จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       หลังจากที่หมอจูฉีดยา ชายแก่ที่กำลังชักกระตุกอยู่นั้นก็สงบขึ้นทันที เขากลับมาสงบนิ่งร่างกายกลับเข้าสู่สภาวะที่ปกติ

       สาวน้อยเห็นปู่ของเธอสงบลงและเห็นท่าทางว่าจะดีขึ้น เธอก็ดีใจเป็นอย่างมาก เธอมองไปที่หมอจูด้วยความรู้สึกสำนึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ถ้าวันนี้ไม่ได้หมอจูข่วยไว้คุณปู่ของเธออาจต้องไม่รอดแน่นอน

       "คุณหมอจูขอบคุณคุณมากนะค่ะ ถ้าเกิดไม่ได้คุณ คุณปู่ของฉันคงแย่แน่"

       หมอจูได้ยินเขาก็โบกมืออย่างถือดีเล็กน้อย " ไม่เป็นไร ผมเป็นหมอ แน่นอนว่ามีหน้าที่ช่วยเหลือผู้คน "หมอจูกล่าวออกมาพร้อมกับเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยในขณะเดียวกันเขาก็ได้เหลือบมองหลินเทียนเล็กน้อยอย่างดูถูก

       อันที่จริงเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ายาของเขาจะได้ผลเพราะอาการหัวใจอ่อนแรงของชายแก่มันแตกต่างจากที่คนอื่นเป็นเล็ก 'สงสัยฉันคิดมากเกินเกินไป'หมอหูคิดในใจ

       "หมอคนนี้ช่างเป็นคนดีจริงๆ และเป็นคนเก่งมากด้วย"

       "ใช่ๆเขาชื่ออะไรน่ะ หมอจูใช่ไหม"

       "ฉันได้ยินว่าเขาทำงานที่โรงพยาบาลชุมชนเมืองเจียงไห่ คนๆนี้มีความสามารถจริงๆ"

       "คนของโรงพยาบาลชุมชนเมืองเจียงไห่มีความสามารถจริงๆ เอาไว้ฉันป่วยฉันจะไปรักษาที่นั่นแน่นอน"

       ฝูงชนเห็นอาการของชายแก่คงที่พวกเขาก็เริ่มพูดคุยกัน พวกเขาต่างก็พากันขื่นชมหมอจูกันยกใหญ่

       หมอหูฟังคำชมของฝูงชนเขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวลอย เขาพยายามยับยั้งอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเองและหันหน้ากล่าวกับสาวน้อย "ทีนี้ก็รอรถพยาบาลมารับตัวเพื่อไปรักษาเชิงลึกอีกที"

       "ขอบคุณคุณมากจริงๆนะค่ะหมอจู"สาวน้อยกล่าวขอบคุณออกมาด้วยทราบซึ้ง

       "ผมมีธุระต้องขอตัวก่อน"หมอจูเตรียมตัวจากไป เขาเดินออกมาจากฝูงชนระหว่างนั้นเขาก็เดินมาใกล้กับหลินเทียน เขามองหลินเทียนเล็กน้อยจากนั้นก็กระซิบเบาๆ

       "ไอ้หนู ถ้าเกิดว่าไม่มีความรู้ ก็อย่าพูดจาอะไรมั่วซั่ว" เขาตบไหล่หลินเทียนและเดินจากไปอย่างองอาจ

       หลินเทียนยิ้มเล็กน้อยกับคำพูดและการกระทำของหมอจู

       หมอเดินออกมาด้วยท่าทางองอาจระหว่างนั้นภายในใจของเขาก็คิดว่า ชื่อเสียงของเขาต่อจากนี้ในโรงพยาบาลชุมชนเจียงไห่คงจะเพิ่มขึ้นแน่ และเมื่อถึงตอนนั้นเขาก็จะกลายเป็นคนดังและกลายเป็นที่คนที่ทุกคนเคารพ

       ยิ่งคิดถึงชื่อเสียงที่กำลังจะตามมา หมอจูก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

       เพียงแต่ว่าในขณะนั้นเองเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นทำให้ความตื่นเต้นของหมอจูจางหายไป

       "คุณปู่!!! ท่านเป็นอะไรไป"เสียงสาวน้อยดังขึ้นมาด้านหลังหมอจู แน่นอนหมอจูที่เดินออกจากฝูงชนไม่ไกลได้ยินชัดเจน

       สีหน้าของหมอจูครึ้มลงและภายในใจบังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา เขาหันหลังเเละเดินไปตรวจสอบชายแก่ทันที

       "เห้ย! ชายแก่คนนี้เป็นอะไรอีกแล้วล่ะ"

       "ไม่ใช่เมื่อกี้นี้อ่การก็คงที่แล้วไม่ใช่หรอ มันเกิดอะไรขึ้นอีก"

       "หมอจูอยู่ไหนเรียกเขากลับมาเร็ว มีเขาคนเดียวเท่านั้นที่รักษาได้"

       "ดูนั่น!! มีเลือดไหลออกมาจากปากแล้ว! จมูกก็มี"

       ฝูงชนที่ยังไม่ได้ไปไหนอุทานออกมาเมื่อเห็นว่าจู่ๆอาการของชายชราก็แย่ลง เมื่อกี้นี้อาการก็คงที่ดีแล้วแต่ทำไมตอนนร้มันกลับกำเริบขึ้นมาอีกล่ะ?อีกทั้งดูเหมือนครั้งนี้มันจะหนักกว่าครั้งก่อนอีกด้วย!

       สาวน้อยเห็นชายแก่อาการแย่ลงอีกครั้งเธอก็ร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก เธอพยายามที่จะเรียกหาหมอจูด้วยใบหน้าที่เปีายมไปด้วยความหวัง เธอหวังว่าหมอจูจะมารักษาปู่ของเธออีกครั้ง

       หมอจูแหวกฝูงชนและเห็นว่าชายแก่อาการแย่ลง ใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมา

       "เกิดอะไรขึ้น?"หมอจูนั่งเข้ามานั่งข้างชายแก่หันหน้าถามสาวน้อย

       "หมอจูคุณช่วยคุณปู่ฉันด้วย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจู่ๆคุณปู่ของฉันก็อาการแย่ลง"สาวน้อยกล่าวกับหมอจูภายในแววตาปรากฏความตื่นตระหนก

      "ระหว่างนี้คุณได้ทำอะไรไหม"

       "ไม่ค่ะ ฉัน..แค่พัดให้คุณปู่เฉยๆ หมอจูคุณต้องช่วยคุณปู่ฉันน่ะ"สาวน้อยตอบออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือกจากนั้นเธอก็พยายามขอร้องให้หมอจูรักษาปู่ของเธออีกครั้ง

       "ได้ "

       หมอจูหยิบสเตทโตสโคปออกจากกระเป๋า และฟังเสียงหัวใจของชายแก่อีกครั้ง

       หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าของหมอจูก็ปรากฏเม็ดเหงื่อขนาดใหญ่ขึ้นมา หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะเต้นแรง

       "เป็นยังไงค่ะหมอจู คุณปู่ของฉันไม่เป็นไรใช่ไหม คุณรักษาได้ใช่ไหม"สาวนั่งข้างเอ่ยถามออกมา มือของเธอได้กำมือของชายแก่แน่น

       "เอ่อ...คือว่า.."หมอจูอึกอักไม่พูดอะไรออกมา ราวกับกำลังลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่

       "ว่ายังไงค่ะหมอจูคุณรักษาคุณปู่ของฉันได้ไหม" เห็นท่าทางอึกอักของหมอจู หัวใจสาวน้อยก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก

       "ผม..รักษาไม่ได้ คนไข้หมดหนทางรักษาแล้ว"

       สิ้นเสียงของหมอจูเหมือนมีฟ้าผ่าดัง ปั้ง!! ขึ้นมาในใจของสาวน้อย ภายในแววตาไร้ความสดใสทันที

       "เห้อ ไม่จริงใช่ไหม ก็เมื่อกี้อาการก็คงที่แล้วนิหแล้วทำไมมันถึงแย่ลงล่ะ"

       "ใช่แล้ว ทำไมมันถึงแย่ลงล่ะ"

       "เห้อ สุดท้ายชายแก่คนนี้ก็ไม่รอด"

       "ทีแรกฉันก็คิดว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมา สุดท้ายมันก็ไม่ใช่"

       "ทำใจเถอะสาวน้อย คนเราสุดท้ายก็ต้องตาย"

       ฝูงชนพูดคุยออกมาและถอนหายใจด้วยความเศร้าและเห็นใจแทนสาวน้อย บางคนก็พยายามปลอบสาวน้อย

       เป่ยหยวนและเจิ้งฟานหน้าตาของพวกเขาก็ปรากฏความเศร้าออกมา พวกเขาเศร้าแทนสาวน้อยที่ต้องมาเห็นคนที่รักกำลังจะจากไป

       หลินเทียนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสงบไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆบนใบหน้าเขา

       ตั้งแต่ที่หมอจูฉีดยาลงไป หลินเทียนก็สามารถทำนายเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนั้นได้แล้ว

       "เฮ้ๆ ไม่รู้ว่าพวกคุณสังเกตุไหมว่าหลังจากที่หมอจูฉีดยาลงไป อาการของชายแก่ก็กำเริบหนักขึ้น"จู่ๆท่ามกลางฝูงชนเสียงหนึ่งดังขึ้นมา เสียงๆนี้เป็นเสียงของผู้ชาย

       สิ้นเสียงนี้ฝูงชนก็จุดประเด็นพูดขึ้นมา

       "เออ ใช่ๆ หลังจากที่หมอจูฉีดยาลงไป จู่ๆอาการของชายแก่ก็คงที่ขึ้นมาแต่แล้วเวลาไม่นานก็กำเริบหนักขึ้น หรือว่ายาที่หมอจูฉีดจะมีปัญหา"

       "ฉันคิดว่าต้องใช่แน่ๆ ยาของหมอจูคงมีปัญหา"

       "พวกนายลองถามหมอจูดู ว่ายาของเขามีปัญหาใช่ไหม"

       "ถ้าเกิดยาของหมอจูมีปัญหาจริงอย่างนั้นเขาก็มีส่วนทำให้คนตายน่ะ"

       หมอจูได้ยินคำพูดของฝูงชน ใบหน้าของเขาก็เหยเกทันทีจากนั้นก็ปรากฏของโกรธบนใบหน้าของเขา

       "พวกคุณพูดจามั่วซั่ว ยาของผมไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน"หมอจูโต้แย้งฝูงชนในมันมีหลังจากที่ได้วินคนพวกนั้นพูดจามั่วซั่ว