต้การชี้นำของหยูยี่

ซึ่งงานประมูลต่อจากนี้ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นตามที่ผู้คนคาดหวังไว้จริงๆ

หลังจากที่ตระกูลซ่างกวันพ่ายแพ้ไปแล้วสองรอบพวกเขาก็หมายหัวพวกห้องรับรองหมายเลขสิบหกเอาไว้แล้ว

และบังเอิญว่า ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเป้าหมายเป็นวัตถุดิบสำหรับใช้ในการช่างเหมือนกันเสียด้วยพอถึงช่วงที่มีสินค้าประเภทนี้ออกมาให้ประมูลเมื่อไหร่เหล่าผู้ชมก็พร้อมใจกันหยิบเอาขนมนมเนยขึ้นมารอดูเรื่องสนุกๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นทันที

การประมูลสินค้าชิ้นที่สามสิบนั้น คือหินแร่ระดับสี่ “ทรายเมฆอ่อน”จำนวนครึ่งกิโล

ตระกูลซ่างกวันเริ่มเสนอราคาที่สองร้อยล้านทันที

ห้องหมายเลขสิบหกสวนด้วยห้าร้อยล้าน

ตระกูลซ่างกวันต่อด้วยราคาหนึ่งพันล้าน

ห้องหมายเลขสิบหกข้ามไปที่สองพันล้านทันที

ตระกูลซ่างกวันแทบจะกระอักเลือด ไม่เอาด้วยแล้ว

ไอ้เวรพวกนี้คิดจะใช้เงินสองพันล้านเพื่อซื้อทรายระดับสี่ครึ่งกิโลนี่จริงๆรึ!!

ต่อมาคือชิ้นที่สามสิบสี่ “สารละลายน้ำแข็งทมิฬ”

ตระกูลซ่างกวันเริ่มเลือดขึ้นหน้าแล้วมาถึงก็เปิดที่ห้าร้อยล้าน

ห้องหมายเลขสิบหกเสนอที่หนึ่งพันล้าน

ตระกูลซ่างกวันขบฟันแน่น มารดามันเถอะ ครั้งนี้จะยอมแพ้ไม่ได้อีกแล้วเพื่อศักดิ์ศรีของตระกูลซ่างกวัน

สองพันล้าน!

ห้องหมายเลขสิบหก สามพันล้าน

ตระกูลซ่างกวันแทบกระอักเลือดอีกครั้ง ยอมแพ้

ไอ้เวรเอ๊ย ใครจะสู้ด้วยไหว

สินค้าชิ้นที่สี่สิบถึงเวลาประมูลสมบัติระดับสูงแล้ว

ต้นผลึกไฟหลีหั่ว

มันคือสมบัติที่ไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วต้นผลึกไฟที่ใหญ่ขนาดนี้มากพอที่จะใช้สร้างยุทธภัณฑ์ระดับวิถีราชันได้หลายชิ้นเลย

ซ่างกวันอวิ๋นตอนนี้นั่งตาแดงก่ำอยู่ในห้องรับรองของตัวเองแล้ว

นี่เป็นงานประมูลครั้งที่รู้สึกอับอายมากที่สุดตั้งแต่เคยเข้าร่วมมาเลยงานจัดมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่ยังไม่ได้ใช้เงินเลยแม้แต่แดงเดียว

ถ้าสามารถใช้กำลังได้เขาคงพุ่งไปซัดพวกห้องรับรองหมายเลขสิบหกนานแล้ว

แต่จะทำอย่างนั้นไม่ได้ นี่เป็นสนามรบที่วัดกันด้วยเงินตรามีพวกทองคำเงินขาวเท่านั้นที่ใช้เป็นอาวุธได้

ต้นผลึกไฟหลีหั่วชิ้นนี้ ตระกูลซ่างกวันจะต้องคว้ามันมาให้ได้ราคาตามตลาดของมันอย่างต่ำก็น่าจะอยู่ที่สี่ถึงห้าพันล้านเงินขาว

แต่งานประมูลครั้งนี้ต่างออกไป

ไอ้พวกหมายเลขสิบหกนั่น มันประมูลด้วยราคาแบบไร้เหตุผลสิ้นดีของที่ถูกประมูลนั้นถูกปั่นราคาจนสูงกว่าในตลาดไปหลายเท่า หากคิดจะซื้อต้นผลึกไฟหลีหั่วนี่ในราคาปกติละก็คงได้แต่ฝันแน่นอน

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้

ห้องหมายเลขสิบหกมาถึงก็เสนอราคาทันทีที่ “ห้าพันล้าน”

ซ่างกวันอวิ๋นหัวร้อนแล้วร้อนจนเส้นผมแทบจะถูกเผาไหม้เลยทีเดียว

ไอ้พวกหมายเลขสิบหกอีกแล้ว พวกมันไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าต้องจ่ายเงินมากแค่ไหนตระกูลซ่างกวันของพวกเขานั้นไม่มีโอกาสได้ต้นผลึกไฟนี่ไปได้เลย

ซ่างกวันอวิ๋นแค้นเหลือเกิน

เขาไม่ยอม เขาจะใช้วิธีที่น่าเกลียดที่สุดเอาชนะพวกนั้นเสีย

“หนึ่งหมื่นห้าพันล้าน!!”

เขาเสนอราคาที่สูงเทียมฟ้าออกมาแล้ว

มารดามันเถอะ

ไอ้พวกหมายเลขสิบหก พวกเจ้ามีเงินไม่ใช่หรือ?

ดี อย่างนั้นข้าจะแกล้งเสนอราคาสูงแบบนี้ให้พวกเจ้าซะ ให้พวกเจ้าต้องจ่ายเงินซื้อต้นไม้นี่ในราคาที่สูงกว่าตลาดถึงสี่เท่าซะ

อกแตกตายไปซะเถอะ!!