[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

สัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตราย สุนัขระดับ 2 เหลืออยู่อีก 3 ตัวเท่านั้น โยฮันกลับตัดสินใจหันไปด้านหลังแล้วใช้กรงเล็บในมือทั้งสองไขว้กัน ทันใดนั้นก็ได้มีฟันแหลมคมขนาดใหญ่พุ่งเข้ามากระแทกร่างของเขาจนลอยออกไปปะทะกำแพงทะลวงออกไปติดบ้านหลังหนึ่ง จากแรงที่เกิดขึ้นทำให้เขาต้องบ้วนเลือดออกมาจากปากด้วยความเจ็บปวด แรงเมื่อครู่เยอะยิ่งกว่าหนูท่อระดับ 3 นับว่าโชคดีไม่น้อยที่เขาป้องกันเอาไว้ทัน จึงยังไม่มีส่วนใดของกระดองแตกเพิ่มขึ้นอีก

แต่แล้วโยฮันกลับทำสีหน้าปั้นยาก เมื่อสุนัขระดับ 3 หายตัวไป เหลือเพียงแค่ระดับ 2 จำนวน 3 ตัวที่พยายามวิ่งเข้ามาเวียนวนรอบๆตัวของเขา

“ มันหายไปไหนกัน! ”

ความหวาดวิตกเผยบนใบหน้าของโยฮัน เขาพยายามฟังเสียงเท้าสุนัขตัวที่ 4 มันกลับไม่ได้ส่งเสียงออกมา มีเพียงเสียงเท้าของสุนัขระดับ 2 ที่พยายามวิ่งวนรอบๆตัวของเขา ทันใดนั้นพวกมันทั้ง 3 ก็ได้กระโจนเข้ามาพร้อมๆกัน โยฮันจึงหันหน้าไปหาหนึ่งในพวกมันหวังจะฟันร่างให้ขาด  ทว่าเสียงที่ 4 กลับดังขึ้นด้านข้าง เขาจึงต้องทิ้งความคิดที่จะสังหารแล้วหันไปฟันทิศที่เท้าคู่ที่ 4 ปรากฎขึ้นมา เพียงพริบตาที่เขามองเห็นสุนัขตัวใหญ่เป็นจังหวะเดียวกันกับที่กรงเล็บของมันพุ่งเข้ามาใกล้เขาห่างออกไปเพียง 2 เมตรเท่านั้น

เคล้ง!

เสียงกระแทกดังออกมาจากเล็บเท้าของสุนัข ทั่วทั้งร่างของโยฮันถึงขั้นปลิวว่อนราวกับว่าวขาดก่อนจะพุ่งกระแทกตึกหลังหนึ่ง ด้วยขนาดของมันที่ใหญ่กว่า ทำให้เขาที่เป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆลอยไปตามแรงกระแทกที่ส่งมา ถึงอย่างนั้นเขากลับบ้วนน้ำลายแล้วฉีกยิ้ม ครั้งนี้เขาได้ทิ้งบาดแผลเอาไว้ให้กับสุนัขระดับ 3 เท้าซ้ายข้างหน้าของมันที่ตวัดเล็บเท้ามานั้น ถูกเล็บหนูท่อในมือของเขาที่แทงสวนกลับไปทะลวงอุ้งเท้าของมัน จนสุนัขระดับ 3 ยกเท้าข้างนั้นไม่กล้านำแตะพื้นเพราะมันมีเล็บเสียบอยู่

โบร๋ว!

ความไม่พอใจแสดงออกผ่านน้ำเสียง โยฮันกลับยิ้มยิงฟันจนเห็นเลือดสีแดงเคลือบอยู่บนฟัน หลังจากที่เขานำกรงเล็บอีกอันออกมาถือในมือแทนเล็บที่เสียบอยู่ภายในเท้าของสุนัข เขากลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาสุนัขระดับ 2 การปล่อยพวกมันเอาไว้ยิ่งจะทำให้สุนัขระดับ 3 ได้เปรียบเพราะมันพยายามจะใช้ระดับ 2 สร้างเสียงรบกวนหลอกล่อเขา

สุนัขระดับ 2 ทั้ง 3 เมื่อรู้ว่าพวกมันตกเป็นเป้าจึงพยายามวิ่งหนีเพื่อทิ้งระยะห่าง สุนัขระดับ 3 จึงร้องคำรามสั่งให้พวกมันถอยกลับออกไป  โยฮันรู้สึกเสียใจที่มันเลือกที่จะหนี จากอัตราการรักษาตัวของมัน ทำให้เขาวิตกเพราะถ้าหากมันกลับมาอีกจะเป็นฝ่ายเขาที่เสียเปรียบ

แผลที่เกิดขึ้นหลังจากสู้กับหนูท่อระดับ 3 จำนวน 2 ตัวบนร่างกายของมันหายไปแล้วส่วนหนึ่ง เหลือแค่บาดแผลลึกที่ยังคงเหลืออยู่เท่านั้น แต่สำหรับเขาต้องใช้เวลาราว 2 - 3 วันถึงจะกลับมาเป็นปกติ แรงกระแทก 2 ครั้งเมื่อครู่นี้ทำให้แผลที่แขนของเขาฉีกออกเล็กน้อย

“ แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ ไม่มีทาง ”

เล็บหนูท่อในมือขวาถูกกำเอาไว้แน่น ก่อนที่โยฮันจะคว้ารั้วเหล็กด้านข้างมาพันบริเวณปลายแหลมจนเล็บมีน้ำหนักถ่ายเทไปที่ส่วนหัว ทันทีที่เขาขว้างมันออกไปสุดแรง เล็บติดรั้วเหล็กก็พุ่งเป็นเส้นตรงพุ่งเข้าหาสุนัขระดับ 3 แต่ทว่ามันกลับใช้ปากคาบคอสุนัขระดับ 2 แล้วนำมาบดบังทิศทางการขว้างปา ส่งผลให้เล็บของหนูท่อเสียบแทงร่างสุนัขระดับ 2 แทน

โยฮันเห็นว่ามันฉลาดที่จะหนี เขาจึงไล่ตามมันไปอีก โดยเขายังคงดึงรั้วมาพันเล็บแล้วปาออกไป ทว่าการขว้างปาในครั้งนี้กลับพลาดเป้าเขาจึงสร้างหอกจากเล็บอันใหม่ หลังจากขว้างออกไปอีกครั้งสุนัขระดับ 2 กลับเป็นอีกตัวที่ตาย หลังจากระดับ 3 ใช้ร่างของมันมาบังการโจมตี โยฮันกลับไม่ปล่อยให้มันหนี เขาพยายามวิ่งไล่ตามแล้วขว้างเล็บออกไปอีกครั้ง ด้วยพละกำลังของมดที่ทำให้เขาออกแรงได้มากกว่าเดิม 50 เท่าส่งผลให้สุนัขระดับ 2 ตัวสุดท้ายตกตายในที่สุด

“ ส่วนแก ตายซะ!”

เล็บหนูท่อขว้างออกไปสุดแรง สุนัขระดับ 3 ที่พยายามวิ่งหนีด้วยเท้าทั้ง 3 หันมองมายังเล็บที่พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว มันจึงตัดสินใจกระโจนหลบ ทว่าในจังหวะที่มันอยู่บนอากาศกลับมีเล็บอีกอันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว มันจึงพยายามใช้เท้าหน้าอีกข้างปัดทิ้ง ทว่าโยฮันกลับโยนเล็บออกมาอีก มันที่ไม่เหลือเท้าป้องกันเพราะอีกข้างบาดเจ็บจึงถูกเล็บพุ่งเสียบบริเวณท้องก่อนจะร่วงตกกระแทกพื้นเสียงดัง

โยฮันจึงรีบพุ่งเข้าไปหามันพร้อมกับถือเล็บหนูท่อในมือทั้งสองข้าง เมื่อมาถึงร่างสูง 3 เมตรกำลังนอนบาดเจ็บหนัก เขาจึงง้างแขนทั้งสองข้างหวังจะฟันพร้อมๆกัน สุนัขระดับ 3 ที่ถูกแทงบริเวณท้องกลับขู่ร้องคำรามลั่น น้ำเสียงของมันราวกับกำลังถากถางคนที่เข้ามา โยฮันรู้ได้ในทันทีเลยว่ามันแกล้งบาดเจ็บ ด้วยการทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้น แทนที่จะกลั้นใจใช้เท้าข้างที่บาดเจ็บปัดป้องการโจมตีเมื่อครู่ทิ้งไป 

เมื่อเขารู้ว่ามันตัดสินใจที่จะยอมรับบาดแผลเพื่อฆ่าเขาให้เร็วที่สุด โยฮันกลับไม่คิดกระโดดหนีแต่อย่างใด เขาได้ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปบนฟ้าแล้วจึงตัดสินใจทุ่มกำลังทั้งหมดฟาดเล็บตัดร่างของมัน

สุนัขที่ยอมแลกบาดแผลหลังจากร้องคำรามมันก็ได้ตวัดกรงเล็บจากเท้าข้างที่เจ็บไปยังร่างของโยฮัน ด้วยความเร็วและพละกำลังที่ปลดปล่อยออกมาเท่าๆกัน ทำให้เกิดเสียงกระทบกันของกรงเล็บจนทำให้เกิดเสียงเล็กแหลมดังก้องออกไปไกล ตามด้วยเสียงพุ่งกระแทกตึกดังขึ้นพร้อมๆกัน 2 เสียง

อือ!

แอลลี่ใช้มือปิดหู เสียงกระทบกันเมื่อครู่ทำให้เกิดอาการมึนงงชั่วขณะ หลังจากพยายามตั้งสติเธอก็ได้ยินเสียงวัตถุกระแทกตึกเสียงดัง ทว่าเธอกลับไม่รู้ว่าเสียงกระแทกนั้นเกิดจากอะไร

“ บ้าจริง มันจะแรงอะไรขนาดนั้นกัน! ”

โยฮันกัดฟันทนพยายามฝืนกลั้นความเจ็บปวดแล้วลุกออกมาจากตึกที่พุ่งกระแทก การปะทะกันเมื่อครู่เขาไม่รู้เลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้นบ้างเพราะต่างฝ่ายต่างใช้ออกด้วยกำลังสูงสุดก่อนที่ร่างจะพุ่งออกจากกัน เขาสามารถส่งร่างหมาป่ากระเด็นออกไปได้นั้นต้องขอบคุณเท้าทั้งสองที่จิกลงไปบนพื้นปูนจนมีตัวยึดเกาะที่มากพอให้ส่งแรงฟันออกไป

เมื่อมองไปยังแขนซ้าย เขาพบว่ามันหักผิดรูปอยู่ในท่าที่น่าหวาดเสียว แขนขวายังคงปกติแต่ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มค่อยๆปะทุออกมา ขาทั้งสองสั่นราวกับถูกค้อนทุบลงมาใส่หลายร้อยครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขายังเดินได้ปกติ

หลังจากสำรวจตนเอง เขาก็มองไปยังร่างสุนัขตัวใหญ่เพื่อดูว่ามันบาดเจ็บหรือไม่ ทันทีที่เห็นเท้าข้างหนึ่งขาดหายไป เขาถึงขั้นแสดงความดีใจออกมา ที่น่าสะใจมากกว่านั้นคือปากครึ่งหนึ่งของมันถูกเขาฟันขาดออกจากร่างจนเลือดไหลออกมาไม่หยุด สภาพของมันในตอนนี้ดูน่าอนาถยิ่งกว่าตอนที่สู้กับหนูท่อระดับ 3 ทั้ง 2 ตัว

โบร๋ว!

เสียงเห่าหอนเต็มไปด้วยความโกรธ ขาข้างหนึ่งถูกตัดเหลือแค่เข่า ปากครึ่งหนึ่งถูกฟันหายไป ต่อจากนี้มันไม่สามารถใช้ปากกัดสิ่งใดได้ สิ่งที่ทำให้มันโกรธแค้นมากที่สุดคือภาพการมองเห็นทางฝั่งด้านซ้ายที่หายไป จากการฟันของโยฮันนอกจากจะตัดขาของมันและตัดปากได้แล้ว แนวการฟันยังผ่าดวงตาของมันทิ้งไปด้วยข้างหนึ่ง

เมื่อมันเห็นศัตรูที่ยังมีชีวิตอยู่ สุนัขระดับ 3 จึงเขย่งเดินด้วยเท้าทั้ง 3 เข้าหาศัตรูของมันด้วยความเคียดแค้น จากเดิมค่อยๆเดิน หลังจากที่มันเริ่มปรับตัวกับสภาพขาทั้ง 3 มันก็เริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง โยฮันกลับไม่ได้ตกตะลึง เขานั้นรู้ดีว่าสัตว์เมื่อมันจนตรอกจะสู้จนสุดตัว ยิ่งเป็นสุนัขยิ่งน่ากลัว สิ่งที่เขาทำจึงเป็นการกระชับเล็บในมือขวาแล้วจิกเท้าทั้งสองลงไปที่พื้น ทันทีที่สุนัขตัวใหญ่มาถึงมันก็ได้ใช้ปากที่เหลือเพียงครึ่งหนึ่งกวาดเป็นแนวนอนหวังจะใช้ส่วนที่เหลือฉีกร่างของเขากระจุยกระจาย

โยฮันกลับตวัดแขนขวาเข้าไปรับทำให้ปากของมันเกิดแผลใหญ่ ทันใดนั้นสุนัขก็ได้ใช้เท้าหน้าข้างที่เหลือตวัดกรงเล็บโจมตี โยฮันที่ตัวเล็กกว่าสามารถชักมือข้างที่ฟันออกไปกลับมารับการโจมตี ก่อนจะเป็นฝ่ายฟันสวนกลับด้วยความเร็วที่มากกว่าจนเท้าของมันลอยออกไปด้านข้างเสียการทรงตัวล้มลงไป เขาจึงกระโจนเข้าไปฟันซ้ำจนทำให้บริเวณหน้าอกเกิดแผลใหญ่ สุนัขกลับดิ้นด้วยแรงที่เหลืออยู่ทำให้ร่างของโยฮันร่วงตกลงไป ก่อนจะถูกมันใช้ปากกวาดผ่านจนเขาลอยออกไปติดกำแพงตึกอีกครั้ง

หลังจากเกิดเสียงกระแทกดังโยฮันกลับไม่มีเวลาสนใจบาดแผล ขณะที่ฝุ่นยังฟุ้งกระจายเขาตัดสินใจกระโจนกลับเข้าหาสุนัขที่พยายามลุกด้วยเท้าทั้ง 3 เมื่อมาถึงร่างเขาเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีมัน สุนัขจึงใช้ปากที่เต็มไปด้วยบาดแผลรับการโจมตีเอาไว้จนทำให้เลือดพุ่งออกมารอบๆ จังหวะที่สุนัขบาดเจ็บ โยฮันได้กระโจนออกไปทางฝั่งที่มันมองไม่เห็นก่อนจะใช้เล็บหนูท่อแทงเท้าหน้าข้างที่เหลือของมันจนทรุดตัวลงไปหลังจากรับน้ำหนักตัวไม่ได้

ภายใต้ร่างที่ร่วงกระแทกพื้นเสียงดัง ยังไม่ถึง 1 วินาทีเลยด้วยซ้ำที่สุนัขเสียหลัก โยฮันได้แทงเล็บออกไปอีกหนึ่งอันทะลวงคอหอยของมัน ก่อนที่เขาจะนำเล็บออกมาแทงซ้ำๆ จนด้านหลังของเขาไม่เหลือเล็บสะพายเอาไว้อีก

สุนัขที่ถูกเล็บแทงคอครั้งแล้วครั้งเล่าเริ่มดิ้น มันไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ ยิ่งปล่อยเอาไว้นานก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่วิ่งไปทั่วร่างกาย โยฮันไม่คิดจะลงมืออีกต่อไป เขาเลือกที่จะถอยออกมาเล็กน้อยปล่อยให้มันตายจากบาดแผลที่เขาสร้างขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นสุนัขกลับไม่มีวี่แววว่าจะตายภายใน 10 นาที เขาลืมไปเช่นกันว่ามันเป็นซอมบี้จึงใช้มือขวาค่อยๆหนีบคอของมันไปเรื่อยๆจนกว่าคอจะขาดออกจากร่าง หากแขนซ้ายของเขายังคงใช้การได้ คงเป็นเรื่องง่ายที่เขาจะหักคอของมันด้วยแขน

เสียงตัดเนื้อดังขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้นิ้วของเขาจะไม่มีความคม มันกลับมีความแข็งและแรงมหาศาล ทุกครั้งที่นิ้วของเขาบีบเข้าหากันจะมีเนื้อกำใหญ่ติดออกมา กระทั่งผ่านไปราว 2 นาทีคอของสุนัขก็ขาดออกจากร่าง ทำการสังหารมันลงได้ในที่สุด

โยฮันที่สัมผัสได้ถึงเชื้อไวรัสไหลเข้าสู่ร่าง เขากลับไม่คิดทิ้งตัวพักฟื้น พยายามเก็บเล็บเท้าหนูท่อคืน จากนั้นก็รีบวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วเพราะกลัวว่าจะมีซอมบี้ตัวอื่นเข้ามาโจมตีเขา

“ พี่ มันเกิดอะไรขึ้น แล้วนั่นแขน! ”

แอลลี่ตกใจ เธอทำตัวไม่ถูกหลังจากเห็นพี่ชาย แขนทั้งสองข้างมีเลือดไหลจนมองไม่เห็นบาดแผล แต่ที่น่ากลัวไปกว่านั้นคือแขนซ้ายที่หักผิดรูป เธอไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร

“ แอลลี่ ไปหาท่อนเหล็กหรือท่อนไม้อะไรก็ได้มาให้ที ฉันจะดามแขน ”

“ มันจะได้ผลเหรอ ”

“ ฉันรู้สึกว่ามันจะหายได้เอง แต่ต้องใช้เวลา ก่อนอื่นต้องทำให้มันไม่เคลื่อนมากไปกว่านี้ก่อน ”

แอลลี่พยายามวิ่งลงจากดาดฟ้าเข้าไปในตึกเพื่อหาท่อนไม้หรือท่อนเหล็กพร้อมกับผ้าที่สามารถพันแขนไม่ให้เคลื่อน ไม่นานเธอที่พบของที่ต้องการก็วิ่งกลับมาหาพี่ชายแล้วมองดูพี่ของเธอพันแขนด้วยตนเอง ซึ่งมันเป็นภาพที่สยดสยองเป็นอย่างมาก เนื่องจากพี่ของเธอทำการบิดแขนซ้ายที่หักผิดรูปให้กลับมาอยู่ในท่าปกติ จากนั้นก็ใช้เธอจับไม้และเหล็ก 2 ท่อนประกบแขนก่อนจะใช้เชือกพันเอาไว้ไม่ให้มันเคลื่อนไหว  ภายใต้เชือกที่ค่อยๆพันเธอสังเกตเห็นเลือดกำลังหยุดไหล จึงเชื่อคำพูดของพี่ชายว่ามันจะหายได้เอง

“ แล้วสุนัขพวกนั้นล่ะพี่ ”

“ ฉันฆ่ามันแล้ว ช่วยเฝ้าหน่อย ฉันอยากจะงีบหลับสักเล็กน้อยเผื่อมันจะดีขึ้น ”.