“เ้าเคยล้างบาปด้วยลิ้นของตัวเองหรือยัง?”
คำถามนั้นไม่ใช่เื่ล้อเล่น แต่เป็ประโยคศักดิ์สิทธิ์ที่สลักอยู่เหนือประตูวิหาร
ที่นั่น…บาปไม่ถูกไถ่ด้วยคำสารภาพ แต่ด้วยการ ถวายร่างกายให้เหล่านักบวช
แม้แต่พระจันทร์ยังไม่กล้าส่องเข้ามาในวิหารแห่งนี้
เพราะภายใน…มีเพียงเสียงของ “ร่างกายกระทบกัน” และ “เสียงคราง” ที่แทบจะไม่มีความเงียบในที่แห่งนี้มานานแล้ว
เรญา ยืนอยู่ท้ายแถวของหญิงสาวที่เปลือยท่อนบน
มีเพียงผ้าขาวบางคลุมร่าง ข้อมือถูกล่ามโซ่แน่น
แสงเวทเรืองรองใต้พื้นหิน ลามขึ้นตามเรียวขา
พลังเวทนั้นไม่เพียงรัดเธอไว้…แต่มันยัง ปลุกเร้า ความรู้สึกจากภายใน
มันทำให้หญิงสาว “รู้สึก” แม้ไม่ได้ถูกแตะต้อง
นั่นคือจุดเริ่มของพิธีล้างบาป
“รายต่อไป…เบอร์ 17”
เสียงนักบวชชายเรียกอย่างไร้อารมณ์
เรญาก้าวไปข้างหน้า
เธอไม่พูดสักคำ ไม่มีอาการกลัว ไม่มีเสียงหอบ
แต่สายตาของเธอกลับ นิ่งเหมือนคนไร้ความรู้สึก
ภายในห้องพิธีมีบัลลังก์ทองสูงเด่น
นักบวชชาย 3 คนกำลัง ผลัดกันเสียบของแข็งอุ่นๆใส่หญิงสาวบนแท่นหิน
เธอถูกล่ามแขนขาไว้แน่น ร้องครางเสียงสั่น
“อ๊าาาาาา!… พะ…พะ…พระเ้า…”
แต่สิ่งที่พระเ้าทำในห้องนี้…
คือการเอาร่างเธอ แทงซ้ำ ๆ จนแท่นเปื้อนเืผสมของเหลวขาวขุ่น
เรญายืนมองฉากนั้นอย่างเฉยชา
ในขณะที่ จิตของเธอเริ่มรู้สึกคันในกระดูกสันหลัง
ชายที่นั่งบนบัลลังก์หันมา
เขาหล่ออย่างผิดธรรมชาติ ใบหน้าเรียบเย็น ดวงตาไร้แววเมตตา
“มานี่สิ สาวน้อย…มอบลิ้นของเ้าให้ศาสนา”
เรญาเดินขึ้นแท่น
ถอดผ้าคลุมบางออก เผยเรือนกายเปลือยเปล่าอย่างไม่อาย
หน้าอกขาวเนียนไหวตามจังหวะหายใจ สะโพกแน่น รอยสักเวทวาบแสงที่ไหล่
“ข้าจะล้างบาปให้ท่านนักบวช…จนกว่าท่านจะจำหน้าข้าไปตลอดชีวิต”
เธอคุกเข่า
มือเรียวลูบขึ้นตามต้นขาชายตรงหน้า
ก่อนจะ… อ้าปากอม..เข้าไปในจังหวะเดียวจนมิด
เสียง “อ๊อก!” ดังทันที
ริมฝีปากของเธอแนบสนิท กลืนลึกจนแทบถึงโคน
น้ำลายไหลเปื้อนพื้น ร่างเธอขยับหัวเข้าออกด้วยความเร็วสูงต่อเนื่อง
“ซี้ดด…อ๊าาาาาา! ข้า…อ๊าาา… แม่งเอ้ย!!”
เรญาไม่พูดอะไร
เธอเร่งแรงดูด เพิ่มแรงตอดในลำคอ
กระแทกปากกับเอวเขาเป็จังหวะ “ปั่ก ปั่ก ปั่ก” จนเสียงดังลั่นห้อง
เธอถอนปากออก
เช็ดน้ำลายตัวเองแล้วหัวเราะ
“แค่ลิ้น…ก็ทำให้ท่านครางเหมือนหมาแล้วเหรอ?”
คำพูดหยาบคายยิ่งทำให้นักบวชคลั่ง
เขากระชากเธอขึ้นแท่น ดันเธอนอนหงาย กางขาออกอย่างไร้ความปราณี
เรญาไม่ขัดขืน
กลับยิ้มและแหกขาให้เอง
“มาเลยสิคะ…ท่านเทวะล้างบาป”
เสียงกระแทกดังขึ้น
ชายร่างใหญ่กดร่างเธอลง ขย่มไม่ยั้ง
เสียงเนื้อกระทบกัน “ตับ ๆ ๆ” ไม่หยุด
แต่ที่น่าใคือ… เรญาขยับสะโพกสวนกลับทุกจังหวะ
เธอคราง… ด่าทอ…ยั่ว
“แรงอีกสิวะ! หรือของท่านมันใช้ได้แค่ในพิธี?”
ดวงตาเธอแดงก่ำ เหงื่อไหล กล้ามหน้าท้องกระตุก
มือเธอล้วงไปบีบขาตัวเอง ขณะอีกมือควานหาอาวุธที่ซ่อนไว้
จังหวะที่นักบวชใกล้จะถึง…
เรญากระแทกตัวแรงสุดท้าย แล้วตวัดมือขึ้น
มีดปลายแหลมปักทะลุใต้คางของเขา!!
เืพุ่งจากปาก นักบวชตัวกระตุก
ก่อนจะล้มตายทั้งที่ยังสอดใส่คาร่างเธออยู่
เรญาหายใจหอบ
เลียริมฝีปากที่เปื้อนเื แล้วกระซิบข้างศพ
“ข้าล้างบาปให้ท่านแล้ว…ไปนรกซะ”
เสียงสวดร่ายเวทหยุดทันที เสียงจากหญิงสาวที่เคยดังก้องก็เงียบสนิท
หญิงสาวที่เคยโดนสังเวยร่างบนแท่นมองเธอด้วยน้ำตา
เรญาโยนมีดลงพื้น
หยิบผ้าคลุมขึ้น สวมทั้งที่ร่างยังเปื้อนน้ำของศัตรู
แล้วเดินออกจากวิหารโดยไม่หันหลังกลับ
577
