เมียไร้ศักดินา

บทที่ 6

เจ็บ

        “นี่มินตรา ยูเป็๲อะไรรึป่าว เอน่า เห็นมินตราดูเศร้าๆ”เอน่าเ๽้าของห้องเสื้อชื่อดังในฝรั่งเศส ลูกครึ่งไทย ฝรั่งเศส แบรนด์ Amiss เธอเจอมินตราตอนที่เธอมาติดต่อเ๱ื่๵๹แบบเสื้อผ้าที่ไทยเพื่อไปทำแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง เมื่อ 5 ปีก่อนโดยคนที่ออกแบบให้ก็คือมินตรา เธออายุมากกว่ามินตรา 2 ปี แต่ไม่อยากเป็๲พี่ อยากเป็๲เพื่อนมากกว่า และเธอก็ดึงมินตรามาเป็๲หุ้นส่วน จนเกิดเป็๲        แบรนด์ Amiss ขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ สามารถตีตลาดในแวดวงไฮโซ ดารา ได้อย่างมากมาย จนก้าวขึ้นติดอันดับแบรนด์เสื้อผ้าที่มีคนพูดถึง

        “มินไม่เป็๞ไรเอน่า”เธอเงยหน้าตอบลูกครึ่งสาวเพื่อนสนิทต่างสัญชาติที่มักจะมาเทียวหาเธอบ่อยๆ ตอนนี้เธอทั้งสองอยู่ร้านกาแฟชื่อดังในห้าง

        “ว่าแต่ยูจะจบแล้วใช่ไหม สนใจไปอยู่ที่นู่นกะไอไหม”

        “มินคงไปไม่ได้มินต้องอยู่ดูแลคุณท่าน”เธอตอบเพื่อนสาวอย่างไม่ลังเล

        “โห เสียดายจัง ไม่เป็๲ไร แล้วที่เราคุยกันว่าไง ยูพร้อมยัง”

        “พร้อมแล้ว จะจบแล้วคงพร้อมทำเต็มที่”

        “ดีมาก ดีใจจังจะได้มาเปิดสาขาที่ไทยแล้ว”เอน่าพูดขณะที่สายตาก็เหลือบไปเห็น

        “เอ๊ะนั่นคุณชายพีรึป่าว”เธอชี้ให้เพื่อนสาวดูคนที่เธอไม่มั่นใจว่าใช่หรือป่าว ชายที่สาวๆต่างคลั่งไคล้ เพราะทั้งหน้าตาที่หล่อเหลา หน้าที่การงานก็เป็๞ถึงกรรมการบริหาร แถมชาติตระกูลที่ดี

        “ใช่”มินตราหันมองตามมือของเพื่อนก็พบว่าเขามากับแฟนสาวแสนสวย กำลังหยอกล้อกันอย่างหวานชื่นไม่แคร์ ไม่สนใจสายตาของใครต่างกับที่แต่ก่อนเขามักจะรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่เสมอ

        “อิจฉาเธอจังเลย ได้อยู่ใกล้คุณชายแห่งวังอิศรากุล”น้อยคนที่จะรู้ว่ามินตราอาศัยอยู่ในวังอิศรากุล เพราะความที่เธอเพื่อนน้อย และไม่อยากนำปัญหาไปยังวัง เธอจึงไม่บอกใคร

        “ว่าแต่นั่นใครใช่แฟนสาวของเขาที่พึ่งเปิดตัวไปรึป่าว”

        “ใช่ แฟนเขา”เธอตอบเพื่อนสาว ขณะที่ก้มหน้ากินขนมไปไม่อยากให้เพื่อนเห็นว่าเธอกำลังคิดอะไร

        “สวยเหมือนกันนะแฟนเขา แบบนี้ไอก็ อกหักนะสิ แต่คงไม่ใช่ไอคนเดียว คงเป็๲สาวๆทั่วประเทศ”

        “มั้ง”

        “แบบนี้ยูไม่รู้สึกตกหลุมรักบ้างหรอ เขาหล่อขนาดนี้”

        “มินกับเขาเรามันคนละชั้นกัน เขาเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ ขณะที่เราเป็๞เพียงคนธรรมดา แค่คิดมินก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดแล้วเอน่า”

        “คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่ใช่ว่ายูเลือกที่จะเป็๲ไม่ได้นะ ยูเก่ง ยูเข้มแข็ง ไอเชื่อว่ายูจะต้องสำเร็จทุกสิ่งอย่าง อย่างที่ยูหวัง และตอนนี้ยูก็ทำสำเร็จไปแล้วขั้นหนึ่งนะ”เอน่ารู้สึกสงสารและเศร้าไปกับคำพูดของมินตรา แต่เธอรู้ว่ามินตราเป็๲คนเข้มแข็งและตั้งเป้าหมายความสำเร็จไว้อย่างชัดเจน อายุเพียงเท่านี้ แต่ฝีมือและความคิดไม่ธรรมดา และมีความฝันที่ยิ่งใหญ่ เธอเชื่อว่ามินตราจะสำเร็จได้ในเร็ววัน ซึ่งตอนนี้ก็ก้าวไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

        “ขอบใจเอน่ามากนะ ถ้าไม่มีเอน่า ความสำเร็จของมินก็คงไม่มาถึงเร็วขนาดนี้”

        “ไม่จริงหรอก เป็๲เพราะเราช่วยกันต่างหากละ พร้อมเปิดตัวเมื่อไหร่ บอกเอน่านะ”

        “จ๊ะ”ขณะที่ตอบเพื่อนสาว สายตาของเธอก็หันไปมองเขาอีกครั้งมันเป็๞ไปอย่างอัตโนมัติ ตอนนี้เขาสองคนกำลังนั่งทานข้าวอยู่ในร้านอาหาร เขาไม่เห็นเธอเพราะส่วนที่เธอนั่งเป็๞มุมพอดี

        วังอิศรากุล

        “สวัสดีค่ะหม่อม”หลังจากที่แยกกับเพื่อนสาวมินตราก็ตรงเข้าไปหาหม่อมรำไพทันที

        “เป็๲ไงบ้าง”

        “วันนี้มินไปเจอเอน่ามาค่ะหม่อม”เธอมักจะเล่าทุกอย่างให้แก่ผู้ที่คอยเลี้ยงดูเธอมา ยกเว้นบางเ๹ื่๪๫ที่ไม่ควรมีใครล่วงรู้

        “แล้วมีอะไรให้ฉันช่วยไหม”หม่อมรำไพมองเด็กที่เธอเลี้ยงดูด้วยสายตาเอ็นดู

        “หม่อมช่วยมินเยอะแล้วนะคะ มินไม่อยากรบกวนหม่อมค่ะ ตอนนี้    เอน่ากำลังวางแผนและหาสถานที่ค่ะ”

        “จะหาทำไม ก็เปิดตัวในห้างอิศรากุลไปเลยสิ เดี่ยวฉันให้ตาพีม ดูที่ทางให้”

        “แต่ว่า...”

        “ไม่มีแต่มินตรา จะไปที่อื่นเพื่อดึงลูกค้าไปทำไม สู้มาที่ห้างของเราเพื่อดึงลูกค้ามาไม่ดีกว่าเหรอ ได้สองต่อเลยนะ”

        เมื่อมินตราคิดตามสิ่งหม่อมรำไพพูดก็เห็นพ้องกัน จะดึงลูกค้าไปที่อื่นทำไม ในเมื่ออิศรากุลก็มีพื้นที่และยังสามารถเรียกเม็ดเงินให้อิศรากุลกรุ๊ปได้อีกด้วย

        “ไปปรึกษากับเพื่อนนะ แต่ไม่ต้องไปเปิดตัวที่ไหน”

        “ค่ะหม่อม มินขอตัวไปดูในครัวก่อนนะคะ”

        “มาเหนื่อยๆไม่ต้องทำหรอกแม่ครัวมีตั้งเยอะแยะ”

        “แต่วันนี้คุณชายใหญ่กลับมาทานข้าวที่บ้านค่ะ เกรงว่าถ้าคนอื่นทำแล้วคุณชายใหญ่จะทานได้น้อยค่ะ”

        “เฮ้อตามใจเลย”มินตราพูดไม่ผิด คุณชายใหญ่ติดฝีมือการทำอาหารของคุณย่าที่ทำให้ทาน๻ั้๹แ๻่เด็ก พอมีมินตรา หม่อมรำไพก็สอนให้มินตราทำจนรสชาติแทบจะเหมือนทุกอย่าง จนตอนที่ทำไม่ไหวก็ยังมีมินตราคอยทำ และชายใหญ่ก็จะต้องได้ทานกับข้าวรสชาตินี้เท่านั้น ทุกคนในวังต่างรู้ดีว่าหากวันไหนมินตราไม่ได้ทำกับข้าว วันนั้นคุณชายก็จะอารมณ์ไม่ค่อยดี และทานข้าวได้น้อยลง

        “แล้ววันไหนชายพีแต่งงานหรือมินตราออกเรือนไปอยู่ข้างนอก ชายพีจะไม่เหลือแต่กระดูกหรอแม่แก้ว”หม่อมรำไพหันมาพูดกับแม่บ้านคนสนิทแบบไม่จริงจัง แต่น้ำเสียงแฝงด้วยความห่วงใย ว่าใครจะสามารถดูแลหลานชายของเธอที่ต้องดีทุกระเบียดนิ้วได้ เหมือนมินตรา

        “ดิฉันว่าคุณชายคงปรับตัวได้เ๽้าค่ะหม่อมถ้าต้องแต่งงาน มินตราคงดูแลคุณชายใหญ่ได้ไม่ตลอดไป อีกอย่างในอนาคตภรรยาของคุณชายก็ต้องเป็๲ผู้ที่ดูแลคุณชายต่อไปนะเ๽้าคะ”

        “นี่แหละที่ฉันห่วงแม่แก้ว”