CHAPTER 2
คนจ่ายค่าเทอม
BALE PART :
ฉันตื่นขึ้นมาตอน ตีห้า มันเป็เวลาที่ฉันตื่นปกติทุกวันจนติดนิสัยไปแล้ว พอตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับเขา ถึงจะงงๆ ว่ามานอนตรงนี้ได้ยังไง แต่ตอนนี้ต้องรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อกลับหอก่อน ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็อาบน้ำเสร็จ จะใส่ชุดเดิมมันก็หายไปแล้ว? แล้วจะใส่อะไรกลับหอล่ะทีนี้ พยายามย่องออกมาจากห้องน้ำให้เบาที่สุด เห็นเขานอนอยู่บนเตียงก็โล่งใจ ไปเปิดตู้เสื้อผ้าเขา ยังมีเสื้อฮู้ดกับกางเกงวอร์มอยู่ เลยรีบใส่ลวกๆ ใจก็เต้นลุ้นระทึกไปด้วย กลัวว่าเขาจะตื่น พอหมุนตัวกลับไปที่หัวเตียงเพื่อหยิบกระเป๋าเท่านั้นแหละ
"คะ...คุณ.."
"…." คุณแกริคนั่งมองฉันอยู่ปลายเตียงผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะพึ่งผ่านการตื่นนอนมาใหม่ๆ แต่มันเท่ชะมัด ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดคอกลมสีดำกับกางเกงตัวสั้นสีดำเข้าชุด ตัดกับผิวขาวๆ ไหนจะใบหน้าหล่อที่ทำหน้ามุ่ยคิ้วขมวดนั่นอีก Boyfriend Material เสียจริง ดูสิ ขนาดพึ่งตื่นนอน ขนาดยังไม่เปิดไฟ ความหล่อความขาวของเขายังทะลุออกมาเลย ฮึ่ย! แต่มันใช่เวลามาชมเขามั้ยเนี่ย =_=!
"ตื่น...แล้วหรอคะ" ฉันถามพร้อมกับค่อยเดินไปทางประตูห้องช้าๆ
"จะไปไหน" แต่เหมือนจะโดนจับได้เพราะคนท่นั่งอยู่ปลายเตียงถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเ็า พร้อมกับขยี้ตาตัวเองไปด้วย ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไหมค่อยมาถามฉัน - -
"กลับหอค่ะ" ฉันก็ตอบเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ไปเหมือนกัน เอาสิ คิดว่าเ็าได้คนเดียวรึไง เื่เมื่อคืนยังไม่แม้แต่จะขอโทษฉันด้วยซ้ำ พูดจบฉันก็เดินไปหยิบกระเป๋ามาสะพายเดินผ่านหน้าเขาไปทันที "คิดว่าออกจากห้องฉันได้ก็ไปสิ" น้ำเสียงเข้มขึ้นบ่งบอกว่าเ้าตัวคงงตื่นเต็มตาแล้ว เขาพูดเหมือนขู่ แต่ฉันไม่กลัวหรอก เดินออกไปจากห้องนอนเพื่อไปยังประตูใหญ่ทันที
แกร๊ก
บ้าเอ้ย มันต้องใช้คีย์การ์ดแตะจากด้านในออกไปด้วย "หานี่อยู่หรอ?" คุณแกริคออกมาั้แ่ตอนไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้คนเ้าเล่ห์กำลังยืนแกว่งคีย์การ์ดอยู่ในมือ พร้อมหน้านิ่งๆ ของเขา ว้อยยย หมั่นไส้ชะมัด อยากข่วนหน้าขาวๆ นั่นให้เป็รอย! "ไม่ตอบแสดงว่าไม่ใช่" พูดจบก็ทำท่าจะเก็บคีย์การ์ดใส่กระเป๋ากางเกง
"ห๊ะ เดี๋ยวสิ" ฉันรีบยกมือห้ามเพราะกลัวว่าเขาจะเก็บเข้าประเป๋าจริงๆ
“นั่งรอก่อน เดี๋ยวไปส่งที่หอ" ออกมาสั่งแล้วเ้าตัวก็หายเข้าไปในห้อง ปล่อยให้ฉันต้องนั่งรอเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ พออกมาจากห้องก็สั่งอีก
"อย่าคิดจะหนี บอกแล้วว่าจะไปส่ง" รู้ทันไปหมดซะทุกอย่าง และด้วยความเ้าเล่ห์เผด็จการของเขาสุดท้ายก็ต้องยอมให้คุณแกริคขับรถมาส่งที่หอ
"หอนี้?" เขาถามฉันขึ้นเมื่อรถมาจอดอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ที่อยู่ใกล้มหา’ลัย นักศึกษาพักกันเยอะ เพราะราคาห้องก็ไม่แพงมาก มีเฟอร์นิเจอร์จำเป็ แต่ห้องก็ขนาดเล็กตามราคาแหละ
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ฉันพยักหน้ารับกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้งก่อนจะรีบลงจากรถ เพราะถ้ามีคนมาเห็นตอนนี้คงไม่ดี รถเขาก็ธรรมดาที่ไหน ขับ BMW ราคาหลักล้านมาจอดใต้หอถูกๆ ราคาหลักพัน แถมตอนนี้ฉันก็ใส่เสื้อเขาอีก
"คุณตามขึ้นมาทำไมคะ!?" นี่เขาเดินตาฉันมาหรอ
"เปิดประตูสิ"
"ไม่เปิด จนกว่าคุณจะกลับไป"
ขวับ!
"นี่คุณ เอาคืนมานะ!" เขาแย่งกุญแจห้องในมือไปไขประตูด้วยความชำนาญเหมือนเป็เ้าของห้อง ส่วนฉันเป็แค่เพื่อนที่แวะมาหา "นี่ห้องหรือหรูหนู ทำไมแคบชะมัด อยู่ไปได้ไงวะ" เปิดประตูปุ๊ปบ่นปุ๊บ
"ห้องฉัน ไม่ใช่ห้องคุณ ถ้าไม่ชอบก็ออกไปสิ -_-^" มาห้องคนอื่นแล้วยังจะมาวิจารณ์อีก ใช่เื่มั้ยเนี่ย!
พรึ่บ ตุ้บ!
ร่างสูงล้มตัวลงบนเตียงขนาดห้าฟุตหน้าตาเฉย นอนต่อหน้าต่อตาเ้าของห้องเนี่ยนะ ถามจริง!"นี่คุณ นอนทำไม ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย!"
"หนวกหูน่า" เขาพูดทั้งๆ ที่ตัวเองยังหลับตาอยู่ "ไอคนบ้า ลุกขึ้นมาา" ฉันเลยต้องไปดึงตัวเขาขึ้นมา แต่ทำไมตัวหนักอย่างกะช้าง! ให้ตายเหอะ ยื้อกันไปกันมาจนสุดท้าย
ขวับ ตุ้บ!
"ว้ายยย! ออกไปนะ!" ทำไมมันออกมาท่านี้ได้ กลายเป็ฉันที่นอนบนเตียงแล้วมีเขาคร่อมอยู่้า "ทำไมดื้อ หืม" มันใกล้เกินไปแล้ว ใกล้เกินไป ไม่ดีเลย "อะ..ออก...ไปนะ" พยายามพูดให้เสียงสั่นน้อยที่สุด เพราะเราอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนเห็นทุกรูขุมขนบนหน้าเขาแล้วเนี่ย ฮืออออ
"ขอนอนหน่อย" บอกหน้ามึนพร้อมกับล้มตัวลงนอนต่อ ใบหน้าหล่อฟุบลงระหว่างซอกคอฉันกับหมอนนุ่ม เกิดความเงียบระหว่างเราได้ยินแค่เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนตัวโต เขาหลับ แต่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักมาบนตัวฉันทั้งหมด แบบนี้เรียกว่าหลับได้ไหม หรือเขาตั้งใจให้มันเป็แบบนี้?
"…."
"คุณ" เรียกด้วยน้ำเสียงเบาหวิวเหมือนกลัวเขาตื่น ฉันไม่กล้าขยับตัวอะไรเลย นอนนิ่งเป็รูปปั้น เพราะกลัวว่าขยับ อย่างอื่นที่มันทับฉันอยู่จะตื่นไปด้วย แต่ไมม่ว่าฉันจะสะกิดหรือเรียกเขาไปกี่ครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ดูเหมือนเขาจะหลับจริงๆ นั่นแหละ ไม่คิดว่าผู้ชายปากร้ายแบบเขาจะขี้เซาได้ขนาดนี้ แค่หัวถึงหมอนก็หลับเลย แต่ไม่เข้าใจว่าถ้าเขาง่วงแล้วเขาจะตามมาส่งฉันทำไมกัน
"เฮ้อ ตัวหนักชะมัด" เอามือปาดเหงื่อเบาๆ เพราะกว่าจะผลักเขาให้ออกไปได้ก็กินเวลาไปหลายนาที
"อยากนอนก็นอนให้ตายไปเลย!"บ่นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเข้าห้องน้ำไปแต่งตัวเป็ชุดทำงานร้านไอศกรีมชื่อดัง ใช่แล้วล่ะ วันหยุดเสาร์อาทิตย์ ฉันก็ต้องทำงานพาร์ตไทม์อยู่ในห้าง พอเย็นก็เปลี่ยนกะกับเพื่อนไปทำร้านอาหารต่อ
ครืดๆ ~
Call by 'Vinnie'
"ฮัลโหล"
[กรี๊ดดด ยัยเบลล์แกหายไปไหนมาทั้งคืน โทรไปก็ไม่รับ จะไปแจ้งตำรวจแล้วเนี่ย!!]
"ใจเย็นๆ ก่อนไอวิน ฉันไม่ได้เป็อะไร"
[เย็นได้ไงวะ เพื่อนหายไปทั้งคน แล้วเมื่อคืนแกออกมาจากร้านได้ไง ฉันกลับเข้าไปก็หาแกไม่เจอแล้ว]
"อ๋อ มีคนมาช่วยไว้ทัน ฉันเลยออกจากร้านมาแล้วก็กลับหอเลย แบตโทรศัพท์ก็หมดด้วย ขอโทษนะที่ทำให้เป็ห่วง"
[เออๆ ไม่เป็ไร แกปลอดภัยก็ดีละ ขอโทษด้วยที่พาแกไปเจออันตรายแบบนั้น]
"ไม่เป็ไร มันเป็อุบัติเหตุ" ขนาดเพื่อนยังขอโทษฉันเลย แล้วดูต้นเหตุที่ทำให้เกิดเื่ทั้งหมดสิ ไม่เคยขอโทษฉันสักคำ แถมยังมานอนหลับสบายใจอยู่บนเตียงคนอื่นอีก!
[ไว้ไปผับอื่นกัน เออ แล้ววันนี้ทำงานไหม]
"ทำในห้างอ่ะ กำลังจะออกไปละ"
[เฮ้อ สงสารแกว่ะ แทนที่จะพักอยู่หอสบายๆ กลับต้องไปทำงาน ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกฉันได้นะ]
"อืม ขอบคุณแกมากนะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้ เดี๋ยวฉันวางสายก่อนนะ สายละ ตี๊ด…" ไม่รอให้ไอวินมันพูดก็ชิงตัดสายไปก่อน เดี๋ยวจะดราม่ากันหนักกว่านี้ แค่ตอนนี้ใจฉันก็อ่อนแอจะตายอยู่แล้ว ยิ่งเห็นเพื่อนเป็ห่วงแบบนี้อีก
"เฮ้อออ~" เหนื่อยชะมัด ต้องรีบทำงานเก็บเงินไปจ่ายค่าเทอมอีก ถึงทางมหา’ลัยจะให้กู้กยศ.ได้ แต่ฉันก็ไม่อยากกู้เพราะไม่อยากให้ตัวเองต้องเป็หนี้ตอนอายุเท่านี้ ที่สำคัญฉันยังทำงานได้อยู่...
"เหนื่อยแต่ต้องสู้ว่ะไอเบลล์เอ้ย ฮึบ!" ยกมือชูกำปั้นให้กำลังใจตัวเอง ท่าประจำตัวของฉันเวลาท้อ
"ทำอะไรของเธอ" กำลังให้กำลังใจตัวเองอยู่ดีๆ ก็มีมารมาขัดจังหวะอีก "ซักผ้าอยู่มั้ง!!" ถามแปลกๆ ว่ะคนเรา
"-_-" ละดูเขาทำหน้าสิ มึนกว่านี้มีอีกไหม แต่ปกติเขาก็ชอบทำหน้ามึนอยู่แล้วนี่เนอะ ฉันควรจะชินสินะ ยิ่งเวลาตื่นนอนใบหน้าหล่อนี้จะมึนเป็พิเศษเหมือนเช่นตอนนี้
"จะไปทำงานแล้วนะ" บอกเขาพลางเก็บของใส่กระเป๋าที่จำเป็ "ทำงานที่ไหน"
"ไม่ต้องรู้สักเื่จะได้มั้ยคะ" พูดจบก็เดินผ่านหน้าเขาออกจากห้องมาเลย ยืนรอจนกว่าเขาจะออกมาเพื่อล็อกประตูห้อง เขาก็เดินตามออกมาด้วย
"เดี๋ยวไปส่ง"
"ไม่ต้องค่ะ ไปเองได้" นั่งรถเมล์ไปแป๊ปเดียวก็ถึงแล้ว ไม่อยากให้เขาต้องคอยมารับมาส่งอยู่แบบนี้ เดี๋ยวคนจะมองฉันไม่ดี แค่ตอนนี้คนเกลียดก็เยอะอยู่แล้ว ไม่อยากให้สาวๆ เขามาวุ่นวายกับฉันอีก แค่ต้องรับมือกับผู้หญิงของ ‘รุ่นพี่’ คนนั้นก็เหนื่อยแล้ว
"อ้าว เบลล์" แต่จู่ๆ ก็มีคนเรียกชื่อระหว่างทางที่กำลังเดินออกจากหอ
"สวัสดีค่ะ พี่แนน" พูดสวัสดีพลางยกมือไหว้ส่งๆ ด้วยความไม่เต็มใจ ที่ไหว้เพราะมีมารยาท ยังเห็นเขาเป็รุ่นพี่
"จ่ะ ไปทำงานหรอ" พี่แนนถามฉันแต่สายตากลับไปมองไปยังคุณแกริค เหอะ มองขนาดนี้ไม่พาขึ้นห้องไปเลยล่ะ
"ค่ะ เบลล์ไปก่อนนะคะ" ฉันรีดตัดจบบทสนทนาให้เร็วที่สุด
"เดี๋ยวสิ นี่แฟนหรอ" ยัง ยังไม่จบอีก
"อยากได้หรอคะ ถ้าอยากได้ก็เอาไปเลยค่ะ"
"เบลล์!!" ฉันพูดเสร็จก็เดินหนีออกมา ไม่อยากจะไปเสวนากับคนประเภทนั้น...ไม่ได้อยู่รอฟังว่าพี่เขาจะพูดอะไร
273
![[จบ] การกลับมาของจอมเวทระดับ 8 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755503254_37753987.webp)
