โคร้มมมม!
เสียงเตะเก้าอี้ล้มระเนระนาด เขาอาละวาดพังข้าวของ จนหญิงรับใช้ต่างพากันเตลิดหนีไปหมด ลูกน้องใจกล้าวิ่งเข้ามาถามถึงสาเหตุที่ทำให้นายเขาอารมณ์เสียทันทีที่ถึงคฤหาสน์
“เกิดอะไรขึ้นครับนาย”
“เมียกูหาย!!!”
“ครับ? …คะ ใครนะครับ” ลูกน้องทวนถามอย่างไม่เชื่อหู
“เมียกู! ใบหวานอยู่ไหน”
“!!!!” ลูกน้องหยุดชะงักทั้งงุนงงและใกับคำว่า ‘เมียกู’ ที่นายพูดถึง
“ไปเรียกไอ้อูโก้มาเดี๋ยวนี้ มันหายหัวไปไหน”
“คะ คือ รายงานว่าไม่มีใครเห็นคุณอูโก้ั้แ่วันแรกที่นายบินไปไทยแล้วครับ คิดว่านายคงสั่งให้ไปทำงานพิเศษให้...”
กรอดดด
เขากัดฟันทันทีที่ได้ยินว่าอูโก้หายไป … หายไปดั่งเช่นผู้หญิงของเขา ทั้งคู่หายไปใน่เวลาเดียวกัน
เขารีบคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูชิปติดตามตำแหน่งที่ฝังในกระดูกแขนของอูโก้ และสร้อยที่เคยให้เธอ
…อูโก้อยู่ที่อเมริกา ….ส่วนผู้หญิงอยู่ที่ประเทศไทย
“ไปล่าตัวพวกมันมา ให้จับเป็ …แต่ถ้ามันขัดขืน ก็ให้จับตายทั้งคู่”
เขาสั่งการด้วยเสียงเยือกเย็น แววตามีแต่ความผิดหวังและโกธรแค้น ถึงจะแอบคิดและหวังว่า มันไม่มีทางเกิดขึ้น อูโก้ไม่มีทางหักหลังเขา ไม่มีทางพาสมบัติของเขาหนี ..และถ้ามันเป็จริง เขาก็จะพลากคนทั้งสอง ด้วยความเ็ปที่แสนทรมานจนต้องร้องขอความตาย
เขาคว้าเตกิล่าขวดโปรดขึ้นกระดกดื่ม สายตาจดจ้องไปที่กำแพง แล้วขว้างขวดใสในมือแตกกระจาย
เพล้ง !
“พวกมึงไม่มีสิทธิ์ทรยศกู!....”
เขากล่นด่าออกจากปากด้วยความเครียดแค้น หยิบปืนกระบอกคู่ใจออกมาจากลิ้นชักเพื่อเตรียมใช้งาน
-------------------------------------------------------------------------------------------
7 วันต่อมา
อูโก้ถูกค้นพบในไม่ช้า ดั่งที่เขาคาดการณ์ไว้ เขายอมจำนนกลับมาอย่างง่ายๆ เพื่ออุทิศลมหายใจสุดท้ายในการยื้อและกลบเส้นทางของเธอ ร่างสะบักสะบอมของเขาทรุดลงพื้น เนื้อตัวมีแต่แผลฉกรรจ์ เื ฟกช้ำ ปูดบวมจนหาความหล่อเค้าโครงเดิมไม่เจอ
“ใบหวานอยู่ไหน”
“ประเทศ อึก ไทย…”
“จะตายอยู่แล้ว มึงยังกล้าโกหกกูอีกนะ!”
พลั้ก !
ตุ้บ !
“แอ้ก…อึก”
อูโก้มองภาพฝ่าเท้าของผู้เป็นายผ่านม่านเืที่แตกเต็มตา เขาแทบจะไม่เหลือสติที่จะต่อกรณ์ จากที่เคยเป็ผู้ลงมือแทนเ้านาย กลับกลายมาเป็ผู้ถูกกระทำเสียเอง
“มึงส่งแต่สร้อยใส่เครื่องบินไป กูถามว่าตัวใบหวานอยู่ที่ไหน!”
เขาะโถามอย่างเหลืออดในความดื้อรั้นและปากแข็งของอูโก้
“หึ นายครับ… ทั้งชีวิตผมทำทุกอย่างให้นายมาตลอด แต่ ณ ตอนนี้ มันเปลี่ยนไปแล้ว ผมมันชั่ว และชั่วยิ่งขึ้นเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงถูกย่ำยีต่อหน้าต่อตาตัวเอง…แค้กๆๆ”
“มึงจะมาสำนึกเหี้xอะไรตอนนี้ มึงฆ่าทั้งเด็ก ทั้งคนแก่ ทั้งคนท้อง มึงยังไม่เป็แบบนี้เลยอูโก้”
“ใช่… อึก ใช่ครับ นั่นเพราะผมไม่ต้องมาทนดูภาพเดิมซ้ำๆ ทุกวัน”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับกู..”
“ปล่อยเธอไปเถอะครับ”
“…..”
“ผมคิดว่าที่ผ่านมาเธอชดใช้มาพอแล้ว เหลือเพียงความสนุกของนายเอง ที่ยังไม่ปล่อยเธอไป”
“อย่าเสือกทำเป็ว่ารู้ความคิดกู...”
“หึๆ งั้นทำไมนายต้องตามหาเธอล่ะ ก็แค่ผู้หญิงคนนึง.. ก็แค่สินค้าชิ้นนึง”
“...” เขาเงียบ เพราะเขาเองก็ตอบคำถามนั้นไม่ได้
“เพราะนาย้าเธอใช่ไหมล่ะครับ อึก ..เพราะขาดเธอไม่ได้”
“ไอ้อูโก้..”
“นายน่ะ! …หึๆ หลงรักเด็กคนนั้นจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วสินะ”
ลูกน้องคนสนิท หัวเราะล่าออกมา ทั้งๆ ที่เืกระอักออกจากปาก เขาจิกผมของอูโก้ให้เงยหน้าขึ้น ปืนกระบอกดำถูกจ่อที่กลางหน้าผาก
“กูจะถามเป็ครั้งสุดท้าย …ใบหวาน อยู่ที่ไหน“ เขาย้ำด้วยความหงุดหงิด
“ฆ่าผม” เขายังปากแข็งจนวินาทีสุดท้าย ยกยิ้มขึ้นท้าทาย จ้องตาคืนอย่างไร้ความกลัว
“ไอ้อูโก้ กูผิดหวังในตัวมึงจริงๆ”
ปั้ง!
เศษเนื้อสีขาวกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั้งห้องโกดัง เขายืนมองร่างของอูโก้ที่กำลังถูกฉีกเป็ชิ้นๆ ในปากของฉลาม บุหรี่มวลแล้วมวลเล่าถูกยกขึ้นจุดสูบ ปืนกระบอกที่ใช้ปิดชีพลูกน้องคนสนิทยังคาอยู่ในมือ
เขาถุยน้ำลายถมเศษเนื้อในบ่อ หันหลังกลับไปรอข่าวเด็กสาวในห้องทำงาน
“เธอไม่มีวันหนีจากฉันพ้น ใบหวาน… เธอต้องตายด้วยฝีมือฉันเท่านั้น”
ตอนนี้เธอเหลือเพียงตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ด้วยอำนาจเขา เส้นสายเขา ลูกสมุนกำลังคนค้นหา อึดใจเดียวก็คงพบแล้ว เขาถอนหายใจกดข่มความเครียด นึกถึงภาพที่เขาได้ย่ำยีเด็กสาว กกกอดและจูบเธออย่างบ้าคลั่ง ยิ้มย่องมุมปากให้กับความคิดตัวเอง