กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบ Passion

สิ่งหนึ่งที่เลโอนาร์ดสังเกตได้จากการมาที่โลกนี้คือ

อารมณ์หลงใหลที่รุนแรง

Passion

หรืออาจจะเป็นสิ่งที่แนวโรมานซ์อาจจะเรียกว่า

คลั่งรัก

ว่าในขฯที่แนวโชวเน็นกำลังล้างสมองเด็กผู้ชายให้ทำแบบเล่าปี่

หัวร่อโศกศัลย์ไม่แสดงออกทางสีหน้า

ด้วยปรัชญาที่ทางตะวันตกคงเรียกว่าพวก

Stoic

ปรัชญาปลงตก

ไม่ยินดียินร้าย ซึ่งเป็นของแสลงของแดนตะวันตกนี้มากสำหรับพวกบูชาอารมร์ที่รุนแรงสร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้างแล้ว

การแค่บอกให้พวกเขาและเธอหยุดคิดสักนิดก็ไม่ต่างกับการกล่าวหยาบคายแล้ว

นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ใครหลายคนหลงรักคนจากแดนตะวันตก...ในช่วงรักกันใหม่ๆ

ว่าเขาหรือเธอทำให้รู้สึกว่าโลกนี้มีแค่เราสองคนคนรักของเราทำได้ทุกอย่างเพื่อเรา

แต่พอไฟแห่งตัณหาหรืออารมณ์เริ่มมอดลง

ก็กลายเป็นเลิกรากับคนเก่าและไปคลั่งรักกับคนใหม่อีกครั้งวนลูปกันไป

แล้วทำมาเป็นสงสัยว่าทำไมคนถึงมีการหย่าร้างและเลิกรากันเยอะก็เพราะดันมีปรัชญาการใช้ชีวิตอย่างนี้ที่เน้นอารมณ์ของตนไม่คิดจะสร้างครอบครัวให้คงอยู่ได้ในระยะยาว

มีคำกล่าวว่า

เธอไม่ใช่ของของเรานี่แค่เป็นเวลาของเรา

ว่าพวกคุณเธอไม่ใช่ผู้หญิงของเราเราแค่เป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาของเธอเท่านั้น

และช่วงเวลานั้นมันช่างเร่าร้อนและน่ากลัวมากๆ

ราวกับเขื่อนกั้นความรู้สึกนั้นแตกออก

แอนนาเคลื่อนไหวตัวอย่างร้อนแรงและกอดกรัดผมอย่างเต็มกำลังแบบไม่กลัวหักคามือแบบที่เธอแอบจูบกับชายหนุ่มบางคนก่อนที่จะเผลอออกแรงมากไปจนทำร้ายพวกเขา

แต่ข้อดีของร่างกึ่งเทพของผมคือทนรับแรงต่างๆได้ดีกว่า

อ๊า

เสียงร้องราวกับสัตว์ป่าเมื่อแอนนาสะบัดผมสีทองและร่อนเอวไปมาบนตัวผม

ผมไม่ควรจะแปลกใจในเรื่องนี้แต่มาเจอขแองก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะว่าตามเรื่องต้นฉบับแอนนาก็คือพวกอาร์ตตัวแม่ที่จ้องตากับคนในผับและแลกเปลี่ยนคำด่ากันแต่ตัดฉากไปอีกทีก็มีอะไรกันกับคนที่เถียงกันในห้องน้ำ

ซึ่งผมก็คงว่าพวกเขาไม่ได้เพราะผมก็คือเหยื่อของการตัดฉากหลังจากสบตากันเช่นกัน

กัด

แอนนากัดที่หัวไหล่ของผมราวกับอยากจะกระชากเนื้อผมออกมาและเล็บก็เกี่ยวข้างหลังผมไปมาที่ถ้าผมไม่มีเวทย์ลงไว้ก็คงจะบาดเจ็บเช่นกัน

เธอเหมือนกับสัตว์ป่ามากกว่ามนุษย์หากมองในแง่นี้