ก่อนจะแยกกลุ่มออกไปเตรียมวัสดุอุปกรณ์กันให้พร้อม ก็ต้องไปขออนุญาตจากทางพวกผู้ใหญ่เสียก่อนว่าจะเดินทางออกไปไหนกันบ้าง
แต่พอจะแยกย้ายกันไปสุดท้ายแล้วพวกเด็กๆก็พากันรวมกลุ่มกันเหมือนเดิม เพื่อที่จะมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าต้นไผ่กันทั้งหมดเลย
“ไปกันเลยพวกเรา บุกป่าไผ่กันเลย..อยู่ตรงนี้เสี่ยวจื่อเบื่อแล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย
“..................!!!”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองคน
“ไปเลย….”พวกเด็กๆรุ่นเล็กพากันะโโห่ร้องที่จะมุ่งตรงไปสู่ป่าไผ่บริเวณของหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเขากัน
“โอ้…เอาแล้วสิคะหางานให้พวกเราทำกันแล้ว แม่ตัวแสบเขาบอกว่าเบื่อแล้วเลยจะหาที่ไปซนใหม่”แม่
“พวกเราเองคงจะต้องติดตามพวกเด็กๆไปด้วยนั่นแหละ มีเด็กเล็กๆไปด้วยเยอะแยะแบบนี้ วางใจไม่ได้หรอก”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ใช่ๆ เดี๋ยวพวกเราไปคุยกันก่อนว่าจะมีใครตามไปดูพวกเด็กๆด้วยดีกว่านะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอาดูโน้นพากันแทบจะวิ่งไปแล้วนั่น”ป้าถัวผัน
“ไปค่ะพี่สะใภ้..”แม่
แม่กับป้าสะใภ้ทั้งสองคน รีบเข้ากลุ่มพูดคุยกับบรรดาเหล่าแม่ๆ ด้วยกันว่าจะมีใครบ้างที่จะตามไปดูแลพวกเด็กๆกันที่ป่าไผ่
เมื่อตกลงกันได้แล้วพวกท่านก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อติดตามกลุ่มพวกเด็กๆที่พากันนำหน้าพวกท่านไปก่อนหน้านี้กันแล้ว
“ไวเหมือนลูกลิงจริงๆเลยเ้าตัวเล็กๆพวกนี้เนี่ย”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“พี่สะใภ้คะ ต้องบอกว่าไวเหมือนลิงค่ะไม่อย่างนั้นแล้วพวกเราจะเป็แม่ลิงกันหมดทุกๆคนเลยนะคะ”แม่
“โอ้…!!จริงด้วยพี่ใช้คำพูดผิดไปน่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ฮ่า….ฮ่า…..”บรรดาแม่ๆที่ติดตามไปดูแลพวกเด็กๆก็พากันหัวเราะกันเสียงดังคึกคักไม่แพ้พวกเด็กๆเช่นกัน
ส่วนพวกเด็กๆเองก็มีความสุขร้องเล่นกันตลอดระหว่างเดินทางมุ่งไปสู่ป่าไผ่ที่เป็เป้าหมายต่อไปของพวกเขา
ใช้เวลาไม่นานนักพวกเด็กๆก็มาถึงหน้าปากทางเข้าเขตที่มีแต่ต้นไผ่เต็มไปหมดตามธรรมชาติที่สร้างเอาไว้
“ว้าว……”เสี่ยวจื่อน้อย
“ฟืด…..ฟืด…..”
“กลิ่นจากไผ่หอมเหมือนกันนะเนี่ยนะ สมกับเป็ป่าไผ่จริงๆเลย ต้นไผ่เยอะแยะไปหมด”เสี่ยวจื่อน้อย
“เนอะน้องเล็ก มาทีไรก็กลิ่นหอมป่าไผ่อบอวลไปหมด”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ไหนๆก็มาถึงป่าไผ่แล้ว พวกเราก็หาของดีจากต้นไผ่พวกนี้กันเถอะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย
“ได้ๆน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“พวกเราบุกป่าไผ่กันเลย..”เสี่ยวจื่อน้อย
“ไปกันเลย….วู้ฮู…”พวกเด็กๆพากันส่งเสียงดัง และวิ่งเข้าสู่เขตป่าไผ่กันทันทีเลย
“อ้า…ป่าไผ่มีอะไรบ้างนะที่แน่ๆมีหน่อไม้แน่นอนล่ะนะ แล้วก็มีอะไรอีกนะที่เกิดขึ้นได้จากบริเวณที่ต้นไผ่เกิดน่ะ อือ….อ๊ะใช่แล้วหนอนไผ่แล้วมีอะไรอีกนะ…???”เสี่ยวจื่อน้อย บ่นพึมพำกับตนเองและก็นึกย้อนความรู้เล็กๆน้อยจากต้นไผ่ว่าควรจะมีอะไรบ้างที่เกิดควบคู่กันไปตามธรรมชาติของต้นไผ่เหล่านี้
“ป่าไผ่นี่มีแต่สีเขียวๆไปหมดเลย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ใช่พี่สาว ดูแล้วสบายตาสบายใจดีเหมือนกันนะพวกเราเริ่มจากไผ่กอนี่เลยดีกว่านะพี่สาวหาหน่อไม้กัน”เสี่ยวจื่อน้อย
“ได้สิน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
สองสาวน้อยพากันไปที่กอไผ่และเพียงแค่เข้าใกล้ก็เห็นหน่อไม้มากมายรอบกอไผ่ทั้งนั้นเลย
“โอ้โฮ…!!หน่อไม้เยอะมากๆเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่น้องเล็ก หน่อไม้เต็มไปหมดเลยแต่ว่าพวกเราจะเก็บหน่อไม้อย่างไรดีล่ะ หน่อมันใหญ่มากๆเลยนะดูสิใหญ่กว่าแขนของพวกเราอีกนะน้องเล็ก!!”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อ้า…จริงด้วยพี่สาวเป็ปัญหาจริงๆนั่นและพวกเราคงจะไม่มีแรงขุดเอาหน่อไม้พวกนี้ออกมาได้หรอกหน่อมันใหญ่มากกว่าแรงกำลังที่พวกเรามีเสียอีก”เสี่ยวจื่อน้อย
“โอ๊ะ…นั่นแม่ ป้าสะใภ้กับแม่ๆของพวกเพื่อนๆกำลังเดินมาทางนู้นแล้วน้องเล็ก ให้พวกท่านช่วยขุดหน่อไม้กันดีกว่านะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อ๊ะ..จริงด้วย แม่คะ ป้าสะใภ้คะ น้าคะ ทางนี้ค่ะทางนี้”เสี่ยวจื่อน้อย ะโเรียกแม่ และป้าสะใภ้ กับแม่ๆของพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านด้วยกัน
“โน้นไงล่ะ ะโเรียกพวกเราเสียดังเชียวแม่สองสาวน้อยน่ะ”ป้าถัวผัน
“คงจะเจอของที่อยากได้ในกอไผ่แล้วล่ะมั้งคะ ถึงได้เรียกให้ไปหาแบบนั้น”แม่
“ถ้าจะให้พี่สะใภ้เดานะคงจะเจอหน่อไม้แน่ๆล่ะ แต่คงจะไม่สามารถขุดเอาหน่อของมันขึ้นมาได้”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“เดี๋ยวพวกเราไปถึงตัวพวกเด็กๆก็จะรู้กันล่ะค่ะว่าพวกเ้าตัวเล็ก้าอะไรกันแน่”แม่
“แม่คะ ป้าสะใภ้คะ ขุดๆค่ะขุดหน่อไม้ค่ะ ดูสิคะมีเต็มไปหมดเลย”เสี่ยวจื่อน้ยอ ะโตีใจที่ได้ตัวช่วยมาขุดหน่อไม้ให้แล้ว
“ว่าอย่างไรเ้าตัวเล็ก??”แม่
“คือว่า พวกเราอยากจะได้หน่อไม้พวกนี้เอาไปทำอาหารกันค่ะแม่”เสี่ยวจื่อน้อย
“นั่นอย่างไรล่ะ พี่เดาผิดเสียที่ไหนกัน”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ได้จ้ะ..”แม่
“โอ้…..หน่อไม้หัวใหญ่มากจริงๆนะป่าไผ่แถวนี้พวกเราไม่ได้เดินมาสักพักใหญ่แล้วนะ”แม่
“นั่นน่ะสิ เพราะมีป่าไผ่ใกล้บ้านเราทางฟากโน้นเลยไม่ค่อยได้มาดูป่าไผ่ทางนี้เลย”ป้าถัวผัน
“แม่คะ ป้าสะใภ้คะ ขุดหน่อไม้เลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย รีบเร่งพวกท่านยกใหญ่เลย
“จ้ะๆใจเย็นเ้าตัวเล็ก”แม่
“ดูหน่อไม้หัวนี้สิพี่สาว สูงพอๆกับเสี่ยวจื่อเลยล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“จริงด้วยสูงเท่าน้องเล็กกับพี่สาวเลยนะ แบบนี้ต้องทำอาหารจานใหญ่ๆได้อย่างแน่นอนล่ะน้องเล็ก แค่เพียงหัวหน่อไม้นี้เพียงแค่หัวเดียวก็กินได้ทั้งบ้านแล้วเนอะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อ้า….เอื๊อก….เอื๊อก….”
“คงจะอร่อยน่าดูเลยนะพี่สาว แจ็บ…แจ็บ…ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากกินเร็วๆจังเลย รายการอาหารสารพัดอย่างจากหน่อมไม้เนี่ย”เสี่ยวจื่อน้อย
“พอคิดถึงอาหารจากหน่อไม้ก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหลออกมา”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“แม่คะ ป้าสะใภ้คะ หน่อไม้พวกนี้เราจะเอาไปทำอาหารอะไรได้บ้าง??”เสี่ยวจื่อน้อยเองก็ไม่แน่ใจนักว่าคนที่นี่จะเอาหน่อไม้ไปทำอาหารคล้ายๆกับที่เธอเคยกินหรือไม่กัน เลยต้องทำเอาไว้เพื่อเป็การเรียนรู้เพิ่มเติมอีกด้วย
“หน่อไม้ก็เอาไปต้มกินได้ด้วย และก็เอาไปผัดใส่ไข่ไก่โรยต้นหอมไปนิดหน่อย”แม่
“เอื๊อก….เอื๊อก…”สองสาวน้อยพากันกลืนน้ำลาย
“แล้วก็เอาไปผัดใส่พริกสดก็มีรสชาติดีไปอีกแบบหนึ่ง เอาหน่อไม้ไปต้มซดน้ำซุปร้อนๆก็เข้าท่าเลย”ป้าถัวผัน
“แล้วมีอะไรอีกนะ??? อ้อใช่แล้ว หน่อไม้เมื่อเราเอาไปต้มเป็น้ำซุปก็สามารถใส่ผักอย่างอื่นร่วมไปด้วยได้เหมือนกันนะ อย่างถ้าเราเอาไปตุ๋นคู่กับหมู่ติดมันก็ได้ และก็ต้มใส่เห็ดด้วยก็ได้ หรือถ้าพวกเราเก็บหน่อไม้พวกนี้ไปเยอะแล้วเหลือมากมายก็เอาไปทำเป็หน่อไม้ดองใส่ไหเอาไว้เก็บกินตอนหน้าหนาวปีนี้ก็ได้ด้วยนะ เพราะหน่อไม้ดองก็เอามาทำรายการอาหารที่แม่และป้าสะใภ้ถัวผันบอกก็ได้อีกด้วย เพียงแต่มันไม่ใช่หน่อไม้สดเท่านั้นเอง”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“เอื๊อก……..เอื๊อก…”สองสาวน้อย
“น่ากินทุกอย่างที่แม่กับป้าสะใภ้บอกเลยค่ะ อย่างนี้พวกเราก็เอาหน่อไม้พวกนี้ไปทำเป็อาหารขายให้พวกพี่ชายหล่อๆในเครื่องแบบได้กินกันด้วยก็ดีนะคะแม่ ป้าสะใภ้”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆค่ะ แม่ ป้าสะใภ้ทำขายเลยค่ะ”พี่สาวอู่ิจื่อ
“เฮ้อ……”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองคนพากันทอดถอนหายใจและส่ายหน้าน้อยๆ แต่ก็มีรอยยิ้มติดมุมปากเสมอๆ พร้อมกับนินทาพวกสองสาวน้อยไปด้วยระหว่างขุดเก็บหน่อไม้ใต้กอไผ่อยู่ในตอนนี้ว่า….
“นี่ขนาดห่วงกินก็ห่วง แต่ก็ยังคิดถึงพวกพี่ชาในเครื่องแบบไม่ลืมเลยนะคะเนี่ย น่าหมั่นเขี้ยวจริงๆเลยแม่สองสาวน้อยเนี่ย”แม่
“ฮ่า…ฮ่า……จริงๆ”ป้าสะใภ้ทั้งสอง
“พวกพี่ชายในเครื่องแบบตอนนี้อยู่ในใจตลอดเลย ไม่ว่าจะกินอะไรก็คอยนึกถึงเสมอ”ป้าถัวผัน
“ทำอย่างไรได้ ก็เป็คนที่สองสาวน้อยชื่นชอบมากเป็พิเศษนี่หน่า จะลืมเลือนไปได้ง่ายๆได้อย่างไรกัน”ป้าเทียนหลันเซ่อ
พวกท่านได้แต่มองสองสาวน้อยที่พากันสังเกตหน่อไม้แต่ละหัวที่สูงและอวบอ้วนด้วยความพึงพอใจ และพูดคุยกันหนุงหนิงระหว่างพี่น้อง
“พี่สาวดูหน่อไม้หัวนี้สิ อ้วนมากๆเลยสงสัยกินอาหารจากดินมากกว่าหน่อไม้อันอื่นๆ”เสี่ยวจื่อน้อย
“จริงด้วยน้องเล็ก อ้วนมากเลยเ้าหน่อไม้ต้นนี้แบบนี้พวกเราคงจะช่วยกันแบกก็ยังแบกไม่ไหวแน่ๆเลยเนอะน้องเล็กเนอะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อันนี้จะต้องลองดูพี่สาว เสี่ยวจื่อแบกหัว พี่สาวแบกหางลองดูว่าจะพากันขนไปได้ไหม”เสี่ยวจื่อน้อย
“ฮึ่บ….ฮึ่บ……”
“ไอ้หยา…….!!”
“ตุ้บ….โอ๊ย….”เสียงอะไรบางอย่างหล่นลงกับพื้น และตามมาด้วยเสียงร้องเสียดังลั่นจากสองสาวน้อย
“ตายแล้ว….!!!”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองคน
ภาพที่พวกท่านเห็นก็คือว่าหน่อไม้อวบอ้วนกำลังทับสองสาวน้อยที่นอนหงายผึ่งบนพื้นดินไปเสียแล้ว
“ซนจริงๆเลยนะพวกเราน่ะ รู้ก็รู้ว่าหน่อไม้หัวนี้มันใหญ่มากๆพี่สาวกับเสี่ยวจื่อน้อยขนกันไปไม่ไหวหรอกลูกรัก ดูสินี่ขนาดช่วยกันขนสองคนยังไม่ไหวเลย โดนหน่อไม้ทับเสียได้น่ะ”แม่
“ฮ่า…..ฮ่า….”ป้าสะใภ้ทั้งสองคน พากันหัวเราะคิกคักอย่างอดขำไม่ได้จริงๆกับสถานการณ์ในตอนนี้กับสองสาวน้อย
“พวกเราเพียงแค่อยากจะช่วยค่ะแม่ ป้าสะใภ้”เสี่ยวจื่อน้อย
“เอาอย่างนี้นะคะสองสาวน้อยของแม่ เดี๋ยวแม่กับป้าสะใภ้จะลองหาหัวเล็กๆหน่อยที่พอจะให้เราสองคนจะแยกกลับไปไ้ด ดีไหมคะลูกสาว???”แม่
“โอ้…ไม่เป็ไรค่ะแม่”สองสาวน้อย
“เดี๋ยวเสี่ยวจื่อ พาพี่สาวไปดูหน่อไม้ทางโน้นก่อนนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ตึก…ตัก…”
สองสาวน้อยรีบตอบปฎิเสธอย่างรวดเร็วทันทีไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ซอยขาสั้นวิ่งไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็ว เพราะจริงๆแล้วพวกเธอสองคนแค่นึกอยากเล่นสนุกกันเพียงเท่านั้นเอง
“.............!!”แม่ที่ได้ยิน อยากจะตีก้นน้อยๆของแม่สองสาวน้อยตรงหน้าเสียจริงๆเลย เพราะลูกสาวทั้งสองคนของเธอพูดออกมาแบบนี้นั้นย่อมเพียงแค่อยากจะเล่นสนุกกันเท่านั้นเอง
“นั่นพอพูดเื่ใช้แรงงาน รีบพากันหนีจากพวกเรากันไปแล้วน่ะค่ะ”แม่
“ช่างรู้จักหาวิธีเอาตัวรอดกันเก่งจริงๆนะเนี่ยนะ”ป้าถัวผัน
“ฉลาดแบบเ้าเล่ห์ล่ะสิไม่ว่า น่าตีก้นน้อยๆนักเชียว”แม่
“นับวันยิ่งแสบขึ้นเรื่อยๆนะสองสาวน้อยของพวกเรานี่ แสบกว่าพวกพี่ชายทั้ง 7 คนรวมกันเสียอีก”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“นั่นน่ะสิคะ เล่นเอาวันๆนี่พวกเราปวดหัวกันไม่หยุดเลยจริงๆ”แม่
“ถ้าไม่มีสองสาวน้อยอยู่ปั่นป่วนด้วย ก็จะเหงากันเกินไปนะ”ป้าถัวผัน
“ก็จริงค่ะพี่สะใภ้”แม่
พวกท่านแม้ว่าตอนนี้จะนินทาสองสาวน้อยอย่างไร แต่มือก็ไม่หยุดที่จะช่วยกันขุดหัวหน่อไม้ออกมากันอย่างเต็มที่
“แฮ่ก…แฮ่ก……”
“ดีนะที่วิ่งออกมาทันน่ะพี่สาว ตอนนี้ยังอยากเล่นอยู่เลยไม่อยากทำงาน!!!”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่น้องเล็ก ดีที่น้องเล็กหาทางออกได้รวดเร็วดึงพี่สาวออกมา ไม่อย่างนั้นแล้วคงได้ขนหน่อไม้กันจริงๆนะน้องเล็กนะ??”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“มันก็ใช่อย่างแน่นอนล่ะพี่สาว เพราะแม่ ป้าสะใภ้ และแม่ๆของพวกเพื่อนๆพี่ๆในหมู่บ้านของพวกเรามากันไม่กี่คนเองแน่นอนว่าพวกท่านคงจะพากันขนหน่อไม้พวกนี้ไปไม่หมดแน่นอน นี่พวกเรายังไม่ได้รวมหน่อไม้จากคนอื่นๆเลยนะ แล้วไหนหน่อไม้ในกลุ่มของพวกพี่ชายทั้ง 7 คนของพวกเราอีกไม่รู้ว่าจะได้มากันอีกกี่หัวน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ก็จริงนะน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
สองสาวน้อยรู้สึกโล่งใจในตอนนี้ เพราะแม่กับป้าสะใภ้ไม่ได้ร้องเรียกให้ใช้งานเก็บหัวหน่อไม้พวกนี้ สองสาวน้อยก็เลยพากันสำรวจรอบๆกอไผ่กันต่ออย่างเพลิดเพลิน
***********
เสี่ยวจื่อน้อยกับพวกพี่ๆและเพื่อนๆในหมู่บ้านเป่าเฉิงพากันไปบุกป่าต้นไผ่กันเสียแล้ว และแน่นอว่ามีต้นไผ่ก็ต้องคู่กับหน่อไม้นั่นเอง
1K
