บทนำ
แสงสว่างที่กระทบเปลือกตา ทำให้คนที่หลับใหลค่อยๆตื่นฟื้น มือเรียวเล็กยกขึ้นบังแสงที่เข้ามากระทบใบหน้า ทว่าข้อมือกลับถูกจับไว้แน่นไอร้อนจากฝ่ามือทำให้หญิงสาวได้สติ นางหลุดเสียงร้องบางเบา แต่กระนั้นกลับทำให้เ้าของฝ่ามือคลายมือลงอย่างรวดเร็ว
“เ้า...ฟื้นแล้ว”
ดวงตากลมจ้องมองเ้าของเสียงแหบพร่าน้ำเสียงเหนื่อยล้าระคนดีใจทำให้นางงุนงง หญิงสาวกะพริบตาปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่งจึงจ้องมองบุรุษเบื้องหน้ายังไม่ทันตั้งสติได้ ร่างของนางถูกเขารวบขึ้นมากอดแแ่กับแผ่นอกกว้างของเขา
“ฟื้นเสียที”
ร่างของนางเกร็งขึ้นทันทีสองมือพยายามดันแผ่นอกและดิ้นรนอย่างตื่นกลัว อาการต่อต้านทำให้ชายหนุ่มผ่อนวงแขนแล้วก้มมองหญิงสาวด้วยความประหลาดใจ
“เป็อะไรไป”
“ข้า...”
“เจ็บตรงไหนหรือไม่ข้า...ข้าจะให้คนตามหมอ”
“ข้าไม่เจ็บ”
หญิงสาวส่ายหน้าไปมาแต่ดวงตาจ้องมองเขานิ่งงัน หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดแน่น เลื่อนมือลูบไล้ท่อนแขนของหญิงสาว เพื่อสำรวจว่ามีส่วนไหนที่าเ็ แต่นางกลับกระถดกายถอยหนี หางตาเหลือบเห็นผ้าห่มตกอยู่ข้างกาย จึงรีบคว้ามากอดไว้บดบังสายตาของเขาที่จับจ้องนางอยู่
“น้องหญิง...”
“น้องหญิง?”
คราวหน้าหญิงสาวทำงุนงงหนักกว่าเดิมนางยกนิ้วชี้ที่ตัวเองแล้วเป็เชิงถาม
“ท่านหมายถึงข้ารึ”
ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ“ข้ารู้ว่าเ้าโกรธข้ามาก แต่เื่รับอนุนั้นเป็มารดาที่จัดการเองทั้งหมดแต่เ้าเองไม่ควรทำเช่นนี้ เ้าหมดสติไปสามวันสามคืน ทำให้ข้าทุกข์ใจยิ่ง”
“ประเดี๋ยวก่อน ข้าไม่เข้าใจท่านพูดเื่อันใดกัน” นางรีบเอ่ยขึ้นแล้วพยายามคิดตามที่เขาพูด “ท่านคือ...”
เสียงสูดลมหายใจลึกเหมือนข่มโทสะ ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือกและกระถดตัวถอยหนีท่าทางหวาดกลัวของนางทำให้เขาได้สติและเอ่ยตอบอย่างใจเย็น
“ข้าคือซุนหลวนคุน สามีของเ้า”
“สามี!” นางเบิกตากว้าง“ท่านเป็สามีข้า”
“ถูกต้อง”เขาหลุบตาลงเล็กน้อย “เ้าคือภรรยาของข้า เ้าจำไม่ได้หรือ?”
หญิงสาวส่ายหน้าไปมา“ข้าจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่...ชื่อของตัวเอง”
คราวนี้เป็ดวงตาของชายหนุ่มที่เบิกกว้างขึ้นเขายื่นมือไปคว้ามือเรียวเล็กมากุมไว้ รูปร่างของเขาสูงใหญ่รวมทั้งมือของเขากุมมือนางไว้มิด
“เ้าจำอะไรไม่ได้เลย?”
นางพยักหน้าแทนคำตอบสิ่งรอบข้างล้วนกลายเป็สิ่งแปลกใหม่สำหรับนาง นางอ้าปากเหมือนจะเอ่ยถามแต่อีกฝ่ายกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน
“เช่นนั้นเ้าก็เพียงจำไว้ว่าชื่อของเ้าคือหรูซื่อและข้าซุนหลวนคุนเป็สามีของเ้า”
2K
