หอพักชาย โรงเรียนมัธยมเอกชนซินหฺวา
ไห่เยวียนเอามอเตอร์ไซค์ไปจอดไว้ในตรอกเล็กข้างหอ แล้วหิ้วถุงใส่เครื่องใช้เด็กอ่อนเดินเนิบๆ เข้าไปในอาคารไม้เก่าคร่ำคร่าที่สร้างมาห้าสิบปีเป็อย่างต่ำ
พื้นไม้ชั้นสองลั่นออดแอดตามการเดินไปเดินมาของเด็กหอ ให้ความรู้สึกจะพังแหล่มิพังแหล่ เหมือนหากใครเดินกระแทกแรงหน่อยอาจทะลุหล่นลงไปชั้นหนึ่งได้ง่ายๆ
ไห่เยวียนแบกเปลเด็กอ่อนสีฟ้าขึ้นบ่า ห่อผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่ถืออยู่ในมือก็เตะตาอย่างยิ่ง
“เห็นไหม เป็เื่จนได้!” เด็กหอสองสามคนที่เดินสวนเขาไปโน้มหน้าซุบซิบกัน
ปกติไห่เยวียนคนนี้ไม่ใคร่พูดจากับใครนัก ชอบทำตัวเก๊กขรึม รุ่นพี่รุ่นน้องสาวๆ ที่ชื่นชอบเ้าตัวมีมากเหมือนดาวบนฟ้า แถมยังลือกันว่าความประพฤติไม่อยู่ในกรอบ พอฟ้ามืดมักจะหายออกจากหอไปทั้งคืนอยู่บ่อยๆ เป็เพลย์บอยขนาดนี้ ไม่ทำผู้หญิงท้องสิแปลก
“เชียนซุ่ย!” ไห่เยวียนถีบประตูห้องให้เปิดผาง เชียนซุ่ยเพื่อนร่วมห้องที่กำลังเล่นเกมออนไลน์อยู่สะดุ้งเฮือก โยนเมาส์ทิ้งด้วยความใ ตัวละครเืสาดเต็มหน้าจอ ตายจบเทิร์นนั้นไป
เ้าของชื่อหรี่ตา เอานิ้วเคาะโต๊ะอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์
“เข้าห้องไม่รู้จักเคาะประตูก่อน ดันถีบประตูเข้ามาเลย ไม่รู้หรือไงว่ามันเสียมารยาท” กู้เชียนซุ่ยปิดเกม หันมามองเพื่อนร่วมชั้นควบญาติผู้พี่ของตัวเองยิ้มๆ
“แม่ฉันคลอดแล้ว พรุ่งนี้ช่วยลาอาจารย์ที่ปรึกษาให้ที น่าจะสักเดือนหนึ่งได้” ไห่เยวียนวางของที่หอบหิ้วลงโดยไม่สนใจฝ่ายตรงข้าม จากนั้นไปเปิดตู้ หยิบกระเป๋าใส่เสื้อผ้าแบบหิ้วออกมา ยัดของใช้ส่วนตัวลงไปกว่าครึ่ง
“นายลากิจกับลาป่วยจนครบโควตา ไม่เหลือวันให้ลาแล้วนะ” เชียนซุ่ยคำนวณ “ถ้ายังหยุดอีกละก็ ได้ถูกให้ออกแน่!” เขาพูด
“งั้นก็ลาคลอด” ไห่เยวียนบอกอย่างนั้น แล้วฉวยกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ หิ้วเครื่องใช้เด็กอ่อนเตรียมออกจากห้อง
เพิ่งจะหมุนตัวออกเดินก็ชนเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่วิ่งพรวดพราดเข้ามา
เด็กหนุ่มผู้มีความสูงไล่เลี่ยกับเขาวิ่งปราดเข้ามา เลยชนกันเข้าอย่างจัง หน้าผากสองฝ่ายโขกโป๊กดังลั่น
เชียนซุ่ยทำหน้าเหย โขกกันดังขนาดนั้น แค่ฟังเสียงยังเจ็บแทน
“ไม่มีตาหรือไง” ไห่เยวียนหรี่ตามองคนที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาชนตัวเองอย่างไม่พอใจ
“ฉันได้ยินว่านายซื้อเปลเด็กอ่อน พวกนั้นบอกว่านายทำผู้หญิงท้อง เป็เื่จริงหรือเปล่า” เสียงค่อนข้างแหลมเล็กดังออกจากปากเด็กหนุ่มผู้มีรูปร่างผอมบางกว่าไห่เยวียนเล็กน้อย
ฝ่ายนั้นเห็นเขาโมโหก็สอดนิ้วประสานกันอย่างหวาดๆ ใบหน้าหล่อเหลาค่อนข้างคมคายสมชาย ดูนุ่มซึ้งขึ้นจากน้ำตาที่เอ่อคลอด้วยความกังวล
“นายไม่กลับหอสามวัน ฉันเป็ห่วงมากจริงๆ นะ” เด็กหนุ่มใช้ดวงตาฉ่ำน้ำมองไห่เยวียนเขม็ง “เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ”
“ไห่เยวียน” เชียนซุ่ยเอานิ้วเคาะโต๊ะพลางเรียกญาติผู้พี่
เ้าตัวหันไปมอง
“ตกลงว่าแม่หรือเมียนายกันแน่ที่คลอดลูก” เชียนซุ่ยทำหน้ากังขาบ้าง
แม้จะเป็ลูกพี่ลูกน้องกัน แต่เชียนชุ่ยไม่เคยรู้เลยว่าไห่เยวียนมีเพื่อนที่ไหนหรือไปทำอะไรข้างนอกบ้าง คงเพราะญาติผู้พี่เป็คนพูดน้อยอยู่แล้ว เลยยิ่งดูลึกลับคาดเดาความรู้สึกยากเข้าไปใหญ่ ประกอบกับลองว่าไห่เยวียนอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อใด ก็อาจถึงขั้นถล่มห้องเรียนหรือซัดอาจารย์จนหมอบ เลยไม่มีใครกล้าเข้าไปแหย็มหรือถามอะไรจุ้นจ้าน บุคลิกน่ากลัวจนไม่น่าเข้าใกล้แบบนี้ ขนาดคนเป็ญาติกันอย่างเขายังไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปเหยียบกับะเิเลย
“แม่สิ” ไห่เยวียนตอบอย่างนั้น
“แต่...แต่วันนี้นาย...นายดูแปลกไปชัดๆ เลยนี่นา...” เชียนซุ่ยวิเคราะห์ช้าๆ “แก้มงี้ชมพูเชียว หน้าตาผุดผ่องเปล่งปลั่ง แถมดวงความรักยังพุ่งปรี๊ด ไม่ใช่เมียแน่นะ”
เชียนซุ่ยสนใจเื่โหงวเฮ้งและดวงชะตา เขารู้สึกว่ามีบางอย่างแอบแฝงอยู่ภายใต้ใบหน้าขรึมชาของญาติผู้พี่ เื่ราวจะต้องไม่ได้มีแค่นี้แน่
“ดวงความรักพุ่งปรี๊ด!? บ้าที่สุด ไหนนายบอกว่าไม่ได้คบใครอยู่ไง” เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าประตูได้ยินเชียนซุ่ยพูดอย่างนั้นก็น้ำตาร่วงเผาะด้วยความร้อนใจ “นายไปมี...มีลูกกับใคร ทำไมฉันถึงไม่รู้เื่ นายพูดเองว่าถ้าหากไม่มีใคร จะลองเปิดใจรับฉันดู แล้วทำไมถึงกลายเป็แบบนี้ไปได้ล่ะ!”
เสียงของเด็กหนุ่มดึงดูดความสนใจเพื่อนร่วมหอ ทั้งที่อยู่ห้องใกล้เคียงและที่เดินผ่านไปมาบนระเบียง
“ตกลงว่าใคร ฉันจะไปฉะกับมันให้แหลกไปเลย!” เด็กหนุ่มกระทืบเท้า
“หนวกหูโว้ย!” ไห่เยวียนหน้าบึ้ง ตวาดกลับไปอย่างพื้นเสีย
เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง น้ำตาไหลพรูอาบแก้ม
“คงแม่มันจริงๆ นั่นแหละน่า!” เชียนซุ่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินมาว่าคุณน้าฮุ่ยเหม่ยตั้งท้อง จึงบอกเด็กหนุ่มไปอย่างนั้น
“จริงนะ” เด็กหนุ่มปาดน้ำตา แล้วหันไปถามคนข้างหลัง
“ฉันกลับละ เชียนซุ่ย อย่าลืมลาอาจารย์ให้ด้วย” ไห่เยวียนไม่อยากอยู่ต่อนานกว่านี้ เลยหอบหิ้วข้าวของส่วนตัวกับเครื่องใช้ที่ซื้อมาเดินไปตามระเบียง ก้าวลงบันไดช้าๆ
“เดี๋ยวสิ ไห่เยวียน รอฉันก่อน ฉันจะกลับไปกับนายด้วย” เด็กหนุ่มะโไล่หลังด้วยเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก ก่อนจะหันไปบอกเชียนซุ่ยที่อยู่ในห้องนอน “เชียนซุ่ย ฝากลาอาจารย์ให้ฉันด้วย ฉันจะกลับบ้านกับไห่เยวียน”
พูดจบก็ลากรองเท้าแตะสำหรับใส่ในบ้านวิ่งแถดๆๆ ตามไห่เยวียนไป
“นายจะลาอะไร เซี่ยเจ๋อฟาง!” เชียนซุ่ยร้องถามอยู่ข้างหลัง
“ลาเหมือนไห่เยวียน!”
“ไห่เยวียนมันลาคลอดนะ!”
“งั้นลาปวดประจำเดือนให้ทีแล้วกัน!” เด็กหนุ่มบอก
พอทั้งสองคนคล้อยหลังไป เหล่าเด็กหอบนระเบียงก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันให้แซ่ด เซี่ยเจ๋อฟางมีแฟนหนุ่มเป็ตัวเป็ตนอยู่แล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังชอบตามตื๊อเยี่ยไห่เยวียนอีกนะ
++++
1K
